I PK 40/05

Sygn. akt I PK 40/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 6 czerwca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Katarzyna Gonera 
 
 
w sprawie z powództwa I. B. 
przeciwko T. […] 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 czerwca 2005 r., 
kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w G. 
z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt VIII Pa …/04, 
 
odrzuca kasację. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Sąd Okręgowy w G. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 15 
września 2004 r., w sprawie VIII Pa …/04, oddalił apelację powódki I. B. od wyroku 
Sądu Rejonowego w G. - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 25 
października 2003 r., w sprawie VI P ..1/01, którym oddalono jej powództwo 
przeciwko G. T. o przywrócenie do pracy oraz umorzono postępowanie w stosunku 
do T.  
Wyrok ten zaskarżyła kasacją powódka. Jako podstawy kasacji wskazała: 1) 
naruszenie prawa materialnego poprzez: naruszenie art. 30 k.p.  w wyniku uznania, 
że przyczyna podana w wypowiedzeniu umowy o pracę była  rzeczywista i 

 
 
2 
prawdziwa oraz że wskazane w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę 
przyczyny mogły uzasadniać dokonane powódce wypowiedzenie; naruszenie art. 
231 k.p. w wyniku przyjęcia, że nie doszło do przejęcia zakładu pracy w sytuacji 
formalnego zlikwidowania T., a następnie przejęcia jego majątku przez nowo 
utworzony G. T.   oraz przyjęcia, że nowo utworzony G. T. działający na majątku T.   
nie jest pracodawcą przejmującym zakład pracy w rozumieniu wskazanego 
przepisu; naruszenie art. 5 k.c. w wyniku nieuwzględnienia faktu, że dokonanie 
wypowiedzenia powódce – pracownikowi T., przy powołaniu się na likwidację 
pracodawcy jako przyczynę wypowiedzenia, było sprzeczne z zasadami współżycia 
społecznego, w sytuacji gdy w dacie złożenia wypowiedzenia powódce w sensie 
prawnym istniał G.T..zny, który przejął majątek pracodawcy powódki oraz prowadzi 
na tym majątku działalność identyczną z działalnością zlikwidowanego pracodawcy, 
a ponadto zatrudnia na podstawie umów o pracę dużą część innych pracowników 
zlikwidowanego pracodawcy powódki, oraz w wyniku przyjęcia, że likwidacja teatru 
zgodna z przepisami ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej 
jest prawdziwą przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę, co pozostaje w 
sprzeczności z art. 5 k.c.; 2) naruszenie przepisów postępowania przez naruszenie 
art. 299 k.p.c., co nastąpiło przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania 
strony powodowej, w sytuacji gdy - zdaniem powódki - w sprawie występowały 
niewyjaśnione fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. 
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego oraz 
wyroku Sądu Rejonowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego 
rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z 
dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy 
o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w 
sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 
48, poz. 554) wprowadziły zmiany konstrukcyjne kasacji, podkreślające jej funkcję 
publiczną. Rozpoznanie kasacji następuje tylko z przyczyn wykraczających ponad 
toczący się między stronami spór prywatnoprawny, a więc przede wszystkim 
wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub istnieje 

 
 
3 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości albo 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego: z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC z 2002 r., nr 2, poz. 22, z 
dnia 5 lipca 2001 r., V CKN 176/01, niepublikowane, lub z dnia 4 lutego 2000 r., II 
CZ 178/99, OSNC z 2000 r., nr 7-8, poz. 147). Jedynie wówczas, gdy zaskarżone 
orzeczenie 
oczywiście 
narusza 
prawo 
albo 
gdy 
zachodzi 
nieważność 
postępowania, interes publicznoprawny ustępuje przed interesem prywatnym, a 
Sąd Najwyższy nie może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania. W obecnym 
stanie prawnym strona skarżąca ma obowiązek przedstawienia okoliczności 
uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.). 
Wymaganie to uznaje się za spełnione wówczas, gdy w kasacji przytoczone zostały 
konkretne argumenty prawne nawiązujące zarówno do przedmiotu rozpoznawanej 
sprawy, jak i do przesłanek kasacji przewidzianych w art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 
k.p.c. (por. uchwałę połączonych  Izb Sądu Najwyższego – Izby Administracyjnej, 
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17grudnia 2002 r., III 
CZP 72/02, OSNC z 2003 r., nr 7-8, poz. 92).  
Pełnomocnik skarżącej nie spełnił przy sporządzeniu kasacji wymagań 
przewidzianych dla tego środka odwoławczego w art. 3933 k.p.c. W piśmie 
procesowym obejmującym skargę kasacyjną brak jest elementu wymaganego w 
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c., czyli prawidłowego i spełniającego wymagania 
konstrukcyjne 
kasacji 
„przedstawienia 
okoliczności 
uzasadniających 
jej 
rozpoznanie”. W kasacji nie powołano się ani na występujące w sprawie istotne 
zagadnienie prawne  (art. 393  § 1 pkt 1 k.p.c.), ani na potrzebę wykładni przepisów 
prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów (art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.),  ani na nieważność postępowania. Co prawda, 
pełnomocnik skarżącej przytaczając podstawy kasacyjne wskazał na „oczywiste 
naruszenie art. 30 kodeksu pracy”, nie można jednak uznać, że w ten sposób 
świadomie i celowo wypełnił wymóg przytoczenia okoliczności uzasadniających 
przyjęcie kasacji do rozpoznania. Jeżeli bowiem skarżący (wnoszący kasację) jako 
okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazuje oczywiste naruszenie 
prawa przez zaskarżone orzeczenie, to powinien uzasadnić, na czym owa 
“oczywistość” naruszenia prawa polega,  jakiego rodzaju naruszenie prawa  uważa 

 
 
4 
za „oczywiste”. Nie jest wystarczające dla wypełnienia przez skarżącego wymogu 
konstrukcyjnego kasacji, dotyczącego przedstawienia okoliczności uzasadniających 
jej rozpoznanie, dopisanie  - jak to się czyni w kasacji wniesionej w niniejszej 
sprawie - przy konstruowaniu podstaw kasacji obejmujących zarzuty naruszenia 
przepisów prawa słowa „oczywiste” na określenie tego naruszenia. Należało w tej 
sytuacji przyjąć, że kasacja nie spełnia omawianego wymogu formalnego (art. 3933 
§ 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2 k.p.c.).  
Przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 3933 § 1 pkt 2 
k.p.c.) oraz przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 
3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) stanowią dwa różne, niezależne od siebie wymagania 
konstrukcyjne kasacji, których nie należy utożsamiać i które powinny być wyraźnie 
oddzielnie potraktowane przez skarżącego. Wymaganie przewidziane w art. 3933 § 
1 pkt 3 k.p.c. łączy się z instytucją tzw. przedsądu, w ramach której Sąd Najwyższy 
może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 i 3937 § 1 k.p.c.). Z tej 
przyczyny spełnienie obowiązku określonego w powołanym przepisie nie może 
polegać jedynie na odwołaniu się przez skarżącego do przytoczonych podstaw 
kasacyjnych 
i 
ich 
uzasadnienia, 
wymaga 
natomiast 
wyodrębnionego 
przedstawienia 
okoliczności 
uzasadniających 
rozpoznanie 
kasacji 
przez 
odniesienie się do przesłanek wynikających z art. 393 k.p.c. oraz uzasadnienie 
twierdzenia, że przesłanki te w sprawie występują (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC z 2001 r., nr 3, poz. 
52 oraz z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC z 2002 r., nr 5, poz. 71).  
Z powyższych względów należało kasację – jako niedopuszczalną – odrzucić 
(art. 3937 § 2 k.p.c.).