I PK 230/04

Sygn. akt I PK 230/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Roman Kuczyński 
 
 
w sprawie z powództwa Z.Ż. 
przeciwko "M." Spółce Akcyjnej w S. w upadłości 
o ustalenie, że umowa o pracę, zawarta 2. XI. 1998 r. nie została rozwiązana i o 
zapłatę kwoty 72.272,20 zł tytułem wynagrodzenia za pracę, premii, dodatku 
funkcyjnego i wyrównania zasiłku chorobowego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 marca 2005 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w B. 
z dnia 1 kwietnia 2004 r., sygn. akt III APa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
Uzasadnienie 
 
  
Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2004 . Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w B. oddalił apelację Z. Ż. od wyroku Sądu Okręgowego 
- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 12 grudnia 2003 r., w 
przedmiocie ustalenia, że umowa o pracę, zawarta 2 listopada 1998r. nie została 
rozwiązana oraz o zapłatę kwoty 72.272.70 zł tytułem wynagrodzenia  za pracę, 
premii, dodatku funkcyjnego i wyrównania zasiłku chorobowego od pozwanej spółki 
„M.” S.A. w S. w upadłości. 
Kasacja powoda zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa 
materialnego – art. 30 § 1 i art. 32 Kodeksu pracy oraz naruszenie procedury – art. 

 
 
2 
189 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c.,  art. 382 § 2 k.p.c., art. 386 k.p.c., 
391 k.p.c., 477(1) §1 (1) k.p.c. 
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazuje ona istotne 
zagadnienie prawne, a mianowicie, czy w świetle art. 477 (1) k.p.c. wskazane jest 
rozpoznanie przez sąd pracy roszczenia  pracownika o dopuszczenie do pracy, gdy 
zwraca się z roszczeniem o ustalenie, że wiąże go stosunek pracy z pracodawcą 
oraz oczywistość naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem w granicach 
określonych powyższą kasacją. 
  
      Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 
    
     Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 3933 k.p.c. podlega dalszej 
kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują 
okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art. 393 § 1 i 2 k.p.c.) a 
mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na 
przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły 
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz.670), czy istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także 
potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je 
wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze 
sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone 
orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się 
jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy 
sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie 
przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność 
postępowania (art.393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze 
pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co 
podlega ocenie w ramach przedsądu. 
     Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się  
występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W 

 
 
3 
szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki 
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią 
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich 
stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia 
zagadnienia proceduralne. Zarzuty kasacji dotyczą w istocie własnej wersji stanu 
faktycznego.  
 Okolicznością uzasadniającą rozpoznanie w niniejszej sprawie kasacji, 
wskazana została oczywistość naruszenia prawa przez Sąd oraz potrzeba 
rozpatrzenia istotnego zagadnienia prawnego. 
Jednakże kasacja ta nie wykazała, poza wskazaniem rzekomo błędnie 
zastosowanych przez Sąd przepisów prawa materialnego i procesowego, 
argumentów przemawiających za tym, że powyższe spowodowało wydanie 
oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. W kasacji nie wykazano, że oczywistość 
naruszenia przez zaskarżone orzeczenie prawa, jawi się jako rażąca od razu, 
dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub 
stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami 
interpretacji. Powołując się na oczywistość naruszenia prawa przez zaskarżone 
orzeczenie skarżący  obowiązany jest wykazać kwalifikowaną postać tego 
naruszenia, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie przy 
wykorzystaniu 
podstawowej wiedzy 
prawniczej (por. 
postanowienie 
Sądu 
Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz 49). 
 Odnosząc się zaś do wskazanego w kasacji istotnego zagadnienia 
prawnego, trzeba wskazać, iż okoliczność uzasadniająca rozpoznanie  kasacji 
odnosi się tylko do art. 477(1) k.p.c. bez wskazania, którego paragrafu dotyczy. Sąd 
Najwyższy w wyrokach z dnia 24 marca 1999r. I PKN 631/98 (OSNAPiUS 
2000/10/381), z dnia 4 marca 1999r. I PKN 619/98 (OSNAPiUS 2000/9/345) i z 
dnia 5 listopada 1998 r. I PKN 419/98 (OSNAPiUS 1999/24/738) stanął na 
stanowisku, że przepis art. 477(1) § 1 i § 2 nie ma zastosowania  w postępowaniu 
apelacyjnym, a więc chybione jest wykazywanie zagadnienia prawnego na tle 
przepisu, który nie mógł być stosowany przez Sąd drugiej instancji i który nie 
stanowi podstawy kasacji. Przepis ten zresztą doczekał się obszernej wykładni. 

 
 
4 
Z  powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości 
naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności 
postępowania - na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do 
rozpoznania.