I PKN 649/01

Postanowienie z dnia 13 sierpnia 2002 r. I PKN 649/01 Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego rozpoznanie kasacji powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zo- stało sformułowane. Sędzia SN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia 2002 r. sprawy z powództwa Jana W. przeciwko Zarządowi Miasta S. i Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji w S. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powo- da od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie z dnia 24 listopada 2000 r. [...] o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Sanoku wyrokiem z dnia 26 maja 2000 r. oddalił powództwo Jana W. przeciwko Zakładowi Miasta S. i Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji w S. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę. Ustalił, że przyczyną wypowiedzenia powodowi umowy o pracę była zmiana treści statutu Mia- sta S. wprowadzająca kadencyjność na niektórych stanowiskach, między innymi na stanowiskach kierowników gminnych jednostek organizacyjnych działających w for- mie zakładów i jednostek budżetowych, a także objęcie tych stanowisk w drodze konkursu. Ponieważ powód był zatrudniony na czas nieokreślony, zmiana zawartej przez niego umowy o pracę na umowę terminową była niedopuszczalna. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie wyrokiem z dnia 24 listopada 2000 r. oddalił apelację powoda złożoną od wyroku Sądu Rejono- wego, opartą na zarzucie naruszenia art. 45 k.p. wskutek oddalenia przez ten Sąd powództwa mimo braku zasadności wypowiedzenia umowy o pracę, oraz na zarzu- cie naruszenia art. 233 k.p.c., przez nierozważenie fragmentu uchwały Zarządu Mia- 2 sta S. z dnia 23 lutego 2000 r. dotyczącego braku możliwości zamiany powodowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony na umowę o pracę na czas określony. Sąd Okręgowy przyjął jako własne ustalenia Sądu Rejonowego, podnosząc, że wynika z nich, iż powód podjął pracę w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w S. na stanowisku p.o. dyrektora od dnia 16 października 1990 r., a następnie w wyniku przeprowadzonego konkursu został powołany na czas nieokreślony na stanowisko dyrektora tego Ośrodka uchwałą Zarządu Miasta z dnia 5 kwietnia 1991 r. Stosownie do art. 8 ustawy z dnia 2 lutego 1996 r. zmieniającej Kodeks pracy, stosunek pracy powoda przekształcił się z powołania na umowę o pracę na czas nieokreślony. Po- zwany Ośrodek jest zakładem budżetowym stanowiącym jednostkę organizacyjną Miasta Sanoka i działa na podstawie statutu uchwalonego przez Radę Miasta. Ośrodkiem tym zarządza dyrektor jednoosobowo, na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Zarząd Miasta i w granicach określonych w tym pełnomocnictwie. Uchwałą [..] z dnia 26 października 1999 r. Rada Miasta S. dokonała zmiany § 33 statutu, polegającej na dodaniu ustępów 4 i 5, przewidujących, że zatrudnienie kie- rowników gminnych jednostek organizacyjnych działających w formie zakładów i jed- nostek budżetowych następuje na czas określony pięciu lat w drodze konkursu prze- prowadzonego przez Zarząd Miasta. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74), Zarząd Miasta podjął w dniu 23 lutego 2000 r. uchwałę [..] o wypowiedzeniu powodowi umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jednocze- śnie powód został poinformowany o możliwości przystąpienia do konkursu na stano- wisko dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w S. Pismo o wypowiedzeniu umowy o pracę otrzymał w dniu 25 lutego 2000 r., po uprzednim uzyskaniu przez pracodawcę od związku zawodowego NSZZ „Solidarność” odpowiedzi, że nie jest członkiem tego związku i nie korzysta z jego ochrony. Sąd Okręgowy potwierdził słuszność stanowiska Sądu Rejonowego co do tego, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było uzasadnione, a sprawiła to uchwała Rady Miasta S., zmieniająca statut tego Miasta i wprowadzająca zasadę powierzania stanowisk kierowniczych w gminnych jednostkach organizacyjnych na czas określony pięciu lat, po przeprowadzeniu konkursu. Uchwała ta weszła w życie z dniem 20 grudnia 1999 r. Sąd Okręgowy zaznaczył również, że statut Miasta S. jest - w myśl art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym - przepisem gminnym, powszechnie obowiązującym na obszarze Gminy Miasta S. Uregulowania w nim za- 3 warte były zatem wiążące dla Rady Gminy i Zarządu. Celem natomiast zmiany doko- nanej w statucie było stworzenie Zarządowi Miasta możliwości doboru kadry na sta- nowiska kierownicze w sposób zapewniający efektywne wykonywanie zadań przez Gminę. Sąd drugiej instancji stwierdził ponadto, że konkurs na zajmowane przez powoda stanowisko umożliwia mu zgłoszenie swojej kandydatury i przystąpienie do tego konkursu. W kasacji od powyższego wyroku, zaskarżającej wyrok Sądu Okręgowego w całości, opartej na podstawach naruszenia prawa materialnego (art. 45 k.p.) oraz przepisów postępowania (art. 233 § 1 i art. 233 § 1 w związku z art. 382 k.p.c. oraz art. 381 k.p.c.), powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także wyroku Sądu Rejonowego w Sanoku i przekazanie sprawy do ponownego rozpozna- nia, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu pierwszej instancji i orzeczenie w sposób zgodny z żądaniem pozwu. Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji skarżący wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnie- nia prawnego, mianowicie tego, czy uchwała organu założycielskiego, tj. Rady Mia- sta S., w przedmiocie zmiany statutu tego Miasta i przyjmująca określoną formę po- stępowania w przypadku zatrudniania kierowników jednostek budżetowych może sta- nowić przyczynę wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę, przy braku wyraźnej delegacji dla zarządu Miasta do rozwiązania z pracownikiem tego stosunku pracy. Jak skarżący zaznaczył, „w szczególności chodzi tutaj o klasyfikację przyczyny - jej konkretność.” Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przedstawienie przez stronę skarżącą okoliczności mających uzasadniać roz- poznanie kasacji przez Sąd Najwyższy (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest spełnieniem jednego z kilku warunków, od których zależy ocena, czy kasacja odpowiada wyma- ganiom stawianym jej jako środkowi zaskarżania orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji. Spełnienie tego warunku ma takie znaczenie, że nie pozwala Sądo- wi Najwyższemu odrzucić kasacji (oczywiście wtedy, gdy kasacja odpowiada także pozostałym wymaganiom określonym w art. 3933 § 1 k.p.c.). Nie oznacza jednak, że w takiej sytuacji obowiązkiem Sądu Najwyższego jest rozpoznanie kasacji. Zgodnie bowiem z art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy - w ramach tzw. przedsądu - jest po zbadaniu sprawy uprawniony do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w 4 sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, gdy nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości bądź wywołujących rozbieżno- ści w orzecznictwie sądów lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. W myśl art. 393 § 2 k.p.c., powyższego przepisu nie stosuje się jednak wtedy, gdy zachodzi nie- ważność postępowania lub gdy zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo. Jak z przytoczonej regulacji wynika, przyjęcie kasacji do rozpoznania zależy od za- wartych w niej racji i argumentów uwzględniających przesłanki wymienione w art. 393 k.p.c. Odnosząc się do kasacji powoda należy stwierdzić, że wskazana przez niego okoliczność, mająca - jego zdaniem - uzasadniać przyjęcie kasacji do rozpoznania, jest niewystarczająca. Powód powołał się wprawdzie na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a nawet sformułował je szerzej w końcowym frag- mencie kasacji, jednak nie można uznać, że owo zagadnienie ma charakter zagad- nienia „prawnego”, jak tego wymaga przepis art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. Zagadnienie prawne występuje bowiem wówczas, gdy istotna dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia dotyczy wykładni lub stosowania przepisów prawa materialnego bądź procesowego. Zatem zagadnienie prawne, aczkolwiek może także powstać w konkretnej sprawie, powinno wskazywać przepisy prawa, w związku z którymi zostało sformułowane. Oznacza to, że strona skarżąca powinna powołać przepisy (przepis), z których wy- wodzi tezę o istnieniu zagadnienia prawnego. Wówczas bowiem Sąd Najwyższy ma dopiero podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście za- gadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne”. Jest w sprawie niewątpliwe, że skarżący sformułował zagadnienie, nazywając je zagadnieniem prawnym, z pominięciem jakichkolwiek przepisów prawa odnoszą- cych się do poruszonych przez siebie kwestii. Nie można natomiast uznać za speł- nienie rozważanego warunku przytoczenie obu podstaw kasacji przewidzianych w art. 3931 k.p.c. Z tych względów na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania. ========================================