I PKN 47/96

Powódka Danuta D. dochodziła od Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce zasądzenia m.in. ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Sąd Rejonowy przyznał jej kwotę 613,80 zł za rok 1995, uznając, że nabyła prawo do urlopu z dniem 31 stycznia 1995 r., mimo przerwy w zatrudnieniu dłuższej niż 3 miesiące, gdyż czas pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie wlicza się do okresu zatrudnienia warunkującego nabycie prawa do urlopu. Sąd Wojewódzki zmienił ten wyrok, oddalając powództwo, ponieważ uznał, że prawo do pierwszego urlopu pracownik nabywa z upływem roku pracy, a w przypadku powódki ten rok upłynąłby 1 lutego 1995 r., czyli po rozwiązaniu stosunku pracy. Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł kasację, zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu pracy dotyczących nabywania prawa do urlopu. Sąd Najwyższy uznał kasację za zasadną. Stwierdził, że przepis art. 153 KP dotyczył pierwszego urlopu, a w tej sprawie należało stosować art. 156 § 1 in fine KP, który stanowił, że pracownik po przerwie w zatrudnieniu dłuższej niż 3 miesiące uzyskuje prawo do urlopu z upływem roku pracy. Sąd Najwyższy podkreślił, że sposób liczenia "roku pracy" na gruncie prawa pracy różni się od reguł cywilistycznych (art. 112 KC). Przyjął, że "rok pracy" upływa z ostatnim dniem roku pracy, a nie z pierwszym dniem po upływie roku. W związku z tym powódka nabyła prawo do urlopu wypoczynkowego za 1995 r. z dniem 31 stycznia 1995 r., czyli w czasie trwania stosunku pracy, a tym samym przysługuje jej ekwiwalent pieniężny. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Wojewódzkiego i oddalił rewizję strony pozwanej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający