I PK 274/04

Sygn. akt I PK 274/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 kwietnia 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Myszka 
 
 
w sprawie z powództwa J. W. 
przeciwko "G." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K. 
o wynagrodzenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w G.   
z dnia 12 sierpnia 2004 r., sygn. akt IX Pa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania i zasądza od powoda 
na rzecz pozwanej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów 
postępowania kasacyjnego. 
 
 
 
                                                  Uzasadnienie 
 
    W kasacji powoda J. W. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 12 sierpnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego 
podniósł następujące zarzuty: 1/ naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 
k.p.c. – przez niewskazanie, jakie dowody sąd uznał za wiarygodne, a którym 
odmówił tej cechy, a także przez nieodniesienie się do zarzutów apelacyjnych „w 
sposób uniemożliwiający kontrolę prawidłowości zarzucanych uchybień”, 2/ 
naruszenia art. 382 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 278 § 1 k.p.c. w związku z art. 

 
 
2 
391 k.p.c. wskutek błędnej i niepełnej oceny materiału dowodowego. Jako 
okoliczność uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania wskazano istotne 
zagadnienie prawne, „czy w sytuacji w której osoba nie będąca przedsiębiorcą, na 
podstawie pełnomocnictwa wykonuje dla przedsiębiorcy czynności związane 
zarówno z kierowaniem oddziałem przedsiębiorstwa jak i inne czynności nie 
związane z bieżącym zarządem grupą ludzi, w łączącej strony więzi prawnej dla 
oceny rodzaju stosunku prawnego należy badać, które z cech charakterystycznych 
dla danego rodzaju czynności mają charakter przeważający, czy też należy uznać, 
iż udzielenie pełnomocnictwa – jako czynność jednostronna o charakterze nie 
obligacyjnym – wyklucza uznanie opartego na nim stosunku prawnego za stosunek 
pracy”. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i poprzedzającego 
go wyroku Sądu Rejonowego w W. i przekazania sprawy do ponownego 
rozpoznania oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów 
postępowania „za obie instancje”. W ocenie skarżącego prawidłowa ocena 
materiału dowodowego powinna prowadzić do ustalenia, że  „wykonywał zarówno 
umowę o pracę – kierując grupą pracowników pozwanego – jak i inną  umowę 
cywilnoprawną – negocjując kontrakty, szukując   kontrahentów”, a pieczątka 
dyrektor-pełnomocnik wyraźnie wskazywała na podwójny charakter tych czynności.  
    W odpowiedzi na kasację pozwany wniósł o odmowę przyjęcia jej do 
rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie od powoda kosztów  
postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.     
    Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
    Kasacja zawiera wyłącznie proceduralne zarzuty kasacyjne, które mogłyby 
uzasadniać skargę kasacyjną wyłącznie wówczas gdyby były oczywiście zasadne, 
tj. uzasadniające kasację w stopniu widocznym na pierwszy rzut oka i bez 
wgłębiania się w szczegóły sprawy. Tymczasem Sąd Okręgowy wskazał na istotne 
przesłanki ustalenia niepracowniczego charakteru zatrudnienia powoda, który 
nawet w kasacji twierdził, że stosunek prawny łączący go z pozwanym miał złożoną 
pracowniczo-cywilnoprawną 
naturę. 
Jeżeli 
zważyć, 
że 
Sąd 
Okręgowy 
argumentował, że powód  nie miał ustalonych godzin pracy ani nie był nikomu 
podporządkowany, a nawet mógł nie być zainteresowany zawarciem umowy o 
pracę w spornym okresie, gdyż starał się o przyznanie renty, to ostatecznej 

 
 
3 
konstatacji tego  Sądu, że skoro obie strony nie wyraziły obustronnie woli 
nawiązania stosunku pracy, to w spornym okresie łączył je niepracowniczy 
stosunek cywilnoprawny wynikający z udzielonego powodowi pełnomocnictwa - nie 
można zarzucić naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa materialnego, których 
skarżący nawet nie wymienił wśród podstaw kasacyjnych, ograniczając się do 
subiektywnie stawianych proceduralnych zarzutów kasacyjnych. Powyższe 
oznaczało, że  wbrew twierdzeniem kasacji Sąd Okręgowy zbadał, które cechy 
miały charakter przeważający (dominujący) w łączącym strony stosunku prawnym, 
opowiadając się za stosunkiem cywilnoprawnym. W tej sytuacji postawione w 
kasacji zagadnienie prawne, które  rozmijało się z ustaleniami i oceną prawną Sądu 
drugiej instancji nie mogło być przedmiotem abstrakcyjnego rozstrzygnięcia po 
myśli skarżącego, jakoby z samego faktu udzielenia pełnomocnictwa do 
prowadzenia przedsiębiorstwa wynikało jego prowadzenie w ramach stosunku 
pracy, skoro przeważająca była cywilnoprawna  charakterystyka i natura 
zobowiązania stron. 
    Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.