I PKN 453/98

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez pracownika Stefana S. przeciwko Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu „H.” w E. o przywrócenie do pracy. Pracownik zaskarżył wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku, który oddalił jego apelację od wyroku pierwszej instancji oddalającego powództwo. W kasacji podniesiono zarzuty naruszenia art. 233 § 1 KPC (dowolna ocena dowodów przez sąd) oraz art. 30 KP (nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę). Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę, uznał kasację za nieuzasadnioną. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC, Sąd Najwyższy stwierdził, że sądy obu instancji dokonały swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów, prawidłowo uznając nieobecność powoda w pracy za nieusprawiedliwioną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 KP, Sąd Najwyższy wskazał na dwa powody nieuwzględnienia tego zarzutu: po pierwsze, niewystarczające wskazanie podstawy kasacyjnej zgodnie z art. 393³ KPC, a po drugie, brak naruszenia przepisu § 4 art. 30 KP, który nakazuje podanie przyczyny wypowiedzenia. Sąd podkreślił, że nawet jeśli jedna z przyczyn (nieudowodniona) została uznana za niezasadną, to jednodniowa nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy stanowi wystarczającą przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było stwierdzenie, że kasacja kwestionująca zasadność wypowiedzenia umowy o pracę, w której nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 45 § 1 KP (wprowadzającego wymóg zasadności wypowiedzenia), nie może być uwzględniona. Sąd Najwyższy działał w granicach kasacji wyznaczonych przez jej podstawy i uzasadnienie, zgodnie z art. 393¹¹ KPC.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający