I PK 37/16

Sygn. akt I PK 37/16
POSTANOWIENIE
Dnia 18 listopada 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Rączka
w sprawie z powództwa J. C.
‎
przeciwko Politechnice (…) z siedzibą w G.
‎
o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 listopada 2016 r.,
‎
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.
‎
z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt IX Pa (…),
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Powód J. C.  domagał się od pozwanego Politechniki (…) w G. przywrócenia do pracy. Wyrokiem z dnia 17 września 2015 r., IX Pa (…) Sąd Okręgowy w G.  zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K.  przywracając powoda do pracy.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła pełnomocnik pozwanej. W skardze zarzuciła naruszenie art. 120 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2013 r. tj. od dnia wejścia w życie art. 1 pkt 92 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 84 poz. 455) w zakresie, w jakim uznano, że do stosunku z mianowania powoda nie ma zastosowania maksymalny okres zatrudnienia, wynikający ze statutu pozwanej uczelni (15 lat), a także przez przyjęcie, że okres 8 lat, wynikający z tego przepisu należy liczyć od dnia 1 października bez względu na postanowienia statutu.
Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano „konieczność rozważenia przez sąd kwestii”:
1/ Czy w świetle dyspozycji art. 120 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym do 1 października 2013 r. „w zakresie jakim w stosunku do wszystkich nauczycieli akademickich zatrudnionych przez 1 października 2013 r. powinny nadal mieć zastosowanie zasady określone w statucie wyższej uczelni, obowiązujące z dniem nawiązania tego stosunku pracy dotyczące maksymalnego okresu zatrudnienia asystenta bez stopnia naukowego a także adiunkta bez stopnia naukowego doktora habilitowanego, a także w zakresie w jakim mają moc obowiązującą postanowienia skrócenia lub zawieszenia tych okresów.”
2/ Czy w świetle znowelizowanego art. 120 Prawa o szkolnictwie wyższym (w brzmieniu ustalonym od 1 października 2013 r.) „w zakresie w jakim przyjęto, iż okres zatrudnienia osoby nieposiadającej stopnia naukowego doktora habilitowanego nie może trwać dłużej niż 8 lat, jako obowiązujący i liczony od nowa po 1 października 2013 r. i mający zastosowanie do stosunku pracy powoda”.
Zasadność wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wynika także z faktu odmiennych interpretacji prawnych stanowiących podstawę orzekania sądów okręgowych w K.  i G. . Skarżący odwołuje się tu do wyroku Sądu z dnia 26 listopada 2015 r., VII Pa (…) w sprawie z powództwa J. W.  przeciwko pozwanej uczelni. Wyrok ten nie został dołączony do skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie podlega przyjęciu do rozpoznania z uwagi na absolutną nieczytelność wniosku w tym przedmiocie zawartego w skardze.
Jak konsekwentnie wskazuje Sąd Najwyższy na tle art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, wyjaśnieniu dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2004 r., II PK 4/04).
W skardze nie tylko nie przeprowadzono takiego wywodu, ale przede wszystkim sformułowanie samych pytań nie nadaje się do analizy. Ich treść, przytoczona wyżej
in extenso
nie stanowi pytań, lecz zestaw słów nie stanowiący - logicznie i językowo poprawnie - sformułowanych zdań. Skarżąca skopiowała dosłownie treść zarzutów naruszenia prawa materialnego nie zadając sobie trudu dostosowania ich formy do pytania, w jakie powinno zostać ujęte zagadnienie prawne.
Jakkolwiek w ocenie Sądu Najwyższego, rozpoznającego niniejszą sprawę, skutki stosowania art. 120 Prawa o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym po 1 października 2013 r. mogą budzić wątpliwości, to jednak ich prawidłowe formułowanie a także uzasadnienie należy do skarżącego a nie sądu. Skarga nie spełnia w tym zakresie minimum, jakiego można oczekiwać od profesjonalnego pełnomocnika procesowego, który obowiązkowo występuje w postępowaniu kasacyjnym (art. 87
1
§ 1 k.p.c.).
Przyjęcia skargi do rozpoznania nie uzasadnia także podniesiona w skardze rozbieżność w orzecznictwie sądów. Nie wystarczy odwołanie się do wyroku bliżej nieokreślonego sądu, jak to uczyniono w skardze. Sąd Najwyższy podjął próbę odnalezienia wskazanego wyroku w portalu orzeczeń sądów powszechnych (orzeczenia.ms.gov.pl), jednak orzeczenie pod sygnaturą i datą wskazaną w skardze w portalu nie figuruje. Orzeczenie to nie zostało także załączone do skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.