I PKN 34/99

Wyrok z dnia 11 maja 1999 r. I PKN 34/99 O długości okresów wypowiedzenia (art. 36 § 1 KP) decyduje okres zat- rudnienia u danego pracodawcy liczony od dnia zawarcia umowy o pracę do daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). Przewodniczący: SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 1999 r. sprawy z powództwa Lucyny P. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Nauki w K. o zapłatę i sprostowanie świadectwa pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 20 paź- dziernika 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d ni e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem z dnia 20 października 1998 r. oddalił apelację pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej Pracowników Nauki w K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy dla Krakowa- Nowej Huty z dnia 17 czerwca 1998 r. zasądzającego od strony pozwanej na rzecz powódki Lucyny P. wynagrodzenie za miesiące maj i kwiecień 1998 r. w kwocie 5415,60 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 czerwca 1998 r. do dnia zapłaty oraz nakazującego sprostowanie świadectwa pracy o zatrudnieniu powódki w okresie od 20 marca 1995 r. do 31 maja 1998 r. W sprawie tej ustalono, że pozwany pracodaw- ca pismem z dnia 26 lutego 1998 r. wypowiedział zatrudnionej od 20 marca 1995 r. powódce umowę o pracę z zastosowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia, tj. ze skutkiem rozwiązującym stosunek pracy w dniu 31 marca 1998 r. Uznając, że długość okresu wypowiedzenia jest zależna od czasokresu zatrudnienia pracownika liczonego od daty nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania, który w przypad- 2 ku powódki przekroczył 3 lata, Sąd Wojewódzki potwierdził stanowisko Sądu pierw- szej instancji, iż okres wypowiedzenia jej umowy o pracę wynosił 3 miesiące, co wy- nika z regulacji art. 36 § 1 pkt 3 KP. W kasacji strona pozwana podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego - art. 328 § 2 KPC - przez nieustosunkowanie się do apelacyjnych zarzutów o ko- nieczności stosowania do rozpoznawanej sprawy przepisów art. 61, 89 i 116 KC w związku z art. 300 KP, a także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 36 § 1 KP. Zdaniem skarżącego, przepisy Kodeksu pracy nie określają zasad obliczania „termi- nów zatrudnienia”, od których zależy długość okresów wypowiedzenia, dlatego znaj- dują zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego „o składaniu oświadczeń woli (art. 61 KC), terminach i warunku zawieszającym (art. 116 i 89 KC)”. Przez okres zatrudnie- nia u danego pracodawcy należy rozumieć okres od zawarcia umowy o pracę do dnia złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, a nie do dnia, w którym przypada termin rozwiązania umowy o pracę. W dacie wypowiedzenia powódka nie miała jeszcze „3 letniego okresu wypowiedzenia. Okres ten upływał w dniu 20.III.1998 r., a oświadczenie o wypowiedzeniu zostało złożone 26.II.1998 r.”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 36 § 1 KP długość okresów wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest uzależniona od okresu zatrudnienia u da- nego pracodawcy i wynosi: 1) 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy, 2) 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy, 3) 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata. Na tle przytoczonego przepisu mogą wystąpić kontrowersje dotyczące do- puszczalności wliczania okresu wypowiedzenia do okresu zatrudnienia u danego pracodawcy, który wpływa na wymiar okresu wypowiedzenia umowy o pracę na czas nie określony. Z jednej strony o długości okresu wypowiedzenia decyduje cały okres zatrudnienia u danego pracodawcy, ponieważ co do zasady wymiar okresów wypo- wiedzenia jest uzależniony od stażu zatrudnienia u tego pracodawcy. Natomiast skarżący utrzymuje, że zakładowy staż pracy, od którego zależy długość okresu wy- powiedzenia, określa jedynie okres zatrudnienia u danego pracodawcy liczony do 3 daty złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę (art. 61 KC w związku z art. 300 KP). Na takie rozumienie może wskazywać użycie w art. 36 § 1 pkt 1-3 KP zwrotu „był zatrudniony”, w czym upatruje się uzasadnienia twierdzenia o uzależnie- niu kodeksowych okresów wypowiedzenia od długości zakładowego stażu pracy, jaki pracownik osiągnął u danego pracodawcy do dnia złożenia oświadczenia woli o wy- powiedzeniu umowy o pracę. W ocenie Sądu Najwyższego w tym składzie orzekającym nie ma jakichkol- wiek podstaw prawnych dla poszukiwania rozwiązania postawionej kwestii w przepi- sach Kodeksu cywilnego, które z mocy art. 300 KP stosuje się do stosunku pracy odpowiednio i tylko w sprawach nie unormowanych przepisami prawa pracy. W szczególności skarżący nie wskazał przyczyn, dla których do wypowiedzenia umowy o pracę dopuszczalne byłoby stosowanie art. 89 KC, dotyczącego uzależnienia powstania lub ustania skutków czynności prawnej od zdarzenia przyszłego i nie- pewnego (warunku). Wypowiedzenie umowy o pracę, będące bez wątpienia czynno- ścią prawną, wywołuje skutek prawny w postaci rozwiązania umowy o pracę z upły- wem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). W tym rozumieniu rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem następuje wprawdzie w przyszłości, jednakże nie jest zdarzeniem niepewnym, skoro z upływem okresu wypowiedzenia definitywnie kończy stosunek pracy. Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego o dopuszczalności sto- sowania przy określeniu stażu pracy u danego pracodawcy, wpływającego na dłu- gość okresu wypowiedzenia, przepisu o warunku zawieszającym (116 § 1 KC). Tezy tej skarżący w żaden sposób nie uzasadnia - poza ogólnikowym stwierdzeniem, że „kodeks pracy nie reguluje zasad obliczania terminów”. Tymczasem określenie stażu pracy u danego pracodawcy, jak i długości okresów wypowiedzenia umowy o pracę na czas nie określony należy do wyraźnej regulacji prawa pracy (art. 30 § 21 i 32 § 2 w związku z art. 36 § 1 KP), dlatego brak jest podstawy prawnej dla dopuszczenia cywilnoprawnej ingerencji w domenę objętą przepisami prawa pracy ( a contrario z art. 300 KP). Nie ma żadnego uzasadnienia prawnego założenie, że staż zatrudnienia u danego pracodawcy znaczy co innego niż okres trwający od chwili nawiązania sto- sunku pracy do jego ustania (rozwiązania), które w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę następuje z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). Trafny jest argument wskazany w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 kwiet- nia 1979 r., I PZP 33/78 (OSNC 1979 z. 10, poz. 188), że żaden przepis Kodeksu 4 pracy nie daje podstawy do odmiennego traktowania okresu wypowiedzenia, który jest okresem zatrudnienia, oraz innych okresów pracy pracownika u danego praco- dawcy. Wszystko to powoduje, że o długości przewidzianych w art. 36 § 1 KP okre- sów wypowiedzenia decyduje okres zatrudnienia u danego pracodawcy, który obej- muje cały staż zatrudnienia u tego pracodawcy, liczony od dnia zawarcia umowy o pracę do daty jej rozwiązania z upływem okresu wypowiedzenia (art. 32 § 2 KP). Mając powyższe na uwadze, kasację oddalono na podstawie art. 39312 KPC. ========================================