I PKN 264/97

Sprawa dotyczyła roszczenia odszkodowawczego pracodawcy (Spółdzielczych Zakładów Drzewnych w likwidacji) przeciwko byłemu pracownikowi, Kazimierzowi Z., o zapłatę za niedobór tarcicy w magazynie. Sąd Wojewódzki w Rzeszowie zasądził od pozwanego połowę dochodzonej kwoty, uznając jego odpowiedzialność z tytułu winy nieumyślnej (art. 124 § 1 KP) oraz przyczynienie się pracodawcy do powstania szkody. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie utrzymał ten wyrok, oddalając apelacje obu stron. Sąd Apelacyjny uznał, że wadliwa organizacja pracy u pracodawcy, w tym wydawanie towaru bez dokumentów i brak kontroli, przyczyniły się do powstania niedoboru. Podkreślono również, że pozwany został skazany za przestępstwo nieumyślne niedoboru (art. 218 § 1 KK), a nie umyślne. Kasacja pracodawcy skierowana do Sądu Najwyższego zarzucała naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 122 KP i przepisów postępowania. Sąd Najwyższy oddalił kasację, wyjaśniając, że warunkiem odpowiedzialności materialnej pracownika na podstawie art. 122 KP jest nie tylko umyślne niedopełnienie obowiązku nadzoru, ale także objęcie wyrządzenia szkody umyślnością (zamiar bezpośredni lub ewentualny). Sąd wskazał, że skazanie za przestępstwo z art. 266 KK (poświadczenie nieprawdy w dokumentach) nie jest równoznaczne z umyślnym wyrządzeniem szkody w rozumieniu prawa pracy, gdyż mogło mieć na celu jedynie ukrycie strat, a nie ich świadome spowodowanie. Sąd Najwyższy podkreślił również, że pracodawca nie wykazał, jaka konkretnie szkoda, z jakiego tytułu i w jakiej wysokości była objęta zamiarem pozwanego, co jest konieczne do zastosowania art. 122 KP. Z tych względów kasacja została oddalona.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający