I PKN 427/99

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Najwyższy dotyczyła możliwości stosowania zadaniowego czasu pracy wobec kierowców wykonujących międzynarodowe przewozy samochodami ciężarowymi. Wnioskodawca, „C.” S.A. w G., starał się o rejestrację protokołu dodatkowego do zakładowego układu zbiorowego pracy, który wprowadzał taki system. Okręgowy Inspektor Pracy odmówił rejestracji, a Sąd Rejonowy w Gdańsku oraz Sąd Okręgowy w Gdańsku (w Gdyni) podtrzymały tę decyzję, uznając, że przepisy Kodeksu pracy dotyczące czasu pracy kierowców (art. 1294, 1296 KP) wyłączają możliwość stosowania zadaniowego czasu pracy (art. 1298 KP). Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację wnioskodawcy, uznał pogląd sądów niższych instancji za nieprawidłowy. Podkreślił, że przepisy art. 1294 i 1296 KP regulują odrębne instytucje czasu pracy (szczególny rozkład, przerywany czas pracy) i nie wyłączają stosowania art. 1298 KP (zadaniowy czas pracy). Zaznaczył, że zadaniowy czas pracy jest przepisem szczególnym względem ogólnych zasad, ale nie jest ograniczony do konkretnych grup zawodowych. Kluczowe dla jego stosowania są przesłanki uzasadnienia rodzajem pracy i jej organizacją, a także ustalenie zadań umożliwiających ich wykonanie w ramach norm czasu pracy. Sąd Najwyższy wskazał, że wykładnia historyczna przepisów przemawia za poszerzeniem możliwości stosowania zadaniowego czasu pracy. Podkreślił, że nie jest prawdą, iż zadaniowy czas pracy jest ustalany jednostronnie przez pracodawcę, gdyż jego wprowadzenie zależy od układu zbiorowego, regulaminu lub umowy, a zadania powinny być ustalane w sposób umożliwiający ich wykonanie w ramach norm czasu pracy. Sąd uznał, że rodzaj i organizacja pracy kierowców w transporcie międzynarodowym mogą uzasadniać wprowadzenie zadaniowego czasu pracy, pod warunkiem, że konkretne postanowienia układu zbiorowego zapewnią wykonanie zadań w ramach norm czasu pracy. Uchylił zaskarżone wyroki i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający