I PKN 49/98

Sprawa dotyczyła roszczeń grupy pracowników (Marek B., Marek Z., Jerzy Z., Krzysztof P. i Władysław P.) przeciwko Przedsiębiorstwu Usługowo-Produkcyjno-Handlowemu „B.” Spółka z o.o. o zapłatę zaległego wynagrodzenia, ekwiwalentu za urlop, diet, zwrotu kaucji oraz ekwiwalentu za wyżywienie. Dwóch powodów domagało się również sprostowania świadectw pracy. Sąd Rejonowy w Busku Zdroju połączył sprawy i wyrokiem z 31 grudnia 1996 r. zasądził na rzecz powodów określone kwoty w markach niemieckich wraz z odsetkami, a także sprostował świadectwa pracy. Sąd oparł się na opinii biegłego księgowego, odrzucając sposób wyliczenia wynagrodzenia przez pozwanego, który chciał ograniczyć je do 30% kwoty uzyskanej od kontrahenta zagranicznego. Sąd Rejonowy uznał, że pozwany nie wykazał, aby pracownicy ponoszą winę za wadliwe wykonanie robót lub straty firmy. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach wyrokiem z 19 marca 1997 r. oddalił apelację pozwanego, podkreślając, że umowa o pracę jest umową starannego działania, a nie rezultatu, i wadliwe, ale niezawinione wykonanie pracy nie niweczy prawa do wynagrodzenia. Sąd Najwyższy wyrokiem z 3 czerwca 1998 r. oddalił kasację pozwanego. Sąd Najwyższy stwierdził, że jest związany stanem faktycznym ustalonym przez sądy niższych instancji. Podkreślono, że pracodawca jest obowiązany wypłacić wynagrodzenie zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, a uznanie przez inwestora wadliwości robót przy odbiorze nie wpływa na wynagrodzenie pracowników, jeśli pracodawca wcześniej zaakceptował jakość prac. Skutki ekonomiczne nieuzyskania przez pracodawcę kalkulowanych korzyści obciążają pracodawcę, a pracownik nie ponosi ryzyka związanego z działalnością zakładu (art. 117 § 2 KP). Sąd Najwyższy uznał, że dochodzenie przez pracowników należnego wynagrodzenia nie jest sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa, gdy nie ponoszą winy za straty pracodawcy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający