I PK 243/04

Sygn. akt I PK 243/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z powództwa R. B. 
przeciwko Ma. W.-K. i B. K. - wspólnikom spółki cywilnej - Sprzedaż Pieczywa i 
Artykułów Spożywczych w K. 
o ustalenie, ekwiwalent za urlop, ekwiwalent za pranie odzieży, świadczenie 
urlopowe, wynagrodzenie, zwrot kosztów badań, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r., 
kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w K. 
z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt IX Pa ../03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
R. B. zaskarżyła kasacją wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 1 kwietnia 2004 r., IX Pa …/03, oddalający 
apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 10 lipca 2003 r., VII P …/02, oddalającego 
powództwo o ustalenie stosunku pracy. Wskazując jako podstawy kasacji 
naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 22 § 1 k.p., art. 22 § 11 k.p. i 
art. 22 § 12 k.p.- poprzez wyrażenie poglądu, że „łącząca strony umowa nie nosiła 
istotnych cech umowy o pracę”, art. 56 k.c., art. 58 k.c., art. 60 k.c. i art. 65 k.c. w 

 
 
2 
związku z art. 300 k.p. – poprzez przyjęcie, że „strony zawarły umowę zlecenia w 
sytuacji kiedy faktycznie doszło do zawarcia umowy o pracę”, a także naruszenie 
przepisów postępowania, a mianowicie art. 233 k.p.c. – poprzez „sprzeczność 
istotnych ustaleń Sądu I i II instancji z treścią zebranego w sprawie materiału 
dowodowego” i przyjęcie stanowiska, że „z uwagi na bliską więź łączącą Powódkę 
z Pozwaną W., brak było widocznego podporządkowania jaki powinien wystąpić 
pomiędzy pracownikiem a pracodawcą, jak i innych cech charakterystycznych dla 
stosunku pracy”, oraz nierozważenie całokształtu materiału dowodowego, błędy 
logiczne „w przedstawionym rozumowaniu” i sprzeczność zaprezentowanej przez 
Sąd oceny z zasadami doświadczenia życiowego, jej pełnomocnik wniósł o 
„uchylenie wyroku w całości, a także uchylenie w całości poprzedzający go wyrok 
Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...] i przekazanie 
sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania” oraz o „zasądzenie od 
pozwanych na rzecz powódki kosztów postępowania według norm przepisanych 
wraz z kosztami zastępstwa procesowego”. Jego zdaniem, rozpoznanie kasacji jest 
uzasadnione koniecznością wykładni przepisów prawnych „budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów” oraz 
występowaniem istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie „a) Czy bliska więź 
przyjaźni łącząca Pracodawcę i pracownika ma wpływ na ocenę istnienia lub nie 
istnienia podporządkowania pomiędzy pracodawcą i pracownikiem b) Ustalenia czy 
w sytuacji kiedy u pracodawcy (Zleceniodawcy) występuje harmonogram pracy 
(sporządzony przez pracodawcę lub sporządzany przez Pracowników lub 
usługobiorców a przekazywany do pracodawcy do akceptacji) określający godziny 
rozpoczynania pracy (świadczenia usługi) oraz godziny kończenia pracy, jak i 
zmiany na które ma stawiać się pracownik (usługobiorca) można uznać, że 
pracownik (usługobiorca) mają daleko idącą niezależność w ustalaniu sposobu i 
czasu pracy, czy jest to czas wyznaczony przez pracodawcę”.  
 
     Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje 

 
 
3 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest 
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście 
prawo albo zachodzi nieważność postępowania. 
Przedmiotem sporu między stronami procesowymi była kwestia oceny czy 
zawarta przez nie umowa stanowiła umowę o pracę, czy też umowę o charakterze 
cywilnoprawnym. Powołany w kasacji art. 22 k.p., określający typologiczne cechy 
stosunku pracy, a także przepisy Kodeksu cywilnego – art. 56, art. 58, art. 60 i art. 
65 – zostały dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim 
- w bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą 
one wątpliwości interpretacyjnych i, wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika 
skarżącej, nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Zagadnienia 
sformułowane w kasacji na uzasadnienie jej rozpoznania nie stanowią istotnego 
problemu prawnego, którego rozstrzygnięcie wymagałoby interwencji Sądu 
Najwyższego.  
 
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia 
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne 
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie 
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.