I PZ 13/11

Sygn. akt I PZ 13/11 
. 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 lipca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący) 
SSN Józef Iwulski (sprawozdawca) 
SSN Romualda Spyt 
 
w sprawie z powództwa M. S. 
przeciwko Zarządowi Budynków Miejskich - I Towarzystwu Budownictwa 
Społecznego Spółce z o. o. w G. 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lipca 2011 r., 
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w G. 
z dnia 8 lutego 2011 r.,  
 
 
odrzuca zażalenie. 
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. postanowieniem 
z dnia 8 lutego 2011 r., oddalił zażalenie powódki M. S. od postanowienia Sądu 
Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 4 listopada 2010 
r., którym odrzucono pozew wniesiony przeciwko Zarządowi Budynków Miejskich I 
Towarzystwu Budownictwa Społecznego Spółce z o.o. w G. o przywrócenie do 
pracy. 

 
 
2 
W uzasadnieniu postanowienia oddalającego zażalenie Sąd Okręgowy 
podniósł, że wniesiony w dniu 26 maja 2010 r. przez powódkę w niniejszym 
postępowaniu pozew został prawidłowo odrzucony przez Sąd pierwszej instancji 
bowiem sprawa o przywrócenie powódki do pracy w pozwanej Spółce została już 
prawomocnie osądzona (powództwo w tym zakresie zostało prawomocnie 
oddalone w dniu 20 maja 2010 r. z uwagi na jego wytoczenie z przekroczeniem 
ustawowego terminu). 
Od postanowienia Sądu Okręgowego powódka wniosła zażalenie do Sądu 
Najwyższego, zarzucając w nim obrazę : 1) art. 265 § 1 k.p. polegającą na 
niewłaściwej interpretacji wskutek nierozróżnienia pojęć "pracownik" i "pełnomocnik 
strony procesowej" oraz na uznaniu przez Sąd Okręgowy odrzucenia pozwu 
dokonanego przez Sąd Rejonowy na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. za 
prawidłowe; 2) art. 378 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. wskutek nierozpoznania 
przez Sąd Okręgowy zarzutu zażalenia w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o 
wznowienie postępowania sądowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia i o "merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu i 
pozwu (odwołania)", a ponadto o zasądzenie na rzecz powódki kosztów 
postępowania zażaleniowego. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Wniesione przez powódkę zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego 
jest niedopuszczalne i dlatego podniesione w nim zarzuty nie mogą być poddane 
merytorycznej ocenie Sądu Najwyższego. Zażalenie do Sądu Najwyższego, 
będące szczególnym środkiem zaskarżenia orzeczeń sądu drugiej instancji, 
przysługuje jedynie w sprawach wymienionych w Kodeksie postępowania 
cywilnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II PZ 
44/10, LEX nr 784928). Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. przysługuje ono na 
postanowienie sądu drugiej instancji: 1) odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę 
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz 2) 
dotyczące tych kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu 
pierwszej instancji. Ponadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna, 

 
 
3 
zażalenie może być wniesione także na postanowienie sądu drugiej instancji 
kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w 
art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na 
postanowienie sądu pierwszej instancji (art. 3941 § 2 k.p.c.). 
Zaskarżone zażaleniem powódki postanowienie Sądu drugiej instancji 
oddalające jej zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające 
pozew nie mieści się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 3941 § 1 k.p.c. Jest 
ono niewątpliwie orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie (skoro 
prawomocne odrzucenie pozwu zamyka powódce prawo do merytorycznego 
rozstrzygnięcia sprawy), jednakże zostało ono wydane w wyniku rozpoznania 
zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, a ponadto mieści się w 
katalogu postanowień wymienionych w art. 3981 § 1 k.p.c. Zaskarżonego 
postanowienia Sądu drugiej instancji nie dotyczy więc też art. 3941 § 2 k.p.c. 
Postanowienie to jako oddalające zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej 
instancji o odrzuceniu pozwu jest postanowieniem w przedmiocie odrzucenia 
pozwu, o którym mowa w art. 3981 § 1 k.p.c., a więc przysługuje od niego skarga 
kasacyjna, a nie zażalenie. 
 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na podstawie art. 370 
w związku z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.