I PK 219/10

Sąd Najwyższy w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych rozpoznał skargę kasacyjną powoda K. Z. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu o wynagrodzenie. Sąd Okręgowy w C. wyrokiem z dnia 20 maja 2010 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia 2010 r. Pełnomocnik powoda argumentował, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące art. 59a ustawy z dnia 5 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekazywaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń oraz o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Przepis ten nakłada na pracodawców obowiązek przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty wzrostu zobowiązania NFZ na wzrost wynagrodzeń pracowników. Powód uważał, że przepis ten stanowi źródło indywidualnego uprawnienia do występowania z roszczeniem o podwyższenie wynagrodzenia. Dodatkowo, wskazano na potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, gdyż art. 59a nie był dotychczas przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego, brak jest orzecznictwa i ugruntowanego stanowiska doktryny. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 3989 § 1 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Stwierdzono, że skarga nie spełnia przesłanek istotnego zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości, nieważności postępowania ani oczywistej uzasadnionej skargi. Sąd Najwyższy podkreślił, że skarga kasacyjna służy kontroli stosowania prawa, a nie weryfikacji ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu Najwyższego, wykładnia art. 59a jest oczywista i przepis ten nie stanowi podstawy indywidualnych roszczeń pracowników o podwyższenie wynagrodzenia. Podwyższenie przeciętnego wynagrodzenia nie oznacza konieczności podwyższenia wszystkich płac, a przepis ten nie zawiera sformułowań pozwalających na kształtowanie takiego roszczenia. Jego sens wynika z globalnej kwoty przeznaczonej na podwyżki, a wzrost wynagrodzeń następuje w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający