I PK 63/05

Sygn. akt I PK 63/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 27 czerwca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Teresa Flemming-Kulesza 
 
 
w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa Produkcyjno-
Usługowo-Handlowego "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w E. 
przeciwko R. C. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 czerwca 2005 r., 
kasacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w O. 
z dnia 16 listopada 2004 r.,  
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 r. oddalił apelację 
pozwanego R. C. od wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia 26 lipca 2004 r. 
zasądzającego od pozwanego kwotę 11.479,84 zł z odsetkami tytułem niedoboru. 
 
Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej 
instancji i wyciągnięte z nich wnioski. Pozwany był zatrudniony u powoda na 
stanowisku magazyniera i na podstawie zawartej z pracodawcą umowy przyjął na 
siebie odpowiedzialność za powierzone mu mienie z obowiązkiem wyliczenia się. 
Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, iż fakt wyrządzenia szkody 
oraz jej wysokość została przez powoda wykazana, a zgodnie z art. 124 § 3 k.p. to 
na pracowniku, który pragnie uwolnić się od odpowiedzialności za szkodę w mieniu 

 
 
2 
powierzonym lub ograniczyć tę odpowiedzialność, spoczywa ciężar udowodnienia, 
że ustalona szkoda powstała w całości lub części z przyczyn od niego 
niezależnych. Zatem w niniejszej sprawie ciężar dowodu obciążał stronę pozwaną. 
Zdaniem Sądu Okręgowego w zakresie kwestionowania podstawy swojej 
odpowiedzialności pozwany przedstawił jedynie twierdzenia, które nie zostały 
potwierdzone żadnymi dowodami w sprawie. 
 
Pozwany wniósł kasację od tego wyroku. 
 
Skarżonemu orzeczeniu zarzucał „naruszenie prawa materialnego przez 
jego niewłaściwe zastosowanie, w szczególności § 19 rozp. w sprawie wspólnej 
odpowiedzialności materialnej pracowników 
za 
powierzone 
mienie, 
przez 
nieprzeprowadzenie inwentaryzacji we właściwym terminie oraz § 23 wym. rozp. 
przez uniemożliwienie pozwanemu w niej udziału”. 
 
Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazywał, iż wyrok 
zapadł z oczywistym naruszeniem prawa. 
 
W uzasadnieniu kasacji podniósł, że Sąd przyjął całkowicie dowolnie, że 
pozwany wiedział o terminie inwentaryzacji, a nawet, że został o niej powiadomiony 
pisemnie. W toku procesu powód nie przedstawił żadnego pisemnego dowodu na 
tę okoliczność i całkowicie bezzasadne było przerzucanie ciężaru dowodu w tej 
kwestii na pozwanego. Skarżący podnosił, że „Sąd Okręgowy pominął przepisy § 
19 i § 23 rozp. RM o wspólnej odpowiedzialności materialnej pracowników. 
Pozwanemu wypowiedziano umowę o pracę w dniu 3.10.2000 r. ze skutkiem 
natychmiastowym, wobec czego inwentaryzacja powinna być przeprowadzona 
najpóźniej w ciągu 7 dni, natomiast rozpoczęto ją dopiero po 11 dniach. Podstawa 
rozwiązania stosunku pracy została później zmieniona na porozumienie stron (art. 
30 § 1 pkt 1 k.p.), co kwalifikowało do przeprowadzenia inwentaryzacji, najpóźniej w 
ostatnim dniu pracy pozwanego”. 
 
Kasacja zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak 
również o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia 26 lipca 2004 r. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 393 k.p.c. jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania albo 
gdy zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu oczywistym, Sąd 

 
 
3 
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie 
występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie, a także wówczas, gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. 
 
Stosownie do art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący powinien w kasacji 
przedstawić okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie. Jako okoliczność 
uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący wskazuje, iż zaskarżony 
wyrok zapadł z oczywistym naruszeniem prawa. Powołując tę okoliczność powinien 
on wykazać w postaci wywodu prawnego, w czym upatruje oczywistości tego 
naruszenia. 
Przyjmuje 
się, 
iż 
oczywiste 
naruszenie prawa, 
jako forma 
kwalifikowana jego naruszenia, ma miejsce jedynie wówczas, gdy błąd w 
interpretacji lub stosowaniu określonego przepisu jest widoczny bez potrzeby 
przeprowadzania głębszej analizy przepisów, których ten zarzut dotyczy. Jest to 
tym bardziej istotne, iż w fazie przedsądu Sąd Najwyższy dokonuje jedynie 
wstępnej analizy zaskarżonego orzeczenia, w związku z możliwością przyjęcia 
kasacji do rozpoznania. Ponadto oczywistym naruszeniem prawa jest tylko takie 
uchybienie przepisom, które miało konsekwencje dla rozstrzygnięcia sprawy. 
Zdaniem Sądu Najwyższego nie można przyjąć, aby w niniejszej sprawie 
zachodziło oczywiste naruszenie prawa. Skarżący nie odnosi swego twierdzenia 
wprost do żadnego przepisu. Podstawy kasacji są również przytoczone 
niedokładnie. Można – przy liberalnym podejściu do wypełnienia obowiązku 
przytoczenia podstaw – przyjąć, że chodzi o naruszenie § 19 i § 23 rozporządzenia 
Rady 
Ministrów 
z 
dnia 
4 
października 
1974 
r. 
w 
sprawie 
wspólnej 
odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie (jednolity tekst: 
Dz. U. z 1996 r. Nr 143, poz. 663). 
 
Mając na uwadze powyższe i nie stwierdziwszy aby zaskarżony wyrok został 
wydany w warunkach nieważności postępowania, Sąd Najwyższy na podstawie art. 
3937 § 1 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.