I PKN 40/97

Wyrok z dnia 3 kwietnia 1997 r. 
I PKN 40/97 
 
 
Bezasadna odmowa wykonania polecenia dotyczącego pracy może uzasadniać 
rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 
KP) bez potrzeby uprzedniego stosowania kar porządkowych. 
 
 
Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski 
(sprawozdawca), Adam Józefowicz. 
 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 1997 r. sprawy z powództwa 
Jolanty P. przeciwko Kombinatowi "P.-H.", Spółce Akcyjnej w W. o przywrócenie do pracy, 
na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych we Wrocławiu z dnia 24 września 1996 r. [...] 
 
 
o d d a l i ł   kasację 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Jolanta P. w sprawie o przywrócenie do pracy w pozwanym Kombinacie "P.-H." S.A. 
w W. wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych we Wrocławiu z dnia 24 września 1996 r. [...] Zaskarżonym wyrokiem 
zmieniono wyrok Sądu I instancji, przywracający powódkę do pracy i zasądzający 
wynagrodzenie za trzy miesiące pozostawania bez pracy, w ten sposób, że oddalono 
powództwo. W kasacji postawiono zarzut naruszenia art. 52 § 1 KP uzasadniony 
twierdzeniem, że odmowa wykonania polecenia przez powódkę nie jest podstawą do 
rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z jej winy, a pracodawca powinien 
zastosować karę porządkową z art. 108 KP. Wniesiono o uchylenie wyroku Sądu II instancji i 
oddalenie rewizji pozwanego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
 
Kasacja nie jest uzasadniona. 
 
Jak wynika z niezakwestionowanych przez powódkę ustaleń Sądów, powódka była 
osobą wywołującą liczne konflikty w zakładzie pracy, a swoje obowiązki wykonywała 
przeciętnie. Dla uniknięcia tych konfliktów z innymi pracownikami pozwany stworzył dla 
powódki nową placówkę zatrudnienia w oddzielnym pomieszczeniu, w którym miałaby ona 
wykonywać podobną pracę do dotychczasowej, tj. zamiast wydawania rysunków 
technicznych powinna wydawać z archiwum opisy technologiczne. Powódka została 
pouczona przez kierownika działu kadr o skutkach odmowy wykonywania polecenia. 
Związek zawodowy, którego członkiem była powódka oświadczył, że nie widzi przeszkód do 
rozwiązania z nią umowy o pracę w trybie art. 52 KP. W tej sytuacji należy w pełni podzielić 
pogląd Sądu II instancji, że odmowa wykonania polecenia byłą nieuzasadniona i stworzyło to 
możliwość rozwiązania z powódką umowy o pracę bez wypowiedzenia z jej winy. Polecenie 
wydawania innych dokumentów niż dotychczas nie wymagało wypowiedzenia warunków 
pracy (art. 42 KP), gdyż nie wykraczało poza dotychczasowy rodzaj pracy. Bezzasadna 
odmowa wykonania polecenia stanowi naruszenie podstawowych obowiązków 
pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 w związku z art. 100 § 1 KP). W okolicznościach niniejszej 
sprawy tego rodzaju zachowanie stanowi zarazem naruszenie tych obowiązków noszące 

znamiona znacznego stopnia winy powódki. Była ona bowiem uprzedzona przez pracodawcę 
o konsekwencjach niewykonania polecenia. Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie 
wnoszącej kasację, iż pozwany powinien zastosować karę porządkową z art. 108 KP. 
Powódka ciężko naruszyła podstawowy obowiązek pracowniczy polegający na wykonywaniu 
poleceń przełożonych dotyczących pracy i dlatego rozwiązanie z nią stosunku pracy bez 
wypowiedzenia z jej winy było uzasadnione. 
 
Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji. 
N o t k a 
 
Co do odmowy wykonania polecenia jako przesłanki rozwiązania umowy o pracę w trybie 
art. 52 § 1 KP - patrz: wyrok z dnia 13 czerwca 1973 r., I PR 160/73 (OSNCP 1974 z. 4 poz. 75), 
według którego niewykonanie polecenia służbowego zagraża w sposób szczególny porządkowi oraz 
dyscyplinie pracy i uzasadnia nawet natychmiastowe rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika; 
pracownik, który nie wykonuje bez uzasadnionej przyczyny poleceń przełożonego, nie może 
powoływać się na to, że wypowiedzenie mu umowy o pracę było sprzeczne z zasadami współżycia 
społecznego. Patrz także: wyrok z dnia 2 września 1982 r., I PR 78/82 (OSPiKA 1983 z. 9 poz. 184 
z glosą A. Nowaka, NP 1983 nr 7-8 s. 167 z glosą M. Piekarskiego). 
========================================