I PK 479/03

Wyrok z dnia 6 października 2004 r. I PK 479/03 Kierownik publicznego zakładu opieki zdrowotnej, a nie rektor państwo- wej uczelni medycznej, jest uprawniony do rozwiązania stosunku pracy z ordy- natorem-kierownikiem kliniki oraz ordynatorem-kierownikiem oddziału klinicz- nego. Przewodniczący SSN Józef Iwulski, Sędziowie SN: Jadwiga Skibińska- Adamowicz, Herbert Szurgacz (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. sprawy z powództwa Marka O. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Dziecięcemu w T. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu z dnia 29 maja 2003 r.[...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z dnia 12 lutego 2003 r. przywrócił powoda Marka O. do pracy w pozwanym Woje- wódzkim Szpitalu Dziecięcym w T. na poprzednich warunkach oraz zasądził od po- zwanego na rzecz powoda kwotę 3.633,00 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozo- stawania bez pracy pod warunkiem podjęcia pracy. Sąd oddalił wniosek o nałożenie na pracodawcę obowiązku dalszego zatrudnienia powoda do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy. Powyższe orzeczenie zapadło po uwzględnieniu, iż powód Marek O. podjął pracę w Wojewódzkim Szpitalu Dziecięcym w T. na stanowisku ordynatora oddziału chirurgii dziecięcej od 1 stycznia 1998 r., po wygraniu konkursu na to stanowisko. W 2000 roku powód podjął działania w celu zorganizowania w Wojewódzkim Szpitalu Dziecięcym oddziału klinicznego na bazie oddziału chirurgii dziecięcej. W dniu 1 lute- 2 go 2001 r. doszło do zawarcia umowy pomiędzy Wojewódzkim Szpitalem Dziecię- cym w T. a Akademią Medyczną w B. w sprawie udostępnienia jej Oddziału Chirurgii Dziecięcej na wykonywanie zadań dydaktycznych i naukowo-badawczych w powią- zaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. W umowie strony uzgodniły między innymi, że z dniem podpisania umowy Szpital udostępni Akademii Oddział Chirurgii Dziecięcej na wykonywanie zadań dydaktycznych i naukowo - badawczych w powią- zaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Strony uzgodniły, że Akademia dla wy- konywania zadań stanowiących podstawę udostępnienia Oddziału Chirurgii Dziecię- cej, może współdziałać z innymi jednostkami funkcjonalnymi określonymi statutem w Szpitala. Szpital miał udostępnić Akademii swój majątek ruchomy, stanowiący wypo- sażenie Oddziału Chirurgii Dziecięcej Szpitala, służący do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz do realizacji na Oddziale Chirurgii Dziecięcej zadań naukowo - badawczych i dydaktycznych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Dla wykonywania zadań, o których mowa w § 1 ust. 1 umowy, Akademia miała za- trudnić nauczycieli akademickich. Obowiązki ordynatora oddziału chirurgii dziecięcej miał pełnić kierownik wybrany na to stanowisko w trybie określonym w art. 44a ust. 1 pkt 3b i 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze zm., dalej ustawa o zoz). W dniu 10 stycznia 2001 r. dziekan Wydziału Lekarskiego Akademii Medycz- nej w B. ogłosił ogólnopolski konkurs na pełnienie funkcji kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii, Onkologii i Traumatologii Dziecięcej na bazie Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego w T. Powód był jedynym kandydatem. W dniu 14 marca 2001 r. odbyło się posiedzenie komisji konkursowej. W wyniku tajnego głosowania powód został powołany do pełnienia funkcji kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej na ba- zie Wojewódzkiego Szpitala Dziecięcego w T. Następnie dziekan Wydziału Lekar- skiego zwrócił się do rektora Akademii Medycznej w B. o powierzenie powodowi tej funkcji. Rektor pismem z dnia 2 kwietnia 2001 r. powołał powoda z dniem 1 kwietnia 2001 r. do pełnienia funkcji Kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej i Trau- matologii do 31 marca 2004 r. Po wskazaniu przez Akademię Medyczną w B., że to powód ma pełnić obo- wiązki kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej i Traumatologii nie doszło do zawarcia między powodem a pozwanym Wojewódzkim Szpitalem Dziecięcym w T. nowej umowy o pracę. Strony były przekonane, że zatrudnienie jest kontynuowane na podstawie umowy z dnia 1 stycznia 1998 r. 3 W 2000 r. powód rozpoczął badania urodynamiczne na sprzęcie pozyskanym dzięki własnym staraniom. Na ich prowadzenie został zawarty kontrakt z K.-P. Kasą Chorych. Badania prowadzono raz w tygodniu, czas oczekiwania pacjentów na prze- prowadzenie badań wynosił 3 miesiące. W styczniu 2002 r. powód wraz z grupą lekarzy zawarł umowę z Fundacją na Rzecz Rozwoju Chirurgii Dziecięcej w T. i nie- publicznym zakładem opieki zdrowotnej „N.L.” o współpracy przy wykonywaniu ba- dań urodynamicznych; zawarto również kontrakt z Kasą Chorych na prowadzenie tych badań. Powód, wskazując, że „N.L.” posiada najnowocześniejszy sprzęt, na ofi- cjalnym druku Katedry i Kliniki Chorób Dziecięcych uzasadniał potrzebę zwiększenia kontraktu. Na tym tle doszło do konfliktu między nim a dyrektorem Wojewódzkiego Szpitala. Innym polem konfliktu była sprawa godzin nadliczbowych, których liczbę - zdaniem dyrektora Szpitala - powód siebie zawyżył. W dniu 1 lipca 2002 r. została powodowi wypowiedziana umowa o pracę z równoczesnym zwolnieniem go z obo- wiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia. Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę wskazano działanie powoda na rzecz konkurencyjnego zakładu opieki zdrowotnej oraz zawyżanie godzin pracy. Zdaniem Sądu Rejonowego stosunek pracy powoda nawiązany w dniu 1 stycznia 1998 r. na stanowisku ordynatora ustał z dniem 31 marca 2001 r. i na jego miejsce z dniem 10 kwietnia 2001 r. nawiązał się nowy stosunek pracy na stanowi- sku ordynatora-kierownika oddziału klinicznego. Sąd odrzucił koncepcję jednocze- snego trwania dwóch stosunków pracy i koncepcję przekształcenia dotychczasowe- go stosunku pracy w stosunek pracy o innej treści. Powód poprzez zgłoszenie swego udziału w konkursie i następnie dalsze świadczenie pracy jako ordynator-kierownik oddziału klinicznego wyraził w sposób dorozumiany wolę rozwiązania w drodze poro- zumienia stron wcześniej zawartej umowy o pracę. Pozwany szpital, poprzez ak- ceptację tego stanu rzeczy, dał wyraz temu, iż nie chce kontynuowania dotychcza- sowego stosunku pracy i tym samym wyraził wolę rozwiązania umowy o pracę z dnia 1 stycznia 1998 r. na mocy porozumienia stron. W konsekwencji w sposób dorozu- miany doszło do zawarcia nowej umowy o pracę na stanowisku ordynatora-kierowni- ka oddziału klinicznego, na czas oznaczony 6 lat, stosownie do art. 44a ust. 5 i 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Powołane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Odnośnie do rozwiązania stosunku pracy - zdaniem Sądu - pozwany Szpital, wypowiadając powodowi umowę o pracę, w sposób rażący naruszył przepisy prawa. 4 Po pierwsze, wypowiedział umowę o pracę, mimo że uprawnienia w tym zakresie przysługiwały tylko rektorowi Akademii Medycznej. Stosownie do art. 44a ust. 7a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej stosunek pracy nawiązany z kandydatem wy- branym na stanowisko ordynatora-kierownika kliniki oraz ordynatora-kierownika od- działu klinicznego może być rozwiązany na wniosek kierownika zakładu. Kierownik zakładu opieki zdrowotnej - zdaniem Sądu - mógł jedynie wnioskować o rozwiązanie umowy, nie miał natomiast prawa wypowiedzenia umowy. Po drugie, dokonano wy- powiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony, mimo że umowa o pracę nie zawierała klauzuli o możliwości jej wcześniejszego rozwiązania za wypowiedze- niem. Rozważając skutki prawne wymienionych wadliwości, Sąd opowiedział się za stanowiskiem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 414/98 (OSNAPiUS 1999 nr 24, poz. 779), że w przedstawionej sytuacji pra- cownikowi przysługują roszczenia określone w art. 56 k.p. w związku z art. 59 k.p. Sąd Rejonowy rozważał następnie zasadność roszczenia powoda w aspekcie jego zgodności z zasadami współżycia społecznego. W tym przedmiocie Sąd ocenił krytycznie pracę powoda w niepublicznym ZOZ „N.L.”, zarazem jednak podkreślił, że powód nie uzyskiwał żadnych wymiernych korzyści z tytułu zawarcia umowy z tym zakładem. Była to działalność społeczna, dochód z przeprowadzenia badań był prze- znaczony na zasilenie Fundacji i spłatę aparatury. Zdaniem Sądu, w kontekście pro- blematyki działalności konkurencyjnej nie można żądania przywrócenia do pracy uznać za nadużycie prawa. Zawyżenie godzin pracy, zresztą niewielkie, było bowiem spowodowane sposobem rozliczania godzin gotowości do pracy, którą strona po- zwana w istocie zaaprobowała. W konsekwencji Sąd Rejonowy uznał, że mimo ist- nienia sytuacji konfliktowej nie jest niemożliwe znalezienie w przyszłości płaszczyzny porozumienia między stronami. W apelacji pozwany Szpital zarzucił sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z za- branym w sprawie materiałem dowodowym przez przyjęcie, iż w następstwie powo- łania powoda przez Akademię Medyczną w B. na stanowisko kierownika oddziału klinicznego doszło do zawarcia przez stronę pozwaną z powodem nowej umowy o pracę na czas określony do dnia 31 marca 2007 r., oraz naruszenie prawa proceso- wego w szczególności art. 328 § 2 k.p.c. i art. 195 § 1 i 2 k.p.c. Wyrokiem z dnia 29 maja 2003 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu oddalił apelację. Sąd podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że ustał stosunek pracy powoda nawiązany na podstawie umowy o pracę z 1 stycz- 5 nia 1998 r., a powstał nowy stosunek pracy dotyczący stanowiska ordynatora - kie- rownika oddziału klinicznego. Wykluczone jest traktowanie umowy o pracę zawartej na stanowisku ordynatora jako umowy przekształcającej dotychczasowy stosunek pracy lekarza zatrudnionego w tym samym zakładzie opieki zdrowotnej. Rozważając kwestię zawieszenia dotychczasowego stosunku pracy lekarza na czas pełnienia przez niego funkcji ordynatora, Sąd Okręgowy zaznaczył, iż w przepisach ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie występuje sytuacja „zawieszenia stosunku pracy" czy też „zawieszenia w pełnieniu obowiązków". Zawieszenie w pełnieniu obowiązków jest przewidziane wyłącznie w stosunkach służbowych regulowanych szczególnymi przepisami prawa pracy, zwanych pragmatykami (ustawa z dnia 5 sierpnia 1996 r. o służbie cywilnej, ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów pań- stwowych, ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych). Sąd Okręgowy w pełni podzielił dokonane przez Sąd pierwszej instancji usta- lenia faktyczne oraz ich ocenę prawną. Odnośnie do zawartego w apelacji zarzutu braku dopozwania Akademii Medycznej jako współuczestnika koniecznego, Sąd Okręgowy wskazał, że w związku z ustaleniem, że pracodawcą powoda był Woje- wódzki Szpital Dziecięcy w T., dopozwanie Akademii Medycznej w B. było zbędne. Więcej miejsca w uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy poświęcił kwestii niemożliwo- ści, względnie niecelowości przywrócenia powoda do pracy. Wymienioną kwestię na- leżało rozważać w oparciu o art. 8 k.p., a nie przepis art. 45 § 2 k.p., który dotyczy umów zawartych na czas nieokreślony. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji dokonał szczegółowych ustaleń w zakresie pracy powoda przed rozwiąza- niem stosunku pracy, okoliczności, w jakich doszło do wypowiedzenia mu umowy, a także w aspekcie możliwej współpracy po przywróceniu powoda do pracy i słusznie przyjął, że z punktu widzenia art. 8 k.p. nie ma podstaw do oddalenia roszczenia po- woda. W kasacji od wyroku Sądu Okręgowego pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, mianowicie przepisów art. 44a ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej i rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska w publicznych zoz, przez przyjęcie, iż przepisy te nie miały zastosowania do konkursu na stanowisko ordynatora-kierownika oddziału klinicznego, art. 11 k.p. - przez przyjęcie, iż strona pozwana zawarła w sposób doro- zumiany umowę o pracę z powierzeniem powodowi stanowiska kierownika oddziału 6 klinicznego, art. 31 k.p. i art. 30 k.p. - przez przyjęcie, iż pracodawcą powoda jest inny podmiot, niż ten, który jest uprawniony do rozwiązania z nim umowy o pracę, art. 45 § 2, 56 i 8 k.p. - przez przyjęcie, iż żądanie przywrócenia do pracy pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym prze- znaczeniem prawa tylko wówczas, gdy żądanie pracownika przywrócenia do pracy cechuje się szczególną nagannością. Kasacja zarzuciła również naruszenie przepi- sów prawa procesowego, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c., 386 § 1 k.p.c., 316 i 378 k.p.c., przy czym w istocie podniesione zarzuty dotyczą kwalifikacji prawnej określo- nych ustaleń faktycznych. Wskazując na powyższe strona pozwana wniosła o uchy- lenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądo- wi drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponow- nego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie jest trafny zarzut kasacji dotyczący naruszenia przepisu art. 44a ust. 2a ustawy o zoz oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad przeprowadzania konkursu na nie- które stanowiska kierownicze w publicznych zakładach opieki zdrowotnej. Rozporzą- dzenie zostało wydane w oparciu o art. 44a ust. 8 ustawy o zoz, który przyznaje Mi- nistrowi Zdrowia i Opieki Społecznej kompetencje do określenia szczegółowych za- sad przeprowadzania konkursu, składu komisji konkursowej oraz ramowego regula- minu przeprowadzania konkursu. Stosownie do art. 44a ust. 2 ustawy konkurs na stanowisko kierownika zakładu opieki zdrowotnej oraz zastępcy kierownika ogłasza podmiot, który utworzył zakład, a na pozostałe - kierownik zakładu. Niewątpliwie w sprawach zasad przeprowadzania konkursu, składu komisji konkursowej, rozpatry- wania zgłoszonych kandydatur i innych znajdują zastosowanie przepisy wymienio- nego rozporządzenia. Ustawa o zoz zawiera przepis szczególny dotyczący konkursu na stanowisko ordynatora - kierownika kliniki oraz ordynatora - kierownika oddziału klinicznego. W myśl art. 44a ust. 2a, konkurs na wymienione stanowiska „ogłasza i przeprowadza" rektor właściwej państwowej uczelni medycznej lub państwowej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych. Należy przyjąć, 7 że upoważnienie rektora nie tylko do ogłoszenia, ale również do przeprowadzenia konkursu oznacza złożenie w jego ręce całej procedury postępowania konkursowe- go, które wówczas odbywa się w myśl zasad obowiązujących rektora jako organ szkoły wyższej. Przytoczona szczególna regulacja wiąże się z tym, iż placówka w postaci oddziału klinicznego zostaje utworzona w celu wykonywania zadań dydak- tycznych i badawczych w powiązaniu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych (art. 43e ustawy o zoz). Jest więc zrozumiałe oddanie kompetencji do wyłonienia przyszłego kierownika takiej placówki w ręce pracowników naukowo-dydaktycznych państwowej uczelni medycznej. Dla przyjętej interpretacji art. 44a ust. 2a ustawy o zoz nie jest bez znaczenia, że wymieniony przepis został wprowadzony do ustawy o zoz równo- cześnie z nowelizacją art. 100 ustawy o szkolnictwie wyższym. Dodany do art. 100 tej ustawy ustęp 1a sprecyzował zasady zatrudniania w szpitalach nauczycieli aka- demickich, będących pracownikami uczelni medycznych. Wreszcie należy wskazać, że nowelizacja art. 44a ust. 2a ustawy o zoz, dokonana ustawą z dnia 19 lipca 2001 r. (Dz.U. Nr 111, poz. 1193), wyraźnie już wskazała, że przeprowadzenie konkursu na stanowisko kierownika oddziału klinicznego następuje na zasadach określonych w statucie uczelni. Odnośnie do kwestii, czy i jaki rodzaj umowy o pracę został zawarty między stronami po wyborze powoda jako kandydata na stanowisko ordynatora oddziału kli- nicznego u strony pozwanej, Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądów orzekają- cych, że doszło do zawarcia w sposób dorozumiany umowy o pracę między powo- dem a Wojewódzkim Szpitalem w T. na stanowisku ordynatora oddziału klinicznego. Sądy orzekające trafnie wskazały na przepis art. 44a ust. 7 ustawy o zoz, według którego stosunek pracy z kandydatem wybranym na stanowisko określone w ust. 1, tj. między innymi na stanowisko ordynatora oddziału klinicznego, nawiązuje się na 6 lat i prawidłowo uznały, że umowa o pracę zawarta między powodem a stroną po- zwaną miała charakter umowy zawartej na czas oznaczony 6 lat. Stosownie do art. 33 k.p., przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony dłuższy niż 6 miesięcy, strony mogą przewidzieć dopuszczalność wcześniejszego rozwiązania tej umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Strony umowy o pracę takiego zastrzeżenia nie dokonały, co oznacza, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę przez stronę pozwaną było sprzeczne z prawem. W przedmiocie skutków prawnych takiego sprzecznego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas określony Sąd Najwyższy w składzie orzekającym podziela pogląd prawny wyrażony przez Sąd 8 Najwyższy w powołanym przez Sądy orzekające wyroku z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 414/98 (OSNAPiUS 1999 nr 24, poz. 779), w myśl którego przepis art. 50 § 3 i 4 k.p. nie ma zastosowania w razie wypowiedzenia przez pracodawcę umowy termi- nowej, w której strony nie zastrzegły możliwości takiego sposobu jej rozwiązania. W takiej sytuacji pracownikowi przysługują roszczenia określone w art. 56 w związku z art. 59 k.p. W spornej kwestii podmiotu uprawnionego do rozwiązania z powodem umowy o pracę Sąd Najwyższy nie podziela poglądu Sądów orzekających, przyjmującego, że podmiotem tym był rektor Akademii Medycznej w B. i że w konsekwencji umowa o pracę z powodem została rozwiązana przez nieuprawniony do tego podmiot. Zarzut kasacji naruszenia art. 31 k.p. jest więc trafny. Regulacja prawna rozwiązania stosunku pracy z osobą wybraną na stanowi- sko ordynatora-kierownika kliniki oraz ordynatora - kierownika oddziału klinicznego w ustawie o zoz nie jest jasna. Zgodnie z art. 44a ust. 7a, stosunek pracy z wymienio- nymi osobami może być rozwiązany na wniosek kierownika zakładu. Sąd Rejonowy oraz Sąd Okręgowy przyjęły interpretację, w myśl której wprawdzie stosunek pracy z kandydatem na wymienione stanowiska nawiązuje kierownik publicznego zoz (art. 44a ust. 5 ustawy o zoz), ale rozwiązuje go rektor szkoły wyższej. Zdaniem Sądów orzekających, skoro zgodnie z przepisem art. 44a ust. 7a ustawy kierownik zakładu ma prawo jedynie wnioskować o rozwiązanie stosunku pracy, to nie można przyjąć, że ma on również uprawnienie do jego rozwiązania. Skoro rektor ogłaszał i przepro- wadzał konkurs na stanowisko ordynatora-kierownika oddziału klinicznego i skoro powód w ramach stosunku pracy wykonywał zadania z zakresu opieki zdrowotnej oraz dydaktyczno-wychowawcze, to należy przyjąć, iż do rozwiązania stosunku pracy jest uprawniony rektor Akademii Medycznej w B. W ocenie Sądów orzekających taką interpretację potwierdza § 36 statutu tej uczelni, według którego pracownik pełniący funkcję kierownika oddziału klinicznego może być w każdym czasie, na wniosek dziekana zaopiniowany przez radę wydziału, odwołany z pełnionej funkcji przez rek- tora. Przytoczone stanowisko i argumentacja na jego rzecz nie są trafne. Sądy orzekające przyjęły, że użyte w art. 44a ust. 7a ustawy pojęcie kierownika zakładu oznacza kierownika zakładu w rozumieniu art. 31 k.p., tj. osobę, która za pracodaw- cę, będącego jednostką organizacyjną, dokonuje czynności z zakresu prawa pracy, między innymi rozwiązuje stosunki pracy z pracownikami. W prawie pracy mają miej- 9 sce rozwiązania prawne, według których nawiązanie i rozwiązanie stosunku pracy jest niekiedy powierzane podmiotom, które znajdują się poza zakładem pracy zatrud- niającym pracownika. Nie ma to jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie. Stosow- nie do art. 44a ust. 2, konkurs na stanowisko kierownika zakładu opieki zdrowotnej oraz zastępcy kierownika zakładu w zakładzie, w którym kierownik nie jest lekarzem, ogłasza podmiot, który utworzył zakład, a na pozostałe stanowiska - kierownik zakła- du, jednak z zastrzeżeniem ust. 2a. Z kolei w myśl ust. 2a konkurs na stanowisko ordynatora-kierownika kliniki i ordynatora-kierownika oddziału klinicznego ogłasza i przeprowadza rektor właściwej państwowej uczelni medycznej. Wynika stąd, że w odniesieniu do kierowników wymienionych jednostek organizacyjnych rektor spełnia ściśle określone zadanie ogłoszenia i przeprowadzenia konkursu, zasadniczo przy- sługujące kierownikowi zakładu pracy, co nie jest równoznaczne ze spełnianiem przez rektora funkcji zatrudniania pracowników. Konsekwentnie też, zgodnie z art. 44a ust. 7a ustawy o zoz, stosunek pracy nawiązany z kandydatem wybranym na stanowisko ordynatora-kierownika kliniki oraz ordynatora-kierownika oddziału klinicz- nego może być rozwiązany na wniosek kierownika zakładu, którym w kontekście przytoczonych regulacji jest rektor uczelni medycznej. Rektor nie jest natomiast podmiotem uprawnionym do rozwiązania stosunku pracy, jest nim kierownik publicz- nego zakładu opieki zdrowotnej, którym w rozpoznawanej sprawie był dyrektor Wo- jewódzkiego Szpitala Dziecięcego w T. W rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie, że rozwiązanie stosunku pracy zostało dokonane sprzecznie z prawem. Już sama ta wadliwość, mimo błęd- nego stanowiska Sądów orzekających co do podmiotu uprawnionego do wypowie- dzenia powodowi umowy o pracę, uzasadnia po stronie powoda roszczenie o przy- wrócenie do pracy. W przedmiocie zasadności tego roszczenia Sąd Najwyższy po- dziela stanowisko Sądu Okręgowego, iż przywrócenie powoda do pracy u strony po- zwanej jest uzasadnione. Wbrew zarzutom strony pozwanej, kwestie celowości i możliwości przywrócenia do pracy oraz jego zgodności z zasadami współżycia spo- łecznego zostały szczegółowo rozważone i uargumentowane przez Sądy obu instan- cji. Stanowisko to zasługuje na akceptację. Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 39312 k.p.c. orzeczono jak w sen- tencji wyroku. ========================================