I PKN 551/99

Wyrok z dnia 27 marca 2000 r. I PKN 551/99 Przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego bezpośrednio po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nie zwalnia pracownika z obowiązku zawiadomienia pra- codawcy o przyczynie nieobecności w pracy. Przewodniczący SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Barbara Wagner (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2000 r. sprawy z powództwa Macieja N. przeciwko Fabryce Urządzeń Mechanicznych „P.” Spółka z o.o. w P. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 8 czerwca 1999 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyro- kiem z dnia 8 czerwca 1999 r. [...] oddalił apelację Macieja N. od wyroku Sądu Rejo- nowego-Sądu Pracy w Zawierciu z dnia 15 lutego 1999 r. [...], oddalającego po- wództwo skarżącego o przywrócenie do pracy, zaś w części dotyczącej żądania sprostowania świadectwa pracy oraz odprawy pieniężnej apelację odrzucił. Sąd ustalił, że powód był zatrudniony w Fabryce Urządzeń Mechanicznych Spółka z o.o. w P. od dnia 11 czerwca 1974 r. W dniu 4 listopada 1997 r. uległ wy- padkowi przy pracy. Do dnia 31 lipca 1998 r. Maciej N. pobierał zasiłek chorobowy, a od 1 sierpnia do 29 października 1998 r. świadczenie rehabilitacyjne. Decyzją z dnia 4 listopada 1998 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. przyznał mu od 30 października 1998 r. rentę z powodu częściowej niezdolności do pracy. Po dniu 29 października 1998 r. Maciej N. nie podjął pracy i nie zawiadomił pracodawcy o przyczynie nieobecności. W zakładzie zgłosił się dopiero około 20 listopada. Z dniem 29 października 1998 r. pozwana Spółka rozwiązała z nim umowę o pracę bez wy- 2 powiedzenia na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP. W ocenie Sądu, powód naruszył podstawowe obowiązki pracownicze, co uza- sadniało rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia. Przyznanie świadczenia z ubezpieczenia społecznego nie zwalnia pracownika z obowiązku powiadomienia pracodawcy o przyczynie nieobecności w pracy. Orzeczenie częściowej niezdolności do pracy nie jest równoznaczne z brakiem możliwości zatrudniania pracownika na stanowisku pracy innym niż dotychczas zajmowane. Przyznanie świadczenia z ubez- pieczenia rentowego nie stanowi zdarzenia powodującego ustanie stosunku pracy. Rozwiązanie z powodem umowy o pracę nastąpiło z zachowaniem przepisanego trybu. Jego roszczenie, niezależnie od tego, że zostało sformułowane nieprawidłowo, nie jest usprawiedliwione. Maciej N. zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako jej podstawę narusze- nie art. 233 KPC wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu kasacji pełnomocnik skarżącego podniósł nadto zarzut naruszenia art. 941 pkt 1 KP przez jego niezastosowanie, a także brak kon- sultacji ze związkami zawodowymi zamiaru rozwiązania z powodem umowy o pracę. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przy rozpoznawaniu sprawy związany jest granicami kasacji (art. 39311 KPC). Pełnomocnik skarżącego zarzucając naruszenia art. 233 KPC nie określił w jaki sposób Sąd uchybił temu przepisowi. Stwierdzenie z konkluzji skargi, że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd „ nosi znamiona dowolności, i nie został on rozważony w sposób wszechstronny” jest ogólnikowe i nie spełnia wy- mogu prawidłowego uzasadnienia podstawy kasacyjnej, o którym stanowi art. 3933 KPC. Zdaniem Sądu Najwyższego, okoliczności sporne sprawy zostały wyjaśnione dostatecznie do jej rozstrzygnięcia. Wnioski wyprowadzone z materiału dowodowego są logiczne i spójne. Nie może być zasadnie podważone ustalenie, że Maciej N. nie informując pracodawcy o przyczynie niepodjęcia pracy po wyczerpaniu świadczenia rehabilitacyjnego, naruszył podstawowe obowiązki pracownicze. W istocie, okolicz- ności stanowiące faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wy- roku nie są, wnosząc z uzasadnienia kasacji, kwestionowane przez powoda. Można jedynie domyślać się, że zamiar skarżącego skierowany jest na „usprawiedliwienie” 3 uchybienia obowiązkom pracowniczym. Sąd rozpoznając kasację nie może jednak kierować się intuicją co do intencji strony. Mogą być one bowiem odczytane niepra- widłowo (nawet wbrew rzeczywistej woli skarżącego). W tej sytuacji zarzut narusze- nia art. 233 KPC należy uznać za gołosłowny. Art. 94 pkt 1 Kodeksu pracy (w akcie tym nie ma art. 941 ) nakłada na praco- dawcę obowiązek zaznajomienia pracowników podejmujących pracę z zakresem ich obowiązków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonych stanowiskach oraz ich podstawowymi uprawnieniami. Z przepisu tego nie wynika obowiązek instruowa- nia pracowników pozostających już w zatrudnieniu, tym bardziej o wieloletnim stażu pracy, o przysługujących im uprawnieniach. Sąd nie uchybił więc art. 94 pkt 1 KP nie stosując go. Zarzut braku konsultacji rozwiązania umowy o pracę ze związkami zawodo- wymi nie został z kolei skonkretyzowany. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku w tym aspekcie nie jest wobec tego możliwa. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312 KPC, orzekł jak w sentencji. ========================================