I PKN 167/99

Powód Włodzimierz G. domagał się odszkodowania od Spółdzielni Gospodarki Mieszkaniowej w S. z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. Sądy obu instancji oddaliły powództwo, uznając, że powód wniósł odwołanie do sądu pracy po upływie 14-dniowego terminu określonego w art. 264 § 2 Kodeksu pracy. Sąd Rejonowy w Nowej Soli oraz Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze uznały, że termin ten rozpoczął bieg od doręczenia powodowi pisma Rady Nadzorczej Spółdzielni z dnia 7 sierpnia 1998 r., a wniesienie odwołania do Sądu Wojewódzkiego w Zielonej Górze (jako sądu niewłaściwego rzeczowo) w dniu 18 sierpnia 1998 r. było spóźnione, nawet po uwzględnieniu przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w Nowej Soli. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację powoda, uchylił zaskarżone wyroki. Sąd Najwyższy wskazał, że sądy obu instancji błędnie zinterpretowały przepisy dotyczące terminu z art. 264 § 2 KP oraz art. 200 § 3 KPC. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, termin z art. 264 § 2 KP jest terminem prawa materialnego, a jego bieg jest przerwany przez każdą czynność podjętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia. Oznacza to, że termin jest zachowany, gdy pracownik złoży pozew o odszkodowanie do sądu, nawet jeśli jest on niewłaściwy rzeczowo. Czynność ta pozostaje w mocy po przekazaniu sprawy do sądu właściwego. Sąd Najwyższy podkreślił również, że choć pierwotne oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę złożył nieuprawniony organ (zarząd), to było ono skuteczne i od niego należało liczyć bieg terminu. Jednakże, ze względu na błędne pouczenie przez stronę pozwaną o terminie rozpoczęcia biegu odwołania, Sąd Najwyższy uznał, że istnieją okoliczności przemawiające za przywróceniem terminu powodowi. W związku z tym sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający