I PKN 735/00

Wyrok z dnia 12 grudnia 2001 r. I PKN 735/00 Z zarządcą komisarycznym (art. 66 ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, jednolity tekst: Dz.U. z 1991 r. Nr 18, poz. 80 ze zm.) można nawiązać stosunek pracy przez czynności dorozumiane. Przewodniczący SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2001 r. sprawy z powódz- twa Andrzeja W. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowej Komunikacji Samochodo- wej w O. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, na skutek ka- sacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych w Katowicach z dnia 11 maja 2000 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2000 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Olkuszu po ponownym rozpoznaniu sprawy zasądził na rzecz powoda Andrzeja W. 9.000 zł ty- tułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zawartej na czas określony. Ustalił, że w dniu 30 kwietnia 1997 r. Wojewoda K. wyznaczył powoda na zarządcę komisarycznego strony pozwanej, a w dniu 5 maja tego roku główna księgowa strony pozwanej zawarła z powodem umowę o pracę od dnia 30 kwietnia 1997 r., nie zawierającą klauzuli dopuszczającej rozwiązanie tej umowy za wypowiedzeniem. Mimo tego pismem z dnia 30 września 1998 r. strona pozwana wypowiedziała powodowi umowę o pracę ze skutkiem na dzień 31 października 1998 r. Z ustaleń Sądu pierwszej instancji wynikało, że radca prawny pozwanej ustaliła z urzędnikami Urzędu Wojewódzkiego w K. rodzaj umowy i osobę uprawnioną do jej zawarcia, a zatem doszedł on do przekonania, że strony zawarły umowę o pracę na czas określony, której wcześniejsze wypowiedzenie było sprzeczne z przepisami art. 2 32 i 33 KP. Dalej idące żądania powoda (wykraczające poza trzymiesięczne wyna- grodzenie ) Sąd pierwszej instancji oddalił. Wyrokiem z dnia 11 maja 2000 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach oddalił apelację pozwanego od powyższego wyroku, po- dzielając ustalenia i wnioski Sądu pierwszej instancji. Kasacja pozwanego od wyroku Sądu drugiej instancji zarzuca naruszenie art. 386 § 6 KPC, polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd Okręgowy oceny prawnej wyrażonej przez ten Sąd w uzasadnieniu wyroku uchylającego wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazującego sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, niewła- ściwe zastosowanie art. 32, 33 i 50 § 4 KP oraz art. 66 ust. 3 ustawy z dnia 25 wrze- śnia 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz.U. Nr 18, poz. 80 ze zm.) przez przyjęcie, że w stanie faktycznym bez znaczenia pozostaje fakt, że wyznaczenie za- rządcy przedsiębiorstwa nastąpiło przez osobę niekompetentną. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Nie naruszył Sąd drugiej instancji przepisu art. 386 § 2 KPC, ponieważ dokonując w wyroku z dnia 9 maja 1999 r. wykładni przepisu art. 66 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, wydał on jednocześnie wytyczne co do kierunku przeprowadzenia niezbędnych ustaleń fak- tycznych. W ponownym postępowaniu ustalenia te - a kasacja poprzez brak podnie- sienia zarzutu naruszenia właściwego przepisu (przepisów) prawa procesowego nie jest w stanie skutecznie ich zakwestionować - doprowadziły do konkluzji, że strony łączył stosunek pracy. Zresztą nawet apelacja nie kwestionuje istnienia pomiędzy stronami stosunku pracy. Sąd drugiej instancji w wyroku uchylającym dał zatem wy- raz poglądowi, w jaki sposób w świetle przepisów art. 66 ustawy o przedsiębior- stwach państwowych powinno nastąpić ustanowienie zarządcy komisarycznego, na- tomiast ponowne postępowanie dowodowe wykazało, jak w rzeczywistości to usta- nowienie nastąpiło. I mając na uwadze niekwestionowaną wolę stron, należy uznać, niezależnie od brzmienia art. 66 ust. 3 ustawy o przedsiębiorstwach państwowych, że doszło pomiędzy stronami - per facta concludentia - do nawiązania stosunku pracy, potwierdzonego zawarciem na piśmie umowy o pracę na czas określony i przy świadomości tego faktu przez organ założycielskiego. Powód faktycznie pracę wyko- nywał, przeto organ założycielski nie może uchylać się od zobowiązań wynikających 3 ze stosunku pracy powoda powołując się na brak umocowania głównej księgowej przedsiębiorstwa do zawarcia umowy o pracę. Okoliczności jej zawarcia wynikają z niekwestionowanych ustaleń Sądu pierwszej instancji. Skoro zatem umowa o pracę na czas określony została skutecznie zawarta i nie zawierała klauzuli o dopuszczal- ności wypowiedzenia, jej wcześniejsze rozwiązanie za wypowiedzeniem naruszało przepisy art. 32 i 33 KP i rodziło odpowiedzialność na zasadach z art. 50 § 4 KP. Sąd Najwyższy zatem nie może podzielić kasacyjnego zarzutu, iż wyżej wymienione przepisy zostały naruszone. Tym samym Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================