I PO 6/96
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwał Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych na skutek wycofania wniosku przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej zaskarżył cztery uchwały Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych do Sądu Najwyższego, zarzucając im sprzeczność z prawem. Następnie minister wycofał swój wniosek. Sąd Najwyższy, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, umorzył postępowanie na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. z uwagi na zbędność merytorycznego orzekania.
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej złożył do Sądu Najwyższego wniosek o stwierdzenie nieważności czterech uchwał Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia 24 stycznia 1996 r., podnosząc zarzut ich sprzeczności z prawem. Następnie, pismem z dnia 10 kwietnia 1996 r., minister cofnął swój wniosek. Sąd Najwyższy, rozpatrując sprawę, zauważył, że ustawa o samorządzie pielęgniarek i położnych nie precyzuje procedury rozpoznawania takich wniosków. W związku z tym, Sąd Najwyższy uznał za właściwe zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, podobnie jak w innych sprawach dotyczących zaskarżania uchwał samorządów zawodowych. Na podstawie art. 355 § 1 k.p.c., który stanowi o umorzeniu postępowania w razie cofnięcia wniosku przez stronę lub gdy wydanie orzeczenia stało się zbędne, Sąd Najwyższy postanowił umorzyć postępowanie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, Sąd Najwyższy może umorzyć postępowanie w takiej sytuacji.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że mimo braku szczegółowych regulacji proceduralnych w ustawie dotyczącej samorządu pielęgniarek i położnych, należy odpowiednio zastosować przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. W przypadku cofnięcia wniosku przez stronę inicjującą postępowanie, wydanie merytorycznego orzeczenia staje się zbędne, co uzasadnia umorzenie postępowania na podstawie art. 355 § 1 k.p.c.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
umorzenie postępowania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Minister Zdrowia i Opieki Społecznej | organ_państwowy | wnioskodawca |
| Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych | instytucja | organ samorządu zawodowego |
Przepisy (2)
Główne
k.p.c. art. 355 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd umorzy postępowanie w razie cofnięcia wniosku przez stronę lub gdy wydanie orzeczenia stało się zbędne z innych przyczyn.
Pomocnicze
u.s.p.p. art. 6 § ust. 1
Ustawa o samorządzie pielęgniarek i położnych
Minister Zdrowia i Opieki Społecznej może zaskarżyć do Sądu Najwyższego uchwały organu izby pod zarzutem sprzeczności z prawem w ciągu 2 miesięcy od otrzymania uchwały. Sąd Najwyższy utrzymuje uchwałę w mocy lub ją uchyla.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Cofnięcie wniosku przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej jako podstawa do umorzenia postępowania.
Godne uwagi sformułowania
zbędność wydania merytorycznego orzeczenia odpowiednie zastosowanie przepisów postępowania
Skład orzekający
Teresa Flemming-Kulesza
przewodniczący-sprawozdawca
Józef Iwulski
sędzia
Jerzy Kuźniar
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowej procedury umorzenia postępowania na skutek cofnięcia wniosku, co jest standardową praktyką w sądach. Brak w niej elementów zaskakujących czy budzących szczególne zainteresowanie.
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyPostanowienie z dnia 24 maja 1996 r. I PO 6/96 Sąd Najwyższy umarza postępowanie w razie cofnięcia przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej wniosku o stwierdzenie nieważności uchwał Na- czelnej Rady Pielęgniarek i Położnych (art. 355 § 1 k.p.c.). Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef Iwulski, Jerzy Kuźniar, Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 1996 r., sprawy z wniosku Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej [...] o stwierdzenie nieważności uchwał Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia 24 stycznia 1996 r. p o s t a n o w i ł: postępowanie umorzyć U z a s a d n i e n i e Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w piśmie z dnia 26 marca 1996 r. zaskarżył do Sądu Najwyższego cztery uchwały Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia 24 stycznia 1996 r. podnosząc ich sprzeczność z prawem i wnosząc o "stwierdzenie ich nieważności." Następnie złożył wniosek datowany 10 kwietnia 1996 r. o "wycofanie" wniosku o stwierdzenie nieważności tych uchwał. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. Nr 41, poz. 178 ze zm.) stanowi, że Minister Zdrowia i Opieki Spo- łecznej może zaskarżyć do Sądu Najwyższego pod zarzutem sprzeczności z prawem uchwały organu izby w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania uchwały. Sąd Najwyższy utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla. Przepis ten nie reguluje procedury rozpoznawania wniosków czy też "skarg" Ministra w nim opisanych. Zachodzi zatem potrzeba odpowiedniego zastosowania przepisów postępowania przed Sądem Najwyższym zawartych w jednym z Kodeksów postępowania. Podobnie jak to miało miejsce w innych sprawach dotyczących zaskarżania uchwał samorządów zawodowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 maja 1994 r. - I PO 7/94 OSNAPiUS 1994 nr 6 poz. 106) i w tej sprawie Sąd Najwyższy uznał za najbardziej odpowiednie zastosowanie przepisu kodeksu postępowania cywilnego i w związku z opisaną wyżej sytuacją postępowanie umorzył na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. z uwagi na zbędność wydania merytorycznego orzeczenia. ========================================