I PK 255/13

Sprawa dotyczyła roszczenia powódki M.W. o ponowne nawiązanie stosunku pracy z pozwaną P. Spółką Akcyjną w W., po tym jak jej umowa o pracę została rozwiązana bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. z powodu wyczerpania okresu zasiłkowego i pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Powódka, zgodnie z art. 53 § 5 k.p., zgłosiła pracodawcy gotowość do podjęcia pracy. Pozwana odmówiła ponownego zatrudnienia, twierdząc, że nie ma etatów. Sądy niższych instancji oddaliły powództwo, uznając, że w okresie od 6 września do 23 grudnia 2010 r. (6 miesięcy od rozwiązania umowy) pozwana nie zatrudniła żadnej osoby na stanowisku asystenta lub listonosza na podstawie umowy na czas nieokreślony, a jedynie na umowy terminowe, zastępstwo lub przez agencje pracy tymczasowej. Sąd Okręgowy odrzucił również żądanie nawiązania stosunku pracy na okres 15 miesięcy jako niedopuszczalne. Sąd Najwyższy, uchylając wyrok sądu okręgowego, uznał, że kluczowe dla oceny możliwości ponownego zatrudnienia jest zapotrzebowanie pracodawcy na pracę, którą pracownik mógłby wykonywać. Fakt zatrudniania innych osób, nawet na umowy terminowe lub przez agencje pracy tymczasowej, świadczy o istnieniu takiego zapotrzebowania i obowiązku pracodawcy do ponownego zatrudnienia pracownicy. Sąd Najwyższy podkreślił, że ponowne nawiązanie stosunku pracy następuje na nowych zasadach, a pracodawca nie ma obowiązku zatrudnienia na poprzednich warunkach, ale powinien zaoferować pracę odpowiadającą kwalifikacjom pracownika, jeśli taka możliwość istnieje. Sąd Najwyższy uznał, że stanowisko sądu okręgowego było sprzeczne z wykładnią art. 53 § 5 k.p., a zarzut naruszenia tego przepisu okazał się uzasadniony. Zarzut naruszenia art. 53 § 5 w związku z art. 8 k.p. został uznany za nieuzasadniony, ponieważ pozwana nie miała prawa odmówić zatrudnienia, a zatem nie mogła nadużyć tego prawa.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający