I PKN 77/96

Sprawa dotyczyła pracownika, który dochodził odszkodowania od Prywatnego Przedsiębiorstwa Wydawniczo-Poligraficznego "P." SC w W. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy dla Warszawy Pragi wyrokiem z dnia 3 czerwca 1996 r. ustalił, że umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dniem 13 października 1993 r. przez zakład pracy bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 KP, zasądzając jednocześnie od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.200 zł tytułem odszkodowania. Wyrok ten został zaskarżony kasacją Ministra Sprawiedliwości, który zarzucił rażące naruszenie przepisów KPC i KC. Głównym zarzutem było to, że powód jako stronę pozwaną wskazywał PPWP "P.", Krystyna B.-B., która była właścicielką przedsiębiorstwa. Sąd Najwyższy podzielił argumentację kasacji, wskazując, że spółka cywilna, mimo braku osobowości prawnej, może być zakładem pracy i posiadać zdolność sądową. Jednakże za zobowiązania spółki cywilnej odpowiadają solidarnie wspólnicy (art. 864 KC), a do egzekucji ze wspólnego majątku wspólników konieczny jest tytuł egzekucyjny przeciwko wszystkim wspólnikom (art. 778 KPC). Dlatego pracownik dochodzący roszczeń przeciwko spółce cywilnej powinien w pozwie wskazać nie tylko spółkę, ale także wszystkich jej wspólników. Sąd pierwszej instancji powinien był z urzędu wezwać wspólników do udziału w sprawie. Sąd Najwyższy podkreślił, że sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił statusu prawnego pracodawcy, nie ustalił, czy pozwana Krystyna B.-B. była właścicielką spółki cywilnej, ani nie wezwał wspólników do udziału w sprawie. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający