I PK 219/10
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zawiera ona istotnego zagadnienia prawnego ani potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości.
Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego, który oddalił jego apelację w sprawie o wynagrodzenie. Pełnomocnik powoda argumentował, że sprawa dotyczy istotnego zagadnienia prawnego związanego z art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, który miał stanowić źródło indywidualnych roszczeń pracowników o podwyższenie wynagrodzenia. Sąd Najwyższy uznał jednak, że skarga nie spełnia przesłanek przyjęcia do rozpoznania, a wykładnia przepisu jest oczywista i nie stanowi podstawy indywidualnych roszczeń.
Sąd Najwyższy rozpoznał skargę kasacyjną powoda K. Z. od wyroku Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C., który oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie o wynagrodzenie przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu. Pełnomocnik powoda argumentował, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące art. 59a ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej, który miał stanowić źródło indywidualnego uprawnienia pracowników do występowania z roszczeniem o podwyższenie wynagrodzenia. Podkreślono, że przepis ten nie był dotychczas przedmiotem wykładni Sądu Najwyższego i budzi poważne wątpliwości. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 3989 § 1 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, stwierdzając, że nie spełnia ona żadnej z wymaganych przesłanek. Sąd uznał, że wykładnia art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jest oczywista i przepis ten nie stanowi podstawy indywidualnych roszczeń pracowników o podwyższenie wynagrodzenia, a jedynie określa globalną kwotę przeznaczoną na podwyżki.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej nie stanowi podstawy indywidualnych roszczeń pracowników o podwyższenie wynagrodzenia.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy uznał, że przepis ten nie dotyczy wysokości poszczególnych wynagrodzeń ani ich ewentualnego wzrostu, a jedynie określa globalną kwotę przeznaczoną przez pracodawcę na podwyżki, która jest ustalana w uzgodnieniu z organizacją związkową.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| K. Z. | osoba_fizyczna | powód |
| Wojewódzki Szpital Specjalistyczny | instytucja | pozwany |
Przepisy (3)
Główne
k.p.c. art. 3989 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej art. 59a
Przepis ten kształtuje obowiązek pracodawcy do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie Narodowego Funduszu Zdrowia, na wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie. Sąd uznał, że nie stanowi on podstawy indywidualnych roszczeń.
Pomocnicze
Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej art. 59a § ust. 2
Wzrost wynagrodzeń następuje w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Skarga kasacyjna nie spełnia przesłanek przyjęcia do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Wykładnia art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jest oczywista i nie stanowi podstawy indywidualnych roszczeń pracowników. Skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej ani potrzeby ujednolicenia orzecznictwa.
Odrzucone argumenty
Występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości ze względu na brak orzecznictwa i stanowiska doktryny.
Godne uwagi sformułowania
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów... Skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na decydujący o jej charakterze element interesu publicznego. Wykładnia jest oczywista. Powołany art. 59a nie stanowi podstawy indywidualnych roszczeń pracowników.
Skład orzekający
Zbigniew Hajn
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej z powodu braku istotnego zagadnienia prawnego lub potrzeby wykładni przepisów, a także interpretacja art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej jako nie stanowiącego podstawy indywidualnych roszczeń o wynagrodzenie."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej i jej interpretacją przez Sąd Najwyższy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy rutynowej procedury odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej, choć porusza kwestię wynagrodzeń w sektorze ochrony zdrowia.
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt I PK 219/10 POSTANOWIENIE Dnia 16 lutego 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa K. Z. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu […] o wynagrodzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 16 lutego 2011 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia 20 maja 2010 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadnienie Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w C. w sprawie K. Z. przeciwko Wojewódzkiemu Szpitalowi Specjalistycznemu o wynagrodzenie, wyrokiem z 20 maja 2010 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z 25 stycznia 2010 r. Pełnomocnik powoda podniósł występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego znacznej liczby pracowników i pracodawców zakładów opieki zdrowotnej w skali całego kraju, w związku z wprowadzeniem ustawą z dnia 5 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekazywaniu środków finansowych świadczeniodawcom na wzrost wynagrodzeń oraz o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2007 r. Nr 181, poz. 1290) art. 59a do ustawy 2 z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej. Powołany przepis kształtuje obowiązek pracodawcy do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie Narodowego Funduszu Zdrowia w stosunku do kwoty wynikającej z poprzedniej umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, na wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w tym zakładzie, a jednocześnie w ocenie strony powodowej przepis ten stanowi źródło indywidualnego uprawnienia osób zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej do występowania z roszczeniem o podwyższenie wynagrodzenia. Ponadto Autor skargi wskazał, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości ze względu na okoliczność, że art. 59a nie był dotychczas przedmiotem wykładni dokonywanej przez Sąd Najwyższy, brak jest jakiegokolwiek orzecznictwa w zakresie jego stosowania w praktyce, brak jest również stanowiska zarówno judykatury jak i ugruntowanego stanowiska doktryny w przedmiocie charakteru prawnego cytowanego przepisu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek. Skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na decydujący o jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. 3 Wnoszący skargę podniósł występowanie w sprawie potrzeby wykładni art. 59a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości występuje wówczas, gdy w następstwie stwierdzonych wątpliwości występują wadliwości w stosowaniu prawa bądź utrata innych wymaganych od orzecznictwa sądowego atrybutów (zob. np. postanowienie SN z dnia 6 listopada 2001 r., V CKN 321/01, niepubl.). W przedmiotowej sprawie wykładnia jest oczywista. Powołany art. 59a nie stanowi podstawy indywidualnych roszczeń pracowników. Nie wynika z niego roszczenie o podwyższenie wynagrodzenia, gdyż nie dotyczy on w ogóle wysokości poszczególnych wynagrodzeń i ich ewentualnego wzrostu, przy czym podwyższenie przeciętnego wynagrodzenia u danego pracodawcy nie oznacza konieczności równoczesnego podwyższenia wszystkich płac, a tym bardziej w jednakowym („przeciętnym”) stopniu. Przepis ten nie zawiera sformułowań, które pozwalałyby na kształtowanie takiego roszczenia. Wynika z nich jedynie globalna kwota przeznaczona przez pracodawcę na podwyżki wynagrodzeń i tylko taki jest jego sens. Wynika to choćby z ustępu 2 artykułu 59a, który stanowi, że wzrost wynagrodzeń następuje w uzgodnieniu z zakładową organizacją związkową (por. wyrok SN z 22 września 1999 r., I PKN 267/99, OSNAPiUS 2001 nr 2, poz. 38). Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI