I PK 333/15

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej powoda H.G. od wyroku Sądu Apelacyjnego, który oddalił jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego. Powód domagał się odszkodowania w kwocie 100 558 zł z tytułu niezgodnego z prawem wypowiedzenia warunków pracy i płacy. Skarga kasacyjna zarzucała Sądowi Apelacyjnemu m.in. naruszenie art. 415 k.c. w zw. z art. 300 k.p. poprzez wyinterpretowanie przesłanki kwalifikowanej formy bezprawności, wadliwe uznanie, że ocena deliktu może uwzględniać późniejsze zachowania sprawcy, a także dokonanie subsumpcji przy niedostatecznie ustalonym stanie faktycznym. Podnoszono również naruszenie art. 39 k.p. w zw. z art. 42 k.p. poprzez błędną wykładnię, która nie chroni trwałości stosunku pracy, oraz naruszenie art. 415 k.c. w zw. z art. 8 i 300 k.p. i art. 477¹ k.p.c. przez wadliwe uznanie braku legitymacji do dochodzenia odszkodowania uzupełniającego, gdy nie uwzględniono roszczenia o przywrócenie do pracy. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, uznał, że nie można mówić o oczywistej zasadności skargi. Wskazał, że pojęcie „oczywistej zasadności” wymaga naruszenia norm prawnych, które nie budzi wątpliwości i jest możliwe do stwierdzenia przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, a także wpływu tego naruszenia na treść rozstrzygnięcia. Sąd Najwyższy podkreślił, że możliwość dochodzenia tzw. odszkodowania uzupełniającego za wadliwe wypowiedzenie stosunku pracy na podstawie art. 415 k.c. jest co najmniej kontrowersyjna, powołując się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2009 r. (I PZP 2/09), która wyklucza możliwość dochodzenia takiego odszkodowania ponad wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Wobec powyższych wątpliwości, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddalił wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający