I PKN 355/99

Wyrok z dnia 10 listopada 1999 r. I PKN 355/99 Brak umiejętności organizacyjnych może stanowić uzasadnioną przy- czynę wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi zatrudnionemu na stano- wisku kierowniczym, pomimo wysokiej oceny jego kwalifikacji zawodowych. Przewodniczący: SSN Barbara Wagner (sprawozdawca), Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Walerian Sanetra. Sąd Najwyższy, rozpoznaniu w dniu 10 listopada 1999 r. sprawy z powództwa Mariusza S. przeciwko Kazimierzowi W. prowadzącemu Firmę „T.” w S. o przywró- cenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 23 lutego 1999 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni wyrokiem z dnia 23 lutego 1999 r. [...] oddalił apelację Mariusza S. od wyro- ku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Gdańsku z dnia 2 listopada 1998 r. [...], oddala- jącego powództwo apelującego o przywrócenie do pracy w Firmie „T.” w S. - Kazi- mierza W. Sąd ustalił, że powód został zatrudniony u pozwanego w dniu 12 maja 1997 r. na podstawie umowy o pracę na okres próbny do 12 lipca 1997 r. na stanowisku zas- tępcy dyrektora d/s technicznych. Aneksem z dnia 1 lipca 1997 r. umowę tę przedłu- żono na czas nie określony. Mariusza S. zapoznano z zakresem jego obowiązków na stanowisku pracy, a także z obowiązkami wynikającymi z wymogów przewidzianych certyfikatem ISO 9001. Do jego obowiązków należało: nadzorowanie prac działu me- chanicznego, planowanie remontów, zabezpieczenie w części zamienne, współpraca z kooperantami w zakresie napraw i remontów, modernizacja maszyn. Powód był 2 apodyktyczny; podległym pracownikom narzucał zakres prac w sposób bezdyskusyj- ny. Nie konsultował swoich decyzji ani z Kazimierzem W., ani z kierownikiem działu handlowo – produkcyjnego, z którym dział techniczny współpracował. Udzielał błęd- nych informacji co do czasu remontu maszyn. Niektóre maszyny w zakładzie nie funkcjonowały albo zbyt długo trwała ich naprawa. Powód nie wykonywał zleconych mu zadań. Nie rozwiązał „ sprawy trzech zatrudnionych w zakładzie elektryków” przez opracowanie takiej organizacji ich pracy, by elektryk był obecny w zakładzie przez cały dzień pracy. Nie wywiązywał się z obowiązku współpracy z działem admi- nistracyjnym w sprawie zakupu maszyn. Odmawiał przyjmowania adresowanej do niego imiennie korespondencji. Opuszczał stanowisko pracy bez poinformowania o tym przełożonego. W dniu 16 lutego 1997 r. pozwany wypowiedział Mariuszowi S. umowę o pracę, wskazując jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy „niewystarczające zdolności organizacyjne na zajmowanym stanowisku”. W ocenie Sądu, podana przez pracodawcę przyczyna uzasadnia, stosownie do art. 45 § 1 KP, wypowiedzenie umowę o pracę. Wypowiedzenia nie muszą uza- sadniać przyczyny zależne od pracownika, a zwłaszcza przez niego zawinione. Pra- codawcy przysługuje prawo doboru pracowników, od współpracy z którymi zależy prawidłowa i harmonijna działalność zakładu. W stosunku do osób na stanowiskach kierowniczych należy stosować surowsze kryteria w ocenie ich pracy. W rozpozna- wanej sprawie nie zostały naruszone przepisy regulujące ten sposób rozwiązywania umów o pracę. Wyrok ten Mariusz S. zaskarżył kasacją. Wskazując jako jej podstawy naru- szenie prawa materialnego „ poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 45 KP przez przyjęcie, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę jest uzasadnione, a zatem roszczenie powoda o przywrócenie do pracy poz- bawione jest podstaw prawnych" oraz „ nie wyjaśnienie wszystkich istotnych w spra- wie okoliczności wskutek nie uwzględnienia zgłoszonych przez powoda wniosków dowodowych”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do po- nownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu lub Sądowi Rejonowemu „przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych”, lub „o orzeczenie przywrócenia do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku”. W odczuciu skarżącego Sądy nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. „Styl pracy powoda przynosił wymierne efekty”. O jego 3 fachowości i zdolnościach organizacyjnych świadczy skrócenie okresu próbnego, a także pozytywne zaopiniowanie przez pozwanego wniosku o szkolenie na studium MBA Uniwersytetu G. Zarzut podany na uzasadnienie wypowiedzenia jest nieprecy- zyjny i nieostry. W zakładzie pozwanego nie było bowiem wewnętrznych aktów orga- nizacyjnych, które regulowałyby zasady współpracy między kierownikami poszcze- gólnych jednostek. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wnoszący kasację nie skonkretyzował zarzutu procesowego, nie wskazał ja- kie przepisy naruszył Sąd wyrokując w sprawie. Nie określił jaki owe ewentualne uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 3931 pkt 2 KPC, stanowi ustawową przesłankę zasadności kasacji. Ogólne sformułowanie podstawy kasacyjnej, że Sąd nie wyjaśnił „wszystkich istotnych w sprawie okoliczności wskutek nieuwzględnienia zgłoszonych przez powoda wniosków dowodowych”, nie wystarcza do weryfikacji tego zarzutu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Sąd nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ponad po- trzebę procesową wynikającą z art. 217 § 2 KPC. W uzasadnieniu zaskarżonego wy- roku Sąd wskazał jakie okoliczności miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, na podstawie jakich środków dowodowych dokonał ustaleń faktycznych, któ- rych dowodów nie uwzględnił i dlaczego. Zgłoszone przez powoda wnioski dowodo- we zmierzały w kierunku wykazania, że posiada on wysokie kwalifikacje zawodowe. Jednak umiejętności i kwalifikacji zawodowych powoda, co w motywach zaskarżone- go wyroku znalazło wyraz, nikt nie kwestionował. Zastrzeżenia pracodawcy dotyczyły braku umiejętności organizacyjnych i pracy zespołowej Mariusza S. W ustalonym przez Sąd stanie faktycznym, który, wobec niezakwestionowania go skutecznie przez powoda, należy uznać za niewadliwy i którym związany jest także Sąd Najwyższy rozpoznając kasację, zarzut naruszenia art. 45 § 1 KP nie jest usprawiedliwiony. Wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązywania umów o pracę na czas nie określony. Dlatego zgodzić się należy z poglądami, które Sąd dru- giej instancji wyraził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że „przyczyna wypowie- dzenia nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości”, „pracodawca ma prawo do zatrudniania pracowników dających najlepszą gwarancję wykonywania obowiązków w sposób przez niego oczekiwany”, zaś od pracowników zatrudnionych 4 na stanowiskach kierowniczych pracodawca „może wymagać prawidłowego organi- zowania pracy, koordynacji podejmowanych przezeń działań tak z bezpośrednim przełożonym, jak i podległym pracownikiem kierującym i organizującym pracę zes- połu ludzi”. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312 KPC, orzekł jak w sentencji. ========================================