I PKN 615/00

Wyrok z dnia 5 września 2001 r. I PKN 615/00 Naruszenie art. 328 § 2 KPC z reguły nie ma wpływu na treść wyroku, gdyż uzasadnienie sporządzane jest po jego wydaniu. Niezachowanie wyma- gań konstrukcyjnych uzasadnienia może czynić jednakże zasadnym kasacyjny zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego zastosowanie do niedosta- tecznie jasno ustalonego stanu faktycznego. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2001 r. sprawy z powódz- twa Leonarda K. przeciwko Polskim Kolejom Państwowym S.A. - Zakładowi Przewo- zów Towarowych w S.K. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach z dnia 7 czerwca 2000 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach, pozo- stawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Skarżysku Kamiennej wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2000 r. oddalił powództwo Leonarda K. przeciwko Polskim Kolejom Państwowym - Zakładowi Przewozów Towarowych w S.K. o przywrócenie do pracy. Sąd ten ustalił, że powód był zatrudniony u strony pozwanej od 1982 r., ostat- nio na stanowisku ustawiacza w Sekcji Przewozów Towarowych w R. Był członkiem zarządu Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”. Na podstawie harmonogramu po- wód został 23 i 24 września 1999 r. wyznaczony do pełnienia czynności manewro- wego. Na wyznaczony dyżur nie zgłosił się, nie powiadamiając zwierzchnika o nie- możliwości przybycia. Powód otrzymał zwolnienie lekarskie na okres od 23 do 28 2 września ze wskazaniem „chory powinien leżeć”. Pomimo tego 24 września przyje- chał do pracy i będąc w stanie nietrzeźwości wszedł na teren zakładu, gdzie około godziny 800 został zatrzymany przez patrol SOK. Badanie trzeźwości za pomocą al- kotestu wykazało 2,63 ‰ o godzinie 922 i 2,43 ‰ o godzinie 929 . W tym dniu powód nie podpisał listy obecności, nie usprawiedliwił swej nieobecności na dyżurze, nie przedstawił też zwolnienia lekarskiego, które dostarczył dopiero 27 września. Do 8 października powód przebywał na urlopie wypoczynkowym, a od 11 października ponownie na zwolnieniu lekarskim. 5 października 1999 r. powód został przesłucha- ny przez Krzysztofa T., zastępcę naczelnika Sekcji na okoliczność niezgłoszenia się na wyznaczony dyżur i zatrzymania przez patrol SOK podczas przebywania w miej- scu pracy pod wpływem alkoholu. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie powoda, dyrektor Zakładu Przewozów Towarowych - Jerzy P. podjął decyzję o rozwiązaniu z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 KP, zwróciwszy się uprzednio o zgodę do Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność”. Komi- sja nie udzieliła zgody, a pracodawca mimo to rozwiązał z powodem umowę o pracę, składając swe oświadczenie w piśmie z 19 października 1999 r. doręczonym powo- dowi 11 listopada 1999 r. za pośrednictwem poczty. Sąd Rejonowy uznał, że termin z art. 52 § 2 KP został zachowany przez pracodawcę, ustaliwszy na podstawie zeznań Jerzego P., że przed 8 października nie znał on wszystkich okoliczności sprawy po- woda, co uniemożliwiało mu podjęcie decyzji. Rozważając brak zgody organizacji związkowej na rozwiązanie z powodem umowy o pracę Sąd pierwszej instancji uznał, że w sytuacji tak rażącego naruszenia obowiązków pracowniczych korzystanie przez powoda ze szczególnej ochrony stosunku pracy stanowi nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 KP i pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Kielcach, po rozpo- znaniu apelacji powoda zmienił wyrok Sądu Rejonowego i przywrócił powoda do pracy u strony pozwanej na poprzednich warunkach pracy i płacy. Sąd ten uznał, że rozwiązanie stosunku pracy z powodem nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzia- nego w art. 52 § 2 KP. Powołał się przy tym na następujące okoliczności: Powód już 27 września był przesłuchiwany przez Krzysztofa T. i zeznał, że 24 września przyje- chał do pracy w celu usprawiedliwienia nieobecności poprzedniego dnia i wtedy zo- stał zatrzymany przez SOK i policję, a przeprowadzone badanie wykazało zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Powód podał też wówczas, że nie spożywał al- 3 koholu w pracy, lecz przyjechał w stanie nietrzeźwości. Już wtedy pracodawca, przez osobę upoważnioną do czynności „w zakresie prawa pracy” - Krzysztofa T. - powziął wiadomość o nagannym zachowaniu powoda. W ocenie Sądu drugiej instancji, świadczy o tym także fakt pozbawienia powoda 30 września 1999 r. premii z powodu niewłaściwego wykorzystywania zwolnienia lekarskiego i zatrzymania przez patrol SOK w dniu 24 września pod wpływem alkoholu w miejscu pracy. Pismo w tej spra- wie podpisał Krzysztof T. Ponadto Jerzy P. zeznał, że powód był u niego 30 września 1999 r. z prośbą, aby nie zwalniał go z pracy. „Zatem przyczyny ewentualnego zwol- nienia powoda musiały być już znane pozwanemu.” Strona pozwana wniosła kasację od tego wyroku, podnosząc zarzuty naru- szenia prawa materialnego i przepisów postępowania. W zakresie pierwszej podsta- wy w kasacji twierdzi się, że doszło do naruszenia art. 31 KP przez przyjęcie, że za- stępca naczelnika Sekcji Towarowej w R. Krzysztof T. był uprawniony do dokonywa- nia czynności z zakresu prawa pracy - nawiązywania i rozwiązywania stosunków pracy, podczas gdy takie uprawnienia ma jedynie osoba zarządzająca w imieniu pra- codawcy lub przez niego wyznaczona, a taką osobą jest dyrektor Zakładu Przewo- zów Towarowych, a nie zastępca naczelnika Sekcji. Zarzucono również naruszenie art. 52 § 2 KP poprzez przyjęcie, że bieg miesięcznego terminu, w ciągu którego pra- codawca może rozwiązać z pracownikiem umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, rozpoczął się w dniu 27 września 1999 r., czyli w dniu przesłuchania po- woda przez zastępcę naczelnika Sekcji Towarowej Krzysztofa T. przy okazji docho- dzenia służbowego na okoliczność wypadku kolejowego, a nie w dniu 8 października 1999 r., kiedy dyrektor Zakładu Przewozów Towarowych w S.K. Jerzy P. zapoznał się z aktami dochodzenia służbowego na okoliczność przebywania powoda w stanie nietrzeźwości na terenie zakładu pracy i niewłaściwego wykorzystywania zwolnienia lekarskiego, a uzyskane w tym dniu przez dyrektora informacje były na tyle spraw- dzone i nie budzące wątpliwości, że dawały podstawę do rozwiązania z powodem stosunku pracy bez wypowiedzenia. Pierwsza podstawa kasacji obejmuje też zarzut naruszenia art. 61 KC w związku z art. 300 KP poprzez niewzięcie pod uwagę tego, że nadana przez pozwanego w dniu 20 października 1999 r. przesyłka polecona za- wierająca pismo informujące o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, ode- brana przez żonę powoda w dniu 4 listopada 1999 r. została odebrana z opóźnie- niem, aby powód mógł uchylić się od skutków związanych z otrzymaniem tego pi- sma, ponieważ obieg korespondencji poleconej nie przekracza pięciu dni, zatem po- 4 wód najpóźniej w dniu 25 października 1999 r. mógł zapoznać się z treścią pisma i odebrać je. W ramach drugiej podstawy kasacji podniesione zostały dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia art.233 KPC poprzez wadliwą i oczywiście błędną ocenę materiału dowodowego w sprawie na skutek przyjęcia, że zastępca naczelnika Sekcji Towarowej R. Krzysztof T. był umocowany do dokonywania czynności w za- kresie prawa pracy, w tym nawiązywania i rozwiązywania stosunków pracy, podczas gdy zarówno z dowodu przesłuchania świadka Krzysztofa T., raportu z dnia 5 paź- dziernika 1999 r. sporządzonego przez naczelnika Sekcji Towarowej R. i dowodu z przesłuchania dyrektora Jerzego P. w charakterze strony wynika, że prawo do doko- nywania czynności z zakresu prawa pracy, w tym nawiązywania i rozwiązywania umów o pracę ma jedynie dyrektor Zakładu Przewozów Towarowych w S.K. oraz poprzez przyjęcie, że w dniu 30 września 1999 r. dyrektorowi Jerzemu P. znane były wszelkie okoliczności będące podstawą rozwiązania stosunku pracy z powodem, podczas gdy z dowodu z przesłuchania dyrektora w charakterze strony wynika, że podczas rozmowy z powodem w dniu 30 września 1999 r. nie były mu znane jeszcze wszystkie okoliczności związane ze sprawą, bowiem w tym czasie nie wpłynął do niego jeszcze „akt dochodzenia na okoliczność nietrzeźwości powoda”. Drugi zarzut obejmuje naruszenie art. 328 § 2 KPC w związku z art. 391 KPC poprzez niewska- zanie w uzasadnieniu przyczyny, dla której Sąd drugiej instancji odmówił wiarygod- ności dowodom z przesłuchania świadka Krzysztofa T., Jerzego P. jako strony, ra- portowi Stanisława W. z dnia 5 października 1999 r., z których wynika, że jedynie dyrektor Zakładu może dokonywać czynności z zakresu prawa pracy. Kasacja zawiera wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji powoda, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpo- znania. Powód wniósł o oddalenie kasacji i zasądzenie kosztów postępowania kasa- cyjnego. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja okazała się uzasadniona. Zasadnie podniesiono w niej, że uzasad- nienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymagań określonych w art. 328 § 2 KPC (w związku z art. 391 KPC), gdyż nie wynikają z niego ustalenia istotnych dla roz- strzygnięcia sprawy okoliczności, z omówieniem dowodów, z których ustalenia te wy- 5 prowadzono. Samo naruszenie art. 328 § 2 KPC nie miałoby wpływu na treść wyroku (art. 3931 pkt 2 KPC), gdyż uzasadnienie sporządzane jest już po jego wydaniu, jed- nakże mankamenty uzasadnienia sprawiają, że trzeba uznać za zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego przez jego zastosowanie do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego. Sąd Okręgowy przyjął, że pracodawca dokonał niezwłocznego rozwiązania umowy o pracę łączącej go z powodem z naruszeniem terminu miesięcznego wyni- kającego z art. 52 § 2 KP. Konstatację tę powinno poprzedzić ustalenie daty, w której pracodawca uzyskał wiadomości o okolicznościach uzasadniających rozwiązanie umowy, a także daty rozwiązania umowy (art. 61 KC w związku z art. 300 KP). Ko- nieczne jest stanowcze ustalenie kto był uprawniony do dokonania za pracodawcę czynności rozwiązania umowy (art. 31 § 1 KP), gdyż to data uzyskania przez tę wła- śnie osobę wszystkich informacji koniecznych do podjęcia decyzji o rozwiązaniu umowy jest dniem, od którego biegnie miesięczny termin. Sąd Okręgowy zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędne ustalenie, że przed 8 października pracodawca nie miał możliwości podjęcia decyzji w sprawie zachowania powoda podniósł, że osoba upoważniona do czynności w zakresie prawa pracy, tj. Krzysztof T., już 27 września 1999 r. przesłuchiwała powoda, a 30 września ta sama osoba pozbawiła powoda premii, jednocześnie powołując się na rozmowę powoda z Jerzym P. z 30 września 1999 r. Tymczasem Sąd winien był ustalić, kto w imieniu pracodawcy był uprawniony do rozwiązania umowy z powodem i kiedy ta osoba powzięła wiadomość o wszystkich okolicznościach koniecznych do oceny zdarzenia pod kątem zakwalifikowania czynu jako naruszającego podstawowe obowiązki pracownicze i oceny stopnia winy pracownika. Sąd drugiej instancji okre- ślając Krzysztofa T. jako osobę upoważnioną do podejmowania czynności z zakresu prawa pracy w imieniu pracodawcy nie powołał się na żaden dowód. Jeżeli wniosek o takim upoważnieniu Sąd wyprowadził z pozbawienia powoda premii przez tę osobę, to jest to wniosek nie poparty ustaleniami zakresu uprawnień Krzysztofa T. Uprawnienia w zakresie przyznawania i pozbawiania premii nie są tożsame z upo- ważnieniem do rozwiązywania umów o pracę i nie muszą się z nim łączyć. Nie jest też jasne, jakie znaczenie miałaby w tym kontekście rozmowa przeprowadzona przez Jerzego P., ponieważ nie został ustalony zakres jego uprawnień w sprawach pracowniczych ani treść tej rozmowy, która wskazywać mogłaby na stan wiedzy dyrektora o okolicznościach istotnych dla podjęcia decyzji. Brak jest też ustalenia 6 daty, w której powód mógł zapoznać się z oświadczeniem pracodawcy. Poprzestając na ustaleniu uchybienia terminowi Sąd nie rozważył innych istotnych dla rozstrzy- gnięcia okoliczności, jak brak zgody zarządu organizacji związkowej i stopień na- ganności zachowania powoda. Z tych względów należało uchylić zaskarżony wyrok na podstawie art. 393 13 § 1 KPC. ========================================