I PSK 196/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w sprawie dotyczącej odwołania od orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym, uznając, że postępowanie dyscyplinarne jest niezależne od postępowania karnego.
Powód M. P. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, który oddalił jego skargę o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Sąd Apelacyjny uznał, że postępowanie dyscyplinarne jest samodzielne i niezależne od postępowania karnego, nawet jeśli śledztwo zostało umorzone. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, podkreślając odrębność postępowań i brak podstaw do uznania orzeczenia za oczywiście niesprawiedliwe.
Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej powoda M. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego, który oddalił jego wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Podstawą wznowienia miała być okoliczność, że powód dowiedział się o prawomocnym umorzeniu śledztwa po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny. Sąd Apelacyjny uznał jednak, że postępowanie dyscyplinarne jest bytem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego, a odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza nie jest powiązana z odpowiedzialnością karną. Powód został ukarany za samowolne skopiowanie i wyniesienie dokumentacji służbowej. Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę kasacyjną, odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. Podkreślono, że skarżący opierał się na odmiennej optyce i kontestował ustalenia faktyczne, nie dostrzegając odrębności postępowań dyscyplinarnego i karnego. Sąd Najwyższy wskazał, że wynik postępowania dyscyplinarnego podlega autonomicznej wykładni na gruncie prawa materialnego, a brak „skazania” nie wyklucza możliwości jego przeprowadzenia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, postępowanie dyscyplinarne jest bytem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego. Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza nie jest powiązana z odpowiedzialnością na gruncie prawa karnego.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy podkreślił, że wynik postępowania dyscyplinarnego podlega autonomicznej wykładni na gruncie prawa materialnego, a brak 'skazania' w postępowaniu karnym nie stanowi przesłanki wykluczającej możliwość przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
Odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strona wygrywająca
Skarb Państwa - Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. P. | osoba_fizyczna | powód |
| Skarb Państwa - Okręgowy Inspektorat Służby Więziennej w Ł. | organ_państwowy | pozwany |
| Skarb Państwa - Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej | organ_państwowy | reprezentant pozwanego |
Przepisy (7)
Główne
k.p.c. art. 398^9 § § 1 pkt 4
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (oczywista zasadność).
u.S.W. art. 230 § ust. 3 pkt 4
Ustawa o Służbie Więziennej
Przepis określający znamiona przewinienia dyscyplinarnego.
Pomocnicze
k.p.c. art. 403 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa wznowienia postępowania, która nie miała zastosowania w sprawie.
k.p.c. art. 412 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna orzeczenia Sądu Apelacyjnego.
k.p.c. art. 398^9 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna orzeczenia Sądu Najwyższego o odmowie przyjęcia skargi.
k.p.c. art. 108 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna orzeczenia o kosztach procesu.
k.p.c. art. 398^21
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa prawna orzeczenia o kosztach procesu w związku z art. 108 § 1.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postępowanie dyscyplinarne jest niezależne od postępowania karnego. Brak skazania w postępowaniu karnym nie wyklucza odpowiedzialności dyscyplinarnej. Zachowanie powoda wypełniało znamiona przewinienia dyscyplinarnego na gruncie ustawy o Służbie Więziennej.
Odrzucone argumenty
Ocena czynu powoda przez prokuratora i Sąd Rejonowy jako nienaruszającego przepisów prawa powinna mieć wpływ na ocenę przewinienia dyscyplinarnego. Brak znamion czynu zabronionego w postępowaniu karnym powinien skutkować brakiem odpowiedzialności dyscyplinarnej.
Godne uwagi sformułowania
postępowanie dyscyplinarne jest bytem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza nie jest powiązana z odpowiedzialnością na gruncie prawa karnego skarżący opiera się na odmiennej optyce, kontestuje ustalenia faktyczne - a to nie dodaje skardze powagi jurydycznej
Skład orzekający
Bohdan Bieniek
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie niezależności postępowań dyscyplinarnych od postępowań karnych oraz kryteriów oceny skargi kasacyjnej w kontekście oczywistej zasadności."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji funkcjonariusza służby więziennej i specyfiki postępowania dyscyplinarnego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną zasadę prawną dotyczącą odrębności postępowań dyscyplinarnych od karnych, co jest istotne dla prawników procesowych i osób związanych ze służbami mundurowymi.
“Czy postępowanie karne chroni przed odpowiedzialnością dyscyplinarną? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySN Sygn. akt I PSK 196/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa M. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Okręgowemu Inspektoratowi Służby Więziennej w Ł. o odwołanie od orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym w związku ze skargą powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt III APa (…) , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 marca 2022 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III APa (…) , 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Apelacyjny w (…) , wyrokiem z 29 października 2020 r., oddalił skargę M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z 1 lipca 2019 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego, wskazana podstawa wznowienia (art. 403 § 2 k.p.c.) nie ma znaczenia w sprawie, bowiem o ile powód dowiedział się o prawomocnym umorzeniu śledztwa po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, o tyle postępowanie dyscyplinarne jest bytem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego. Oznacza to, że odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza nie jest powiązana z odpowiedzialnością na gruncie prawa karnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2018 r., SNO 16/18, LEX nr 2552012). Tym samym należy przypomnieć, że powód został ukarany za czyn polegający na samowolnym skopiowaniu i potwierdzeniu za zgodność z oryginałem dokumentacji służbowej w celu innym niż służbowy oraz bezprawnym jej wyniesieniu poza teren jednostki. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł z mocy art. 412 § 2 k.p.c. Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik powoda. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na podstawę z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. W jego ocenie, skoro zachowanie powoda zostało ocenione przez prokuratora i Sąd Rejonowy za nienaruszające powszechnie obowiązujących przepisów prawa, to niezasadnie uznano, że czyn powoda wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Skarb Państwa, zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, w odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda wniósł o wydanie orzeczenia odmawiającego przyjęcia jej do rozpoznania i orzeczenie o kosztach procesu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania, lecz wbrew stanowisku pozwanego nie jest możliwe jej odrzucenie. Ma rację pozwany, że wniesiona skarga kasacyjna nie została zbudowana modelowo. Niemniej w jej uzasadnieniu znalazł się akapit dotyczący podstawy z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. W większości powtarza on wypracowane w doktrynie zakresy znaczeniowe terminu „skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Z tego względu spełnia na poziomie dostatecznym warunki pozwalające na stwierdzenie, że wszelkie wymogi formalne zostały zachowane. Inna rzecz, czy one pozwolą na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. W tym kolejnym wątku można się zgodzić ze skarżącym, że nie chodzi tylko o naruszenie konkretnego przepisu, lecz wydanie orzeczenia oczywiście niesprawiedliwego. Tak jednak nie jest, bowiem skarżący opiera się na odmiennej optyce, kontestuje ustalenia faktyczne - a to nie dodaje skardze powagi jurydycznej – i ostatecznie uznaje, że brak znamion czynu zabronionego winien mieć wpływ na ocenę zachowania powoda. Traci przy tym z pola widzenia, to co zresztą dokładnie omówił Sąd Apelacyjny, że postępowanie dyscyplinarne i karne to dwa odrębne tryby, a brak „skazania” nie stanowi przesłanki wykluczającej możliwość przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Jego wynik podlega autonomicznej wykładni na gruncie prawa materialnego, tu na podstawie art. 230 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.). W tej sytuacji dokonana ocena zachowania powoda w konfrontacji z argumentacją zawartą w skardze kasacyjnej wyklucza możliwość ziszczenia się podstawy uregulowanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Stąd Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 398 9 § 2 i art. 108 § 1 w związku z art. 398 21 k.p.c.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI