I PK 92/08

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Najwyższy dotyczyła pracownicy Ewy K., której Spółdzielczy Klub Sportowy „S.” w Ł. wypowiedział umowę o pracę. Pierwsze wypowiedzenie nastąpiło 8 marca 2006 r., w okresie usprawiedliwionej nieobecności pracownicy (zwolnienie lekarskie). Sąd Rejonowy uznał to wypowiedzenie za niezgodne z prawem, ale jednocześnie przyjął, że pracownica dorozumianie zgodziła się na jego cofnięcie, a następnie pracodawca złożył nowe, skuteczne wypowiedzenie 7 kwietnia 2006 r. Sąd Okręgowy zmienił ten wyrok, uznając, że pracownica nie wyraziła dorozumianej zgody na cofnięcie pierwszego wypowiedzenia, a zatem drugie wypowiedzenie było wadliwe. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną pozwanego, podkreślił, że kluczowe jest ustalenie, czy pracownik wyraził zgodę na cofnięcie wypowiedzenia. Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że pracownica nie wyraziła takiej zgody, a jej wcześniejsze zachowania (korzystanie z urlopu, pobieranie wynagrodzenia, przedkładanie zwolnień lekarskich) nie świadczą o takiej zgodzie. Sąd Najwyższy wskazał, że przepis art. 65 § 1 k.c. ma zastosowanie do oceny wykładni oświadczeń woli i stwierdzenia, czy dane zachowanie stanowi oświadczenie woli. Stwierdził, że zarzut naruszenia art. 60 k.c. w związku z art. 300 k.p. jest nieuzasadniony, ponieważ Sąd Okręgowy nie zakwestionował możliwości wyrażenia zgody na cofnięcie wypowiedzenia przez czynności konkludentne, lecz uznał, że zachowanie powódki nie było wystarczające do takiej oceny. W konsekwencji, skoro pierwsze wypowiedzenie nie zostało skutecznie cofnięte, a było złożone w okresie ochronnym (art. 41 k.p.), to było bezprawne, a zasądzenie odszkodowania było prawidłowe.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający