I PK 537/03

Sygn. akt I PK 537/03 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 2 lutego 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski 
 
 
w sprawie z powództwa M. D. 
przeciwko T. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P. 
o odszkodowanie, odprawę i sprostowanie świadectwa pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2004 r., 
kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w P. 
z dnia 16 maja 2003 r., sygn. akt VI Pa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 16 maja 2003 r., VI Pa …/03, Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił apelację pozwanej T. spółki z o.o. w P. od 
wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w P. z dnia 11 marca 2003 r., X P …/02, 
którym zasądzono od strony pozwanej na rzecz powódki M.D. kwotę 11.160 zł 
tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę oraz 
kwotę 3.720 zł tytułem odprawy pieniężnej. 
Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana. Rozpoznanie kasacji strona 
pozwana uzasadniła tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo - 
"wskazane w granicach zaskarżenia". 

 
2 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Strona pozwana powołuje się wyłącznie na podstawę rozpoznania kasacji z 
art. 393 § 2 k.p.c., polegającą na tym, że zaskarżone orzeczenie oczywiście 
narusza prawo. Jej zdaniem, wszystkie przepisy, których naruszenie zostało 
wskazane jako podstawa kasacji, zostały też naruszone w sposób prowadzący do 
oczywistego naruszenia prawa przez zaskarżone orzeczenie. Takie przedstawienie 
okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji budzi wątpliwości już w aspekcie 
spełnienia jej wymagań konstrukcyjnych. Można jednak przyjąć, że oczywistego 
naruszenia prawa (art. 30 § 3 k.p., art. 50 § 3 i 4 k.p. oraz art. 60 k.c.) strona 
pozwana dopatruje się w tym, że Sąd drugiej instancji z jednej strony przyjął 
ustalenie, iż powódce nie zostało złożone oświadczenie woli o wypowiedzeniu 
umowy o pracę, a z drugiej strony uznał, że doszło do rozwiązania umowy w 
sposób niezgodny z prawem. 
W rzeczywistości Sąd drugiej instancji zaaprobował ustalenia Sądu 
Rejonowego, że w dniu 29 stycznia 2002 r. poinformowano powódkę o 
konieczności zmian organizacyjnych dotyczących likwidacji jej stanowiska pracy 
oraz zaproponowano jej złożenie wypowiedzenia, a następnie w czasie zwolnienia 
lekarskiego doręczono świadectwo pracy, stwierdzające rozwiązanie umowy o 
pracę. Sąd drugiej instancji uznał, że w ten sposób strona pozwana w dostateczny 
sposób ujawniła swoja wolę rozwiązania umowy o pracę oraz wskazał dlaczego 
było ono prawnie wadliwe. 
Oczywistość naruszenia prawa (art. 393 § 2 k.p.c.) powinna być rozumiana 
jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa 
z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami interpretacji (postanowienie 
z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494; 
postanowienie z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, 
poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony wyrok jest możliwe do 
przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez 
potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. orzeczenie z dnia 8 czerwca 1934 r., C III 
76/34, Zb.Urz. 1935, poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej 
wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II 1532/34, Zb.Urz. 1935, 
poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej 

 
3 
wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, 
OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286). 
Sąd Okręgowy nie dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w tym 
znaczeniu. W okolicznościach faktycznych sprawy mógł bowiem przyjąć, że w 
sposób dorozumiany doszło do rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę. 
Oświadczenie woli w tym przedmiocie nie może być wprawdzie zastąpione przez 
stwierdzenie rozwiązania stosunku pracy w doręczonym pracownikowi świadectwie 
pracy, ale może nastąpić w dowolnej formie, także konkludentnie, a więc przez 
każde zachowanie pracodawcy ujawniające jego wolę w sposób dostateczny. 
Doręczenie powódce świadectwa pracy stwierdzającego rozwiązanie umowy o 
pracę, w połączeniu z ustaloną treścią rozmowy z dnia 29 stycznia 2002 r., mogło 
więc być uznane za złożenie oświadczenia woli (por. uzasadnienie wyroku z dnia 
24 marca 1999 r., I PKN 631/98, OSNAPiUS 2000 nr 10, poz. 381; por. też wyrok z 
dnia 26 maja 2000 r., I PKN 677/99, OSNAPiUS 2001 nr 22, poz. 666). 
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione 
w art. 393 § 2 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącą. Po rozważeniu 
przesłanek określonych w art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną 
odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych 
przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.