I PK 236/04

Sygn. akt I PK 236/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Kijowski 
 
 
w sprawie z powództwa K. G.  
przeciwko J.K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Transport 
Międzynarodowy Handel Materiałami Budowlanymi i Opałem w S. 
o wynagrodzenie, ekwiwalent za urlop, diety, zwrot kosztów noclegu, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w . 
z dnia 21 maja 2004 r., sygn. akt IX Pa …/04, 
 
1) odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania; 
2) zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 600 zł 
(słownie złotych sześćset) tytułem częściowego zwrotu kosztów 
postępowania kasacyjnego. 
 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
 
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych  w K., po 
rozpoznaniu powództwa K. G. przeciwko J. K. prowadzącemu działalność 
gospodarczą pod nazwą: „Transport Międzynarodowy - Handel Materiałami 
Budowlanymi i Opałem” w S., wyrokiem z dnia 21 maja 2004 r. (IX Pa …/04) 
zmienił wyrok Sądu Rejonowego w . z dnia 6 listopada 2003 r. (VII P …/00) w ten 

 
 
2 
sposób, że oddalił powództwo w punkcie pierwszym dotyczącym zwrotu kosztów 
noclegu oraz uchylił wyrok w pozostałym zakresie, przekazując sprawę do 
ponownego rozpoznania. Powód K. G. domagał się od pozwanego J. K.zasądzenia 
kwot: 13.259,00 złotych tytułem wynagrodzenia za pracę za okres od dnia 1 lipca 
1997 r. do 6 lipca 1999 r., 8587,60 złotych tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany 
urlop oraz 7700 złotych tytułem diet przysługujących za podróże służbowe.  
 
Sąd Rejonowy w K. zasądził od pozwanego na rzecz powoda między innymi 
kwotę 12.069,24 złotych tytułem zwrotu kosztów noclegu. Powód był zatrudniony u 
pozwanego w okresie od 1 kwietnia 1996 r. do 6 lipca 1999 r. jako kierowca 
samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 20 ton w pełnym wymiarze czasu 
pracy. Powód nie korzystał z noclegów w hotelu czy motelu, ponieważ samochody 
były wyposażone w łóżka. Pozwany zatrudniał od 5 do 10 kierowców, którzy 
wyjeżdżając w trasę otrzymywali pieniądze na paliwo i inne wydatki, nie kwitując 
jednak ich odbioru. Wszystko odbywało się na zasadzie wzajemnego zaufania. W 
piśmie procesowym z dnia 20 maja 2003 r. powód przedłożył obliczenie kwot limitu 
za nocleg oraz należnych mu diet. Pozwany nie kwestionował powyższych 
wyliczeń. Przy obliczeniu kwot limitu za nocleg Sąd skorygował jedynie ilość 
noclegów wskazanych przez powoda podczas podróży do Francji w dniach od 4 do 
12 stycznia 1999 r. oraz wysokości limitu wydatków, albowiem stosunek pracy ustał 
w dniu 6 lipca 1999 r., przez co błędne były wyliczenia powoda, oparte na kwotach 
wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 
dnia 15 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 105, poz. 1204). Tymczasem  należało stosować 
rozporządzenie obowiązujące przed datą rozwiązania stosunku pracy.   
 
Zdaniem Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zostało 
prawidłowo oparte na przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej 
z 2 lipca 1998 r. w sprawie zasad ustalania oraz wysokości należności 
przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. 
U. Nr 89, poz. 563 ze zm.). W zakresie roszczenia o zwrot kosztów noclegu, Sąd 
Rejonowy dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, błędnie jednak przyjął 
zasadność powództwa. W ocenie Sądu Okręgowego w przypadku dysponowania 
przez powoda samochodem wyposażonym w łóżko pozwany był zgodnie z § 9 ust. 
4 powołanego  rozporządzenia zwolniony od ponoszenia kosztów noclegu. Na 

 
 
3 
podstawie § 8 cytowanego rozporządzenia środek transportu właściwy do odbycia 
podróży służbowej określa pracodawca. Może on zatem, dysponując samochodami 
ciężarowymi, wskazać pracownikowi taki, który posiada odpowiednie wyposażenie, 
w tym umożliwiające nocleg. Poza tym ustawodawca nie wskazał warunków 
noclegu, co sprawia, że brak podstaw, aby przyjąć, iż chodziło tylko o nocleg w 
budynku.  
 
Kasację od powyższego wyroku wniosła strona powodowa. Zaskarżając 
wyrok w części, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.  § 9 ust. 4 
rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 3 lipca 1998 r. w sprawie 
zasad ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu 
podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 89, poz. 563 ze zm.) przez 
błędną jego wykładnię, „polegającą na przyjęciu, że przez zapewnienie 
pracownikowi odbywającemu podróż służbową bezpłatnego noclegu, należy także 
rozumieć udostępnienie mu przez pracodawcę samochodu wyposażonego w 
łóżko.” W tym kontekście powód domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w 
części dotyczącej roszczenia o zwrot kosztów noclegu, a w przypadku 
nieuwzględnienia tego żądania –  uchylenia zaskarżonego wyroku w tej części i 
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jego rzecz 
kosztów postępowania kasacyjnego. Zdaniem skarżącego w sprawie występuje 
istotne zagadnienie prawne, związane „z ustaleniem znaczenia pojęcia „noclegu” 
na gruncie przepisów regulujących zwrot kosztów podróży, odbywanych przez 
pracowników.”  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania. Zgodnie z art. 393 k.p.c., 
jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie 
zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia 
kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie, nie 
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest 
oczywiście bezzasadna (§ 1). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności 
wymienione w art. 393 § 2 k.p.c., a rozpatrzenie sprawy pod kątem okoliczności z § 
1 tego przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.   

 
 
4 
Wprawdzie wnoszący kasację sugeruje, że w rozpoznawanej sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne, lecz jest ono sprowadzone do pytania 
retorycznego, czy wręcz pozornego. Tymczasem istotność  zagadnienia wyrażą się 
w tym, że w danej sprawie występuje kwestia mająca znaczenie dla rozwoju prawa 
lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. 
Jednakże w bezspornych okolicznościach faktycznych chodziło wyłączenie o 
ustalenie, czy pracodawca w kabinie samochodu ciężarowego  zapewniał 
pracownikowi  bezpłatny nocleg w godziwych warunkach, co skądinąd zostało 
przez Sąd Okręgowy wystarczająco zbadane oraz właściwie uzasadnione i 
znajduje pełne poparcie w stanowisku składu rozpoznającego przedmiotowy spór.  
W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się ponadto nieważności 
postępowania, jak również nie stwierdza oczywistości naruszenia prawa przez Sąd 
Okręgowy, ponieważ przesłankę tę można potwierdzić wyłącznie wówczas, gdy 
naruszenie prawa jest „stwierdzalne” bez potrzeby wnikliwego badania sprawy (por. 
uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 
stycznia 2001 r., III CZP 49/00), czego w okolicznościach niniejszej sprawy nie 
można potwierdzić.  
Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1 w 
związku z art. 393 k.p.c. orzekł jak w sentencji.