I PK 470/03

Sygn. akt I PK 470/03 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 12 stycznia 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski 
 
 
w sprawie z powództwa M.O. 
przeciwko 1) Powiatowi [...] w [...], 2) Zespołowi Szkół Ogólnokształcących w [...] 
o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 stycznia 2004 r., 
kasacji stron pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w [...] 
z dnia 7 marca 2003 r.,   
 
1. odrzuca kasację pozwanego Powiatu [...] w [...], 
2. odmawia przyjęcia do rozpoznania kasacji pozwanego 
Zespołu Szkół Ogólnokształcących w [...]. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2002 r.,   Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w [...] 
przywrócił powoda M.O. do pracy w Zespole Szkół Ogólnokształcących w [...] na 
poprzednich warunkach pracy i płacy (pkt I), zasądził od pozwanego Powiatu [...] na 
rzecz powoda kwotę 2.278,48 zł tytułem "wynagrodzenia za pracę" pod warunkiem 
podjęcia pracy (pkt II) oraz zasądził od pozwanego Powiatu [...] na rzecz powoda 
kwotę 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (pkt III). 
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] wyrokiem z dnia 
7 marca 2003 r., zmienił pkt II wyroku Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że 

 
2 
zasądzoną w nim kwotę zasądził od Zespołu Szkół Ogólnokształcących w [...] (pkt 
I), w pozostałym zakresie oddalił apelacje obydwu stron pozwanych (pkt II) oraz 
zniósł koszty postępowania apelacyjnego (pkt III). 
Wyrok ten kasacją zaskarżyły obydwie strony pozwane. Pozwany Powiat [...] 
zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego "co do pkt II" i wniósł o jego uchylenie i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę 
"zaskarżonego pkt II" i oddalenie powództwa wobec tej strony pozwanej. Pozwany 
Zespół Szkół Ogólnokształcących zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości i 
jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazał występowanie w 
sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni art. 30 § 1 pkt 2 
k.p. w związku z art. 91c ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta 
Nauczyciela (jednolity tekst: Dz.U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm.; obecnie 
jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.) oraz art. 36a ust. 1 ustawy 
z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (jednolity tekst: Dz.U. z 1996 r. Nr 67, 
poz. 329 ze zm.). Pozwany uważa, że dyrektor szkoły nie może zastosować art. 30 
§ 1 pkt 2 k.p., gdyż rozwiązanie stosunku pracy z nauczycielem mianowanym 
"wystarczająco" reguluje Karta Nauczyciela. Powstaje więc problem prawny, co się 
dzieje z nierozwiązanym formalnie  stosunkiem pracy nauczyciela mianowanego, 
któremu powierzono stanowisko dyrektora w innej szkole. Pozwany uważa, że w 
takim przypadku stosunek pracy nauczyciela mianowanego rozwiązuje się na mocy 
konkludentnego porozumienia stron, stosownie do art. 23 ust. 4 pkt 1 Karty 
Nauczyciela. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Sąd drugiej instancji formalnie zawarł w swoim wyroku rozstrzygnięcie o 
oddaleniu apelacji pozwanego Powiatu [...] w "pozostałym zakresie" (pkt II wyroku). 
Porównanie jednak wyroków Sądów obu instancji prowadzi do wniosku, że 
orzeczenie to nie zawiera merytorycznej treści. Sąd pierwszej instancji zasądził 
bowiem od tego pozwanego kwotę 2.278,48 zł, ale rozstrzygnięcie to zostało 
zmienione przez zasądzenie tej kwoty od drugiego z pozwanych. Sąd drugiej 
instancji powinien więc oddalić powództwo w tym zakresie w stosunku do Powiatu 
[...]. Sąd Okręgowy w istocie w całości uwzględnił apelację Powiatu [...], gdyż 
wskutek jego rozstrzygnięcia od tego pozwanego nie zasądzono żadnego 

 
3 
świadczenia. Rozpoznanie apelacji polega na rozstrzygnięciu o jej wnioskach w 
granicach przedmiotowych i podmiotowych powództwa, a nie o poszczególnych 
zarzutach apelacji. Jeżeli w uwzględnieniu niektórych zarzutów apelacji dochodzi 
do sytuacji, w której w stosunku do określonego pozwanego nie zasądzono 
żadnego świadczenia, to taka apelacja jest uwzględniana w całości i nie należy jej 
oddalać w zakresie zarzutów uznanych za bezzasadne (por. postanowienie z dnia 5 
września 1997 r., III CKN 174/97, OSP 1998 nr 6, poz. 110). W wyniku 
rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji od pozwanego Powiatu [...] nie zasądzono 
żadnego świadczenia (choć też nie oddalono powództwa). Kasacja tego 
pozwanego dotyczy więc nieistniejącego rozstrzygnięcia i z tego względu jest 
niedopuszczalna. Co najwyżej oddaleniu apelacji tego pozwanego w pozostałej 
części można przypisać (niewypowiedziane) jej oddalenie w przedmiocie kosztów 
postępowania w pierwszej instancji. Od tego pozwanego zasądzono bowiem kwotę 
120 zł i w tej części wyrok Sądu pierwszej instancji nie został zmieniony. Jednakże 
w 
zakresie 
dotyczącym 
wyłącznie 
kosztów 
postępowania 
kasacja 
jest 
niedopuszczalna (por. postanowienie z dnia 6 grudnia 1996 r., II UZ 12/96, 
OSNAPiUS 1997 nr 15, poz. 279; postanowienie z dnia 20 grudnia 1996 r., I CZ 
30/96, OSNC 1997 nr 3, poz. 34). Z tych względów kasacja pozwanego Powiatu 
[...] podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c. 
Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze 
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne lub potrzebę 
wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości (art. 393 § 1 pkt 1 i 2 w 
związku z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia i 
wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, 
wyjaśnieniu dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają 
wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym 
poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w 
orzecznictwie sądów (postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 
2002 nr 1, poz. 11; postanowienie z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 
2002 nr 12, poz. 151). Pozwany Zespół Szkół Ogólnokształcących wskazał na 
potrzebę wykładni art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w związku z art. 91c ust. 1 Karty 
Nauczyciela oraz art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie 

 
4 
oświaty. Tymczasem rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji nie jest oparte na 
zastosowaniu żadnego z tych przepisów. Przepis art. 36a ustawy o systemie 
oświaty określa kto, w jaki sposób i na jakiej podstawie powierza stanowisko 
dyrektora szkoły. Przepis ten w ogóle nie dotyczy rozwiązania stosunku pracy z 
nauczycielem, któremu jest powierzane stanowisko dyrektora w innej szkole. Sąd 
drugiej instancji analizował stan faktyczny sprawy w płaszczyźnie możliwości 
uznania, że doszło do rozwiązania z powodem stosunku pracy (np. za 
porozumieniem stron). Rzeczywiście powinien tę analizę przeprowadzić w 
odniesieniu do art. 23 ust. 4 pkt 1 Karty Nauczyciela i w istocie tak postąpił, uznając 
zarzut apelacji naruszenia tego przepisu za bezzasadny. Sąd odwołał się do art. 30 
k.p. w ogólności (a nie tylko do art. 30 § 1 pkt 2 k.p.) i dla wskazania, że 
rozwiązanie stosunku pracy zależy od woli stron, a konkretnie od złożenia w tym 
zakresie stosownego oświadczenia woli przez dyrektora szkoły, a nie przez inny 
podmiot (nie chodziło przy tym o ewentualne rozwiązanie stosunku pracy przy 
powierzeniu powodowi stanowiska dyrektora bursy). Rozstrzygnięcie Sądu drugiej 
instancji opiera się jednak przede wszystkim na ustaleniu faktycznym, że przy 
powierzeniu powodowi stanowiska dyrektora bursy (innej szkoły) nie doszło do 
złożenia żadnych (także w sposób dorozumiany) oświadczeń woli w przedmiocie 
rozwiązania dotychczasowego stosunku pracy łączącego powoda z pozwanym 
zespołem szkół, a więc, że ten stosunek pracy "trwał nadal". Takie ustalenie 
faktyczne jest wiążące (art. 39311 § 2 k.p.c.), a także oznacza, że w sprawie nie 
występuje wskazane zagadnienie prawne (potrzeba wykładni wskazanych 
przepisów). 
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione 
w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżący zespół szkół. Po 
rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał za 
uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji tego pozwanego do rozpoznania, o czym 
orzekł na podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.