I PRN 19/94

Wyrok z dnia 10 maja 1994 r. I PRN 19/94 Nałożenie na gminy na podstawie art. 14 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.) prowadze- nia rocznego przygotowania przedszkolnego jako obowiązkowego zadania własnego, spowodowało, że nauczyciele oddziałów zerowych szkół podsta- wowych stali się pracownikami prowadzonego przez gminy przedszkola (art. 231 § 2 k.p.) z dniem zaoferowania gminie (zarządowi miasta) mienia szkoły po- trzebnego dla prowadzenia tego oddziału. Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Antoni Filcek, SA: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Stefana Trautsolta, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 1994 r. sprawy z powództwa Marty B. i Marii C. przeciwko Szkole Pod- stawowej Nr 11 w R. i Zarządowi Miasta R. w R. o ustalenie pracodawcy i wynagrodzenie, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, z dnia 12 października 1993 r. [...], o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną U z a s a d n i e n i e Powódki Marta B. i Marii C., nauczycielki oddziałów zerowych Szkoły Podsta- wowej nr 11 w R., wniosły o ustalenie, czy ich pracodawcą jest ta szkoła, czy Zarząd Miasta R., oraz o zasądzenie wynagrodzenia. Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa. Sąd Wojewódzki w Rzeszowie-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 27 listopada 1992 r. zasądził na rzecz powódek od pozwanej Szkoły wynagrodzenie za pracę za wrzesień, październik i listopad 1992 r., oddalił powództwo o ustalenie pracodawcy oraz oddalił powództwo w stosunku do Zarządu Miasta R. Zdaniem tego Sądu powódki w spornym okresie były nadal pracownicami pozwanej szkoły, a nie Zarządu Miasta R., gdyż mimo przejścia z dniem 1 stycznia 1992 r. na gminy obowiązku prowadzenia rocznego przygotowania przedszkolnego (art. 14 ust. 3 i 4 oraz art. 105 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.). Zarząd Miasta R. nie stał się nowym pracodawcą 2 powódek, gdyż nie przejął mienia pozwanej Szkoły (art. 231 § 2 k.p.). Rozpoznając rewizję pozwanej Szkoły Sąd Apelacyjny w Rzeszowie przed- stawił Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie wykładni art. 14 ust. 3 i 4 cytowanej ustawy o systemie oświaty w związku z art. 231 § 2 k.p. W uchwale z dnia 16 czerwca 1993 r. I PZP 10/93 Sąd Najwyższy stwierdził, że "Nałożenie na gminę na podstawie art. 14 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.) prowadzenia rocznego przygotowania przedszkolnego, jako obowiązkowego zadania własnego, spowodowało, że nauczyciele oddziałów zerowych szkół podstawowych stali się pracownikami prow- adzonego przez gminę przedszkola wówczas, gdy nastąpiło także przejęcie mienia dotychczasowego zakładu pracy w zakresie umożliwiającym prowadzenie tej działalności albo gdy gmina lub też prowadzone przez nią przedszkole, zrezyg- nowała z przejęcia zaoferowanego jej dla tego przedszkola mienia lub poszczegól- nych jego składników (art. 231 § 2 kodeksu pracy). W sytuacji, gdy przyjęcie mienia lub oferta jego przejęcia nie dotyczyły konkretnego przedszkola, nauczyciele oddziałów zerowych szkół podstawowych stali się pracownikami przedszkola wskazanego przez zarząd gminy, a w braku takiego wskazania - urzędu gminy". Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w Rzeszowie oddalił powództwo w odniesieniu do pozwanej Szkoły o wynagrodzenie za listopad 1992 r., zasądził od Zarządu Miasta R. na rzecz powódek wynagrodzenia za okres od listopada 1992 r. do września 1993 r. wraz z odsetkami i oddalił powództwo w pozostałej części w stosunku do pozwanej Szkoły. Zasądzając na podstawie art. 81 § 1 k.p.. w zw. z art. 98 Karty Nauczyciela wynagrodzenie za czas gotowości do wykonywania pracy Sąd Apelacyjny uznał, że Zarząd Miasta R. stał się nowym pracodawcą powódek od dnia 1 listopada 1992 r., albowiem pozwana Szkoła złożyła ofertę przekazania mu wy- posażenia klas zerowych dnia 30 października 1992 r. Wyrok ten zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości zarzu- cając mu rażące naruszenie art. 316 § 1 k.p.c., art. 231 § 2 k.p. i art. 14 ust. 3 i 4, art. 5 ust. 5 i art. 105 ustawy o systemie oświaty i wnosząc o jego zmianę poprzez odda- lenie powództwa w stosunku do pozwanej Szkoły w zakresie wynagrodzenia powódek za wrzesień i październik 1992 r. i zasądzenie za ten okres wynagrodzenia od Zarządu Miasta R. Zdaniem skarżącego Sąd Apelacyjny błędnie ustalił datę przejęcia klas zerowych pozwanej Szkoły przez Zarząd Miasta R., gdyż już w piśmie z dnia 27 listopada 1991 r. Kurator Oświaty w R. skierował do wszystkich gmin propozycje zawierające trzy warianty w zakresie prowadzenia klas zerowych i gmina R. przejęła wariant trzeci zobowiązując się do refundowania szkołom podstawowym kosztów prowadzenia klas zerowych. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona. Propozycje Kuratora Oświaty w R., zawarte w piśmie z dnia 27 listopada 1991 r. nie stanowią konkretnej oferty przejęcia przez gminy na własność części mienia szkół podstawowych w zakresie umożliwiającym prowadzenie klas zerowych, lecz są jedynie zaproszeniem do rokowań w przedmiocie wyboru odpowiednich rozwiązań organizacyjnych. Zauważyć należy, że Sąd Najwyższy w składzie podejmującym uchwałę w sprawie I PZP 10/93 także nie traktował tego pisma jako zawierającego analizowaną ofertę, gdyż nie nawiązywał do niego w uzasadnieniu uchwały. Porozumienie zawarte między Kuratorem Oświaty i Zarządem Miasta R. przewidywało prowadzenie klas zerowych przez Kuratora Oświaty przez okres pierwszych ośmiu miesięcy 1992 r., natomiast Zarząd zobowiązał się do refundo- wania kosztów ponoszonych przez szkoły w tym zakresie. Nie jest to podstawa do wyprowadzenia wniosku, iż po tym okresie powódki były pracownicami pozwanego Zarządu. Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, że pismo dyrektora pozwanej Szkoły z dnia 30 października 1992 r. stanowi ofertę przekazania gminie R. mienia klas zerowych i że od dnia następnego Zarząd Miasta R. stał się pracodawcą powódek na podstawie art. 231 § 2 k.p. Ponadto należy zauważyć, że nawet gdyby przyjąć, że zaskarżony wyrok narusza prawo, to nie byłoby to naruszenie rażące, zwłaszcza ze względu na niewielkie skutki ekonomiczne tego wyroku i jego faktyczne wykonanie przez pozwaną Szkołę. Z powyższych względów na podstawie art. 421 § 1 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. ========================================