III PK 3/06

Sygn. akt III PK 3/06 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 lutego 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z powództwa B. R. 
przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w L. 
o przywrócenie do pracy, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw 
Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r., 
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w R. 
z dnia 1 września 2005 r., sygn. akt VI Pa …/05, 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
 
 
B. R. zaskarżyła skargą kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 1 września 2005 r., IV Pa …/05, zmieniający 
wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia 6 czerwca 2005 r., IV P …/05, przywracający 
B. R. na dotychczas zajmowane stanowisko w Samodzielnym Publicznym Zespole 
Opieki Zdrowotnej w L., w ten sposób, że powództwo oddalił. Wskazując jako 
podstawy skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 45 § 
1 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że wypowiedzenie powódce umowy 
o pracę było „uzasadnione a same przyczyny rzeczywiste”, a także naruszenie 
przepisów postępowania, a to: art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez dokonanie „w sposób 
zupełnie dowolny” oceny zgromadzonego w sprawie materiału, art. 224 § 2 k.p.c. w 

 
 
2 
związku z art. 217 § 1 k.p.c. – poprzez „przeprowadzenie dowodu z nieaktualnego 
Statutu Związku Zawodowego Pielęgniarek po zamknięciu rozprawy, w następstwie 
którego powódka została pozbawiona możliwości obrony swoich praw”, oraz art. 
381 k.p.c. w związku z art. 368 § 1 pkt 4 k.p.c. – poprzez dopuszczenie dowodu ze 
Statutu, „pomimo iż w apelacji pozwanego brak jest wniosku o dopuszczenie 
takiego dowodu”, jej pełnomocnik wniósł o „uchylenie zaskarżonego wyroku i 
przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, pozostawiając 
temuż Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.” Jego 
zdaniem, rozpoznanie skargi  kasacyjnej uzasadnia potrzeba wykładni „przepisów 
regulujących zasadę swobodnej sądowej oceny dowodów” oraz oczywiste 
naruszenie art. 224 § 2 k.p.c. w związku z art. 217 § 1 k.p.c. 
 
 
  Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia skargi 
kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie 
prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy 
skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie 
narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania. 
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności wypowiedzenia 
B. R. umowy o pracę. Powołane w skardze kasacyjnej przepisy Kodeksu 
postępowania cywilnego – art. 233 § 1, art. 224 § 2, art. 217, art. 381 i art. 368, 
oraz art. 45 § 1 k.p – zostały  dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w 
orzecznictwie. Nie budzą one wątpliwości i nie wywołują rozbieżności w 
orzecznictwie sądów. W sprawie nie występuje zagadnienie prawne, które 
stanowiłoby problem prawny, tym bardziej istotny, mający znaczenie precedensowe 
dla innych podobnych spraw i wymagający ingerencji Sądu Najwyższego. Wbrew 
twierdzeniu skarżącej, przeprowadzenie po zamknięciu rozprawy apelacyjnej w 
sprawie o przywrócenie do pracy, dowodu ze statutu związku zawodowego, w celu 
porównania jego treści z zeznaniami świadków, nie stanowi pozbawienia strony 
możności obrony swych praw. W motywach zaskarżonego orzeczenia nie 

 
 
3 
dostrzega się wyraźnego błędu w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez 
potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. Podnoszone w skardze kasacyjnej 
zarzuty i ich uzasadnienie sprowadzają się w rzeczywistości do ogólnikowej 
polemiki z sędziowską oceną materiału dowodowego oraz ustalonych w toku 
postępowania faktów, co w konsekwencji czyni ją niezasadną. Zgodnie bowiem z 
art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące 
ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy podkreślał również, że zarzut 
naruszenia art. 224 k.p.c. nie może służyć wykazywaniu sprzeczności w materiale 
dowodowym oraz błędów w ocenie dowodów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 
20 stycznia 2000 r., II UKN 324/99, OSNAPiUS 2001 nr 11, poz. 390).   
 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3989  § 2 
k.p.c., orzekł jak w sentencji.