I PK 43/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania w sprawie dotyczącej bezskuteczności przeniesienia pracownika urzędu celnego na inne stanowisko, uznając brak istotnego zagadnienia prawnego.
Powód W. M. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego, który oddalił jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego. Sprawa dotyczyła uznania za bezskuteczne przeniesienia powoda na stanowisko eksperta celnego. Pełnomocnik powoda zarzucał naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, kwestionując konieczność przeniesienia i równorzędność stanowiska. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 393 k.p.c., odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania, stwierdzając brak istotnego zagadnienia prawnego i oczywistej bezzasadności kasacji.
Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez powoda W. M. od wyroku Sądu Okręgowego, który oddalił jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego. Przedmiotem sporu było ustalenie bezskuteczności przeniesienia powoda na inne stanowisko w Urzędzie Celnym w C. Pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, argumentując, że przeniesienie na stanowisko eksperta celnego nie było konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu i nie było stanowiskiem równorzędnym pod względem wynagrodzenia. Wskazano, że rozpoznanie kasacji uzasadnia oczywiste naruszenie prawa oraz potrzeba wykładni przepisów. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 393 k.p.c., odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania. Uzasadniono to brakiem występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, brakiem potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, a także oczywistą bezzasadnością kasacji. Sąd Najwyższy podkreślił, że zarzut oczywistego naruszenia prawa nie może opierać się jedynie na odmiennej ocenie dowodów przez skarżącego, a przepis art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do polemiki z oceną materiału dowodowego przez sąd niższej instancji i nie stanowią oczywistego naruszenia prawa lub potrzeby wykładni przepisów.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że zarzuty powoda dotyczące naruszenia art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych sprowadzają się do polemiki z oceną dowodów przez sądy niższych instancji, a nie do oczywistego naruszenia prawa lub potrzeby wykładni przepisów. Stwierdzono, że przepis ten nie budzi poważnych wątpliwości interpretacyjnych.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia kasacji do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| W. M. | osoba_fizyczna | powód |
| Urzędu Celnego w C. | instytucja | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
u.p.p.u. art. 10 § ust. 1b
Ustawa o pracownikach urzędów państwowych
Przepis ten nie budzi poważnych wątpliwości interpretacyjnych, a jego naruszenie musi być oczywiste, a nie wynikać z odmiennej oceny dowodów.
k.p.c. art. 393
Kodeks postępowania cywilnego
Określa przesłanki odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania, w tym brak istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów lub oczywistą bezzasadność kasacji.
Pomocnicze
k.p.c. art. 393 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 393 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 3937 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Odrzucone argumenty
Zarzut oczywistego naruszenia art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, który sprowadza się do polemiki z oceną materiału dowodowego przez sądy niższych instancji. Potrzeba wykładni art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, zwłaszcza zwrotu "inne stanowisko równorzędne pod względem wynagrodzenia", gdy przepis ten nie budzi wątpliwości.
Godne uwagi sformułowania
Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. Oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika. Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to uczynił Sąd ocenie dowodów.
Skład orzekający
Barbara Wagner
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Proceduralne aspekty rozpoznawania kasacji przez Sąd Najwyższy, w szczególności kryteria odmowy przyjęcia sprawy do rozpoznania zgodnie z art. 393 k.p.c."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych przesłanek odmowy przyjęcia kasacji, a nie meritum sprawy pracowniczej.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter czysto proceduralny i dotyczy odmowy przyjęcia kasacji, co czyni ją mało interesującą dla szerszego grona odbiorców poza specjalistami od prawa pracy i postępowania cywilnego.
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I PK 43/04 POSTANOWIENIE Dnia 7 lipca 2004 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Wagner w sprawie z powództwa W. M. przeciwko Urzędowi Celnemu w C. o ustalenie bezskuteczności przeniesienia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 lipca 2004 r., kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 6 listopada 2003 r., odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Pełnomocnik W. M. zaskarżył kasacją wyrok Sądu Okręgowego z dnia 6 listopada 2003 r., oddalający apelację skarżącego, od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Ż. z dnia 1 lipca 2003 r., oddalającego jego powództwo o uznanie przeniesienia na inne stanowisko za bezskuteczne. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.) – poprzez przyjęcie, że „przeniesienie powoda na stanowisko eksperta celnego było „konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu” oraz, że stanowisko to jest „równorzędne pod względem wynagrodzenia”, wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie bezskuteczności przeniesienia powoda W. M. na stanowisko eksperta celnego”, ewentualnie o „uchylenie 2 zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu ” lub o „uchylenie także wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu” w każdym przypadku także o ”zasądzenie od pozwanego na rzecz uczestnika W. M. kosztów postępowania kasacyjnego”. Jego zdaniem okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest oczywiste naruszenie prawa polegające na „błędnym przyjęciu, że przeniesienie powoda na stanowisko eksperta celnego było „konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu”. Ponadto, rozpoznanie kasacji uzasadnia potrzeba wykładni art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, zwłaszcza zwrotu „inne stanowisko równorzędne pod względem wynagrodzenia”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście prawo albo zachodzi nieważność postępowania. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była kwestia zasadności przeniesienia W. M. na stanowisko eksperta celnego. Podniesiony przez skarżącego zarzut oczywistego naruszenia art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych i jego uzasadnienie w dalszej części skargi kasacyjnej sprowadza się w rzeczywistości do ogólnikowej polemiki z sędziowską oceną materiału dowodowego, a w konsekwencji nie uzasadnia rozpoznania kasacji. Oczywiste naruszenie prawa występuje wówczas, gdy w motywach zaskarżonego orzeczenia dostrzega się wyraźny błąd w zastosowaniu prawa lub jego wykładni, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy. Innymi słowy, oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcie tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika (por. orzeczenie SN z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie SN z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 98). Nie można natomiast powoływać się na oczywiste naruszenie 3 prawa w sytuacji, gdy skarżący opiera zarzut tej treści jedynie na odmiennej niż to uczynił Sąd ocenie dowodów. Odnosząc się do kwestii wykładni powołanego w petitum skargi art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, wskazać trzeba, że wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika skarżącego, przepis ten nie budzi wątpliwości, tym bardziej poważnych. Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI