I PKN 983/00

Postanowienie z dnia 19 czerwca 2001 r. I PKN 983/00 Od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554) dopuszczalność ka- sacji z punktu widzenia wartości przedmiotu zaskarżenia ocenia się według nowych przepisów (art. 3921 § 1 KPC). Sędzia SN Katarzyna Gonera. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2001 r. sprawy z powództwa Krystyny K. przeciwko I.P.-K. S.A. w K. o zasądzenie nagrody jubileuszowej, na skutek kasacji wniesionej przez stronę pozwaną od wyro- ku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 22 sierpnia 2000 r. [...] o d r z u c i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyro- kiem z dnia 22 sierpnia 2000 r. oddalił apelację strony pozwanej I.P.-K. S.A. w K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Olkuszu z dnia 9 grudnia 1999 r., w którym zasądzono od strony pozwanej na rzecz powódki Krystyny K. kwotę 6.030,25 złotych z ustawowymi odsetkami tytułem nagrody jubileuszowej. Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok kasacją, zarzucając naruszenie prawa materialnego - „art. 1 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 20.07.1990 r. (Dz.U. Nr 54 poz. 310), art. 129 kp w pierwotnym brzmieniu”, oraz naruszenie przepisów postępo- wania - art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżo- nego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego 2 go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazano w kasacji kwotę 6.030,25 złotych. W uzasadnieniu kasacji skarżąca podniosła, że skoro postępowanie w roz- poznawanej sprawie zostało wszczęte w czasie, gdy kasacja była dopuszczalna przy wartości przedmiotu zaskarżenia nie niższej niż 5.000 złotych, to strona pozwana nabyła prawo do wniesienia kasacji. Okoliczność, że zaskarżony kasacją wyrok zo- stał wydany po zmianie art. 3921 § 1 KPC nie może bowiem wpływać na jej upraw- nienia do wniesienia kasacji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zaskarżony wyrok został wydany w dniu 22 sierpnia 2000 r., a zatem do zło- żenia i – ewentualnie - rozpoznania kasacji mają zastosowanie przepisy Kodeksu po- stępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmia- nie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i reje- strze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554, powoływana w dalszym ciągu jako ustawa nowelizująca), która weszła w życie z dniem 1 lipca 2000 r. Zgod- nie bowiem z treścią art. 5 ust. 2 tej ustawy do złożenia i rozpoznania środków za- skarżenia od orzeczeń wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, co a contrario oznacza, że do złożenia i rozpoznania środ- ków zaskarżenia (w tym kasacji) od orzeczeń wydanych po jej wejściu w życie sto- suje się przepisy nowe. Zgodnie z art. 3921 § 1 KPC w nowym brzmieniu, kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. W rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem było za- sądzenie na rzecz powódki świadczenia pieniężnego w postaci nagrody jubileuszo- wej, nie może ulegać wątpliwości, że dochodzone roszczenie miało charakter prawa majątkowego, a wartość przedmiotu sporu - której pochodną stanowi wartość przed- miotu zaskarżenia - była mniejsza od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Prowadzi to do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie kasacja nie przysługuje, a wniesiona przez stronę pozwaną skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wbrew poglądowi prezentowanemu w kasacji, zmiana przepisów postępowa- nia w toku rozpoznania sprawy może sprawiać, że sprawa, która była sprawą „kasa- 3 cyjną” w chwili wniesienia pozwu, przestała nią być później w następstwie zmiany przepisów. W uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001 nr 4, poz. 53, wyrażony został po- gląd, że stosowaniem norm prawa procesowego cywilnego w czasie rządzą dwie zasady: zasada jedności (ciągłości) postępowania oznaczająca, że w sprawie aż do jej zakończenia stosuje się przepisy ustawy procesowej obowiązującej w chwili wszczęcia postępowania, oraz zasada bezpośredniego (natychmiastowego) stoso- wania przepisu procesowego oznaczająca, że nowe przepisy procesowe wchodzą w życie bezzwłocznie i znajdują zastosowanie we wszystkich sprawach bez względu na chwilę wszczęcia postępowania. Zagadnienia międzyczasowe związane z wejściem w życie ustawy nowelizującej z 24 maja 2000 r. zostały uregulowane w jej art. 5 przewidującym dwie normy kolizyjne. Według pierwszej z nich, w sprawach wszczę- tych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postę- powania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o właściwości sądów i postępo- waniach odrębnych (ust. 1), według drugiej, do złożenia i rozpoznania środków za- skarżenia od orzeczeń wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (ust. 2). Wykładnia przepisu art. 5 ustawy nowelizującej prowadzi do wniosku, że ustawodawca przyjął zasadę natychmiastowego działania uchwalonych (nowych) przepisów z niewielkimi odstępstwami, nie mającymi zasto- sowania w rozpoznawanej sprawie. Biorąc powyższe pod rozwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na pod- stawie art. 3937 § 2 KPC w związku z art. 3935 KPC i art. 3921 § 1 KPC. ========================================