II PK 365/04

Sygn. akt II PK 365/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 kwietnia 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Barbara Wagner 
 
 
w sprawie z powództwa M. B. 
przeciwko P. Polska Spółce Akcyjnej w W. 
o odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 kwietnia 2005 r., 
kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w G. 
z dnia 17 sierpnia 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
Pełnomocnik „P.” Spółki Akcyjnej w W. zaskarżył kasacją wyrok Sądu 
Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 sierpnia 2004 r., 
VI Pa …/04, oddalający apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w 
G. z dnia 23 marca 2004 r., IV P …/03, zasądzającego od „P.” S.A. na rzecz M. B. 
kwotę 11.592 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie 
umowy o pracę. Wskazując jako podstawy kasacji naruszenie przepisów prawa 
materialnego, a mianowicie art. 52 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że 
nie zachodziły przesłanki uzasadniające rozwiązanie z powodem umowy o pracę 
bez wypowiedzenia, a zwłaszcza, że nie można zarzucić mu ciężkiego naruszenia 

 
 
2 
podstawowych obowiązków pracowniczych „mimo dwudniowej nieobecności [...], 
bez formalnego usprawiedliwienia tej nieobecności w sposób przewidziany 
przepisami prawa pracy”, art. 100 § 2 pkt 2 k.p. – poprzez przyjęcie, że „obowiązek 
przestrzegania ustalonego w zakładzie pracy porządku oraz obowiązującego 
regulaminu pracy ma ograniczone zastosowanie w stosunku do powoda” i, że 
„uchybienia w formalnym usprawiedliwieniu nieobecności przez powoda nie 
powinny go obciążać”, oraz § 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 
dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy 
oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. Nr 60, poz. 281) – poprzez 
wyrażenie stanowiska, wedle którego „powód skutecznie usprawiedliwił swoją 
nieobecność w pracy w dniach 6 i 20 listopada 2002 r.”, a także przepisów 
postępowania, a to art. 233 § 1 k.p.c. – poprzez „przekroczenie granicy swobodnej 
oceny dowodów”, będące konsekwencją zastosowania „błędnych kryteriów oceny 
wiarygodności materiału dowodowego” oraz art. 328 § 2 k.p.c. – poprzez 
niewskazanie w uzasadnieniu wyroku podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a 
zwłaszcza przyczyn, z powodu których Sąd pominął twierdzenia powoda, „iż w 
dniach 6 i 20 listopada 2002 r. korzystał z urlopu wypoczynkowego”, niewskazanie i 
niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku, oraz nieprzytoczenie przepisów prawa, 
wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie apelacji”, ewentualnie o 
„uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania 
Sądowi II instancji.” Jego zdaniem, okolicznością uzasadniającą rozpoznanie 
kasacji jest występowanie istotnych zagadnień prawnych, a mianowicie „czy 
wszyscy 
pracownicy 
w 
równym 
stopniu 
obowiązani 
są 
przestrzegać 
obowiązującego w zakładzie pracy porządku i regulaminu pracy w zakresie 
usprawiedliwiania nieobecności w pracy”, „czy nie stawienie się pracownika do 
pracy przez dwa dni w cyklu rozliczeniowym czasu pracy oraz brak 
usprawiedliwienia tych nieobecności w trybie określonym przepisami prawa pracy 
[...] stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych i 
wyczerpuje przesłanki do przypisania pracownikowi winy w postaci ‘ciężkiej’, 
rozumianej jako wina umyślna lub rażące niedbalstwo”, „czy prawo pracy 
dopuszcza jakieś nieformalne sposoby usprawiedliwiania nieobecności pracownika 
w pracy przez cały dzień pracy, znoszące skutki uchybień w zakresie formalnego 

 
 
3 
usprawiedliwiania nieobecności”, „czy ‘charakter’ dni wolnych 6 i 20 listopada (ich 
formalny status), w których powód nie stawił się do pracy, nie ma znaczenia dla 
oceny zachowania powoda jako ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków 
pracowniczych”, oraz „czy nieobecność pracownika w pracy usprawiedliwia w 
sposób wystarczający fakt, iż pracownik zgłosił przełożonemu, że w danym dni nie 
chce przyjść do pracy”?   
 
   Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do 
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest 
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście 
prawo albo zachodzi nieważność postępowania. 
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zasadności rozwiązania z 
Marcinem Bożkiem umowy o pracę bez wypowiedzenia. Powołane w kasacji 
przepisy Kodeksu pracy – art. 52 i art. 100 § 2 pkt 2, a także Kodeksu 
postępowania cywilnego – art. 233 § 1 i art. 328 § 2 – zostały  dostatecznie 
wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze. Nie budzą one wątpliwości i 
nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie są okolicznościami 
uzasadniającymi rozpoznanie kasacji sformułowane przez pełnomocnika strony 
skarżącej zagadnienia prawne. Nie stanowią one problemu prawnego, tym bardziej 
istotnego, mającego znaczenie precedensowe dla innych podobnych spraw i nie 
wymagają ingerencji Sądu Najwyższego. Należy podkreślić, co wielokrotnie 
znalazło już wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że ze względu na pełną 
autonomię sądów orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją podważyć 
wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikami 
postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego doświadczenia.  
 
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia 
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne 

 
 
4 
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie 
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.