I PKN 668/98

Wyrok z dnia 7 kwietnia 1999 r. I PKN 668/98 Popełnienie przez pracownika przestępstwa może uniemożliwiać jego dalsze zatrudnianie na zajmowanym stanowisku także wówczas, gdy nie było dokonane na szkodę pracodawcy, jeżeli rodzaj przestępstwa ma związek z cha- rakterem zatrudnienia pracownika. Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 1999 r. sprawy z powódz- twa Jarosława K. przeciwko Politechnice C. w C. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych w Częstochowie z dnia 15 września 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Częstochowie wyrokiem z dnia 29 maja 1998 r. oddalił powództwo Jarosława K. przeciwko Politechnice C. o przywrócenie do pracy i ustalił, że powód był zatrudniony u strony pozwanej od 1 stycznia 1995 r. w charak- terze portiera w Domu Studenckim [...] i w dniu 20 marca 1998 r. została rozwiązana z nim umowa o pracę w trybie dyscyplinarnym, ponieważ wyrokiem Sądu Rejonowe- go w Częstochowie z dnia 3 października 1997 r. [...] powód został uznany winnym dokonania czynu z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji lud- ności i dowodach osobistych, polegającego na legitymowaniu się przywłaszczonym dowodem osobistym. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie wy- rokiem z dnia 15 września 1998 r. oddalił apelację powoda podzielając pogląd Sądu pierwszej instancji, iż czyn powoda uniemożliwia jego zatrudnianie na zajmowanym stanowisku portiera, który ma dostęp do dokumentów tożsamości pozostawianych 2 przez osoby odwiedzające studentów, a także do pomieszczeń mieszkalnych stu- dentów. Pełnomocnik powoda zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając naru- szenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 52 § 1 pkt 2 KP i uznanie popełnionego przez pracownika przestępstwa za czyn uniemożliwiający dalsze za- trudnianie powoda na zajmowanym stanowisku pomimo braku związku pomiędzy czynem pracownika a wykonywanym zakresem obowiązków oraz naruszenie przepi- sów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie jest zasadna. Popełnienie przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie na zajmowa- nym stanowisku uzasadnia zastosowanie rozwiązania stosunku pracy bez wypowie- dzenia w trybie art. 52 § 1 pkt 2 KP. Nie ma natomiast znaczenia, czy przestępstwo pracownika miało bezpośredni związek z wykonywanymi przez niego obowiązkami pracowniczymi. Czyn przestępny może uniemożliwiać dalsze zatrudnianie pracowni- ka na zajmowanym stanowisku także wówczas, gdy nie został popełniony na szkodę pracodawcy, jeżeli rodzaj przestępstwa ma związek z charakterem zatrudnienia pra- cownika. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 12 październi- ka 1976 r. (OSNCP 1977 z. 4, poz. 67), w której stwierdzono, że rozwiązanie umowy o pracę przez zakład pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika może nastąpić niezależnie od tego, czy popełnił on przestępstwo na szkodę zakładu pracy, czy też na szkodę osoby trzeciej, oraz czy szkoda pozostaje w związku z pracą, jeżeli przes- tępstwo - popełnione w czasie trwania umowy o pracę - uniemożliwia dalsze zatrud- nianie pracownika na zajmowanym stanowisku. Powód pracował w charakterze portiera w domu studenckim, miał więc dostęp nie tylko do mieszkań studentów, ale również do dokumentów tożsamości osób od- wiedzających studentów. Rodziło to po stronie pracownika obowiązek bezwzględnej uczciwości, znajdujący potwierdzenie w treści jego obowiązków pracowniczych w ramach wykonywanej umowy o pracę na stanowisku portiera. Fakt legitymowania się więc przez powoda cudzym dowodem osobistym uniemożliwia dalsze jego zatrud- nianie na tym stanowisku. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że Sądy obu ins- 3 tancji prawidłowo zakwalifikowały czyn powoda jako przyczynę uzasadniającą zasto- sowanie przez pozwany zakład pracy art. 52 § 1 pkt 2 KP. Sąd Najwyższy nie rozpoznawał kasacji w zakresie zarzutu naruszenia prze- pisów postępowania wobec braku wskazania w kasacji, jaki przepis prawa proceso- wego miał być naruszony przez Sąd drugiej instancji. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. ========================================