I PKN 502/97

Wyrok z dnia 17 lutego 1998 r. I PKN 502/97 Negatywna ocena pracownika, który wskutek niedostatecznego przy- gotowania zawodowego i praktycznego nie potwierdził zakładanej przez pra- codawcę przydatności do pełnienia funkcji kierowniczej, stanowi uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia warunków pracy (art. 45 § 1 w związku z art. 42 § 1 KP). Przewodniczący SSN: Józef Iwulski, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 1998 r. sprawy z powódz- twa Ryszarda S. przeciwko Głównemu Urzędowi Ceł w W. i Urzędowi Celnemu w T. o przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 12 czerwca 1997 r. [...] o d d a l i ł kasację i zasądził od powoda na rzecz Urzędu Celnego w T. kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie wyro- kiem z dnia 12 czerwca 1997 r. oddalił apelację powoda Ryszarda S. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Lublinie z dnia 30 grudnia 1996 r. [...], oddalające- go jego powództwo przeciwko Głównemu Urzędowi Ceł w W. i Urzędowi Celnemu w T. o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach. Sąd Wojewódzki podzielił ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, z których wynikało, że powód nie był pracownikiem nienagannie wykonującym swoje obowiązki na kierowniczym stanowisku pracy, albowiem niewłaściwie lub niesku- tecznie nadzorował pracę podległych mu jednostek organizacyjnych oraz wydawał - 2 - decyzje wykraczające poza jego kompetencje służbowe, co wynikało z braku przy- gotowania zawodowego i praktycznego do zajmowania kierowniczego stanowiska pracy. W tej sytuacji brak było podstaw prawnych do uznania bezzasadności wypo- wiedzenia powodowi warunków pracy. W kasacji powoda podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie art. 45 § 1 KP, pomimo że materiał dowodowy wskazywał, iż wypo- wiedzenie powodowi umowy o pracę było nieuzasadnione, albowiem wszystkie sta- wiane mu zarzuty „są nieprawdziwe lub wyolbrzymione”. Sąd Najwyższy uznał, że kasacja jest bezzasadna. Zgodnie z dyspozycjami art. 393 11 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, które wytyczają wskazane w skardze kasacyjnej podstawy, a które skarżący ograniczył wyłącznie do zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 45 § 1 KP. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podejmowana była po- lemika z ustaleniami i oceną materiału dowodowego przez Sądy orzekające w spra- wie, tyle że skarżący nie zarzucił Sądowi drugiej instancji naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania, które w sposób istotny mogło wpłynąć na wynik sprawy. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego brak wyartykułowania naruszonych norm procedury cywilnej oraz uzasadnienia, że takie uchybienie mogło mieć decydujący wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 393 1 pkt 2 KPC - powo- duje, że dla oceny przez Sąd Najwyższy zarzutu naruszenia przepisu prawa mate- rialnego miarodajny jest stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd drugiej instancji. Dlatego Sąd Najwyższy był związany dokonanymi, w przeważającej mierze udokumentowanymi ustaleniami faktycznymi, z których jednoznacznie wynika, że powód wadliwie wykonywał obowiązki pracownicze na kierowniczym sta- nowisku pracy, skoro niewłaściwie nadzorował lub nie kontrolował pracy podległych mu jednostek organizacyjnych oraz podwładnych, wydawał decyzje wykraczające poza jego kompetencje, co wynikało z niedostatecznego przygotowania zawodowego i praktycznego do pełnienia powierzonej mu funkcji kierowniczej. Tych negatywnych ustaleń dyskwalifikujących powoda do dalszego zajmowania stanowiska kie- rowniczego nie mogły przeważyć podnoszone przez skarżącego przypadki skutecz- - 3 - nych lub trafnych decyzji przyczyniających się do poprawy działalności podległych mu służb celnych, ponieważ od pracownika pełniącego funkcję kierowniczą należy oczekiwać generalnego, a nie jedynie incydentalnego działania w interesie praco- dawcy. Na tle wiążących ustaleń faktycznych zarzut naruszenia art. 45 § 1 KP w związku z art. 42 § 1 KP (w stosunku do powoda zastosowano jedynie wypowiedze- nie warunków pracy) jest oczywiście chybiony. Dlatego Sąd Najwyższy jedynie pot- wierdził wypracowane w orzecznictwie reguły dopuszczające ostrzejsze kryteria oceny pracy pracowników zajmujących kierownicze stanowiska pracy, które pozos- tawiają w gestii pracodawcy zmiany osobowe na kierowniczym stanowisku pracy w razie niekorzystnej oceny pracy dotychczasowego kierownika. W tych okolicznoś- ciach Sąd drugiej instancji trafnie konstatował, że negatywna ocena pracy powoda, który wskutek niedostatecznego przygotowania zawodowego i praktycznego nie potwierdził zakładanej przez pozwanego przydatności do efektywnego pełnienia funkcji kierowniczej, stanowiła uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia powodowi warunków pracy (art. 45 § 1 w związku z art. 42 § 1 KP). Mając powyższe na uwadze kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 393 12 KPC. O kosztach zastępstwa procesowego pozwanego za instancję kasacyjną orzeczono zgodnie z dyspozycjami art. 98 KPC ========================================