I PK 197/06

Postanowienie z dnia 11 grudnia 2006 r. 
I PK 197/06 
 
Całej opłacie sądowej (art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosz-
tach sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) podlega 
skarga kasacyjna wniesiona w sprawie z zakresu prawa pracy, a rodzaj opłaty 
(podstawowa wynosząca 30 złotych lub stosunkowa wynosząca 5% wartości 
przedmiotu zaskarżenia) jest uzależniony od wartości przedmiotu sporu, okre-
ślonej według reguł zawartych w art. 19 i następne k.p.c. 
 
Sędzia SN Katarzyna Gonera. 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 
2006 r. sprawy z powództwa Jana C. przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościo-
wo-Kredytowej „W.” w M. o przywrócenie do pracy, na skutek skargi kasacyjnej po-
woda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi 
z dnia 2 marca 2006 r. [...] 
 
1. o d r z u c i ł   skargę kasacyjną; 
2. nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej kosztów zastęp-
stwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z 2 
marca 2006 r. [...] oddalił apelację powoda Jana C. od wyroku Sądu Rejonowego-
Sądu Pracy w Zgierzu z 7 grudnia 2005 r. [...], oddalającego powództwo przeciwko 
Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej „W.” w M. o przywrócenie do 
pracy. 
Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik 
powoda. Przytaczając podstawy kasacyjne, pełnomocnik skarżącego zarzucił nie-
ważność postępowania z powodu pozbawienia powoda możności obrony swych 
praw. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych skarżący podniósł, że 2 marca 2006 r. 

 
2
na godzinę 1030 przed Sądem Okręgowym w Łodzi (Wydział Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych) wyznaczony został termin rozprawy apelacyjnej w sprawie z powódz-
twa Jana C. przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej „W.” w M. 
Jednakże tego dnia od godziny 930 dostęp do budynku Sądu Okręgowego był wyłą-
czony przez policję z powodu informacji o podłożeniu ładunku wybuchowego. Policja 
nie informowała o przewidywanym terminie zakończenia czynności sprawdzających. 
Powód wraz z pełnomocnikiem nie zostali wpuszczeni do budynku Sądu. Pełnomoc-
nik skarżącego podniósł, że pomimo usprawiedliwionej absencji strony powodowej 
Sąd Okręgowy przeprowadził rozprawę bez jej udziału. Tym samym zachodzą prze-
słanki do zastosowania art. 379 pkt 5 k.p.c. 
Pełnomocnik powoda wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z 
uwagi na oczywiste przesłanki zaistnienia nieważności postępowania (art. 379 pkt 5 
k.p.c.).  
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Są-
dowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.  
Wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczono w skardze kasacyjnej na kwotę 
75.600 zł. Od skargi kasacyjnej uiszczono opłatę sądową w kwocie 30 zł (znakami 
opłaty sądowej naklejonymi na oryginale skargi). 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok został wydany 2 marca 2006 r., skargę 
kasacyjną wniesiono 12 maja 2006 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że do skargi ka-
sacyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w 
sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm., zwanej dalej ustawą o kosz-
tach sądowych), co wynika z jej art. 149 ust. 1 w związku z art. 151, a także przepisy 
Kodeksu postępowania cywilnego po nowelizacji wprowadzonej ustawą o kosztach 
sądowych, w tym art. 1302 k.p.c. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądo-
wych, w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 
30 zł wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie nie-
zgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jednakże w sprawach, w których 
wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł, pobiera się od wszystkich 
podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosunkową. Opłatę stosunkową 
reguluje art. 13 ustawy o kosztach sądowych. Zgodnie z tym przepisem, opłatę sto-

 
3
sunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe, przy czym wynosi ona 5 % 
wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia. Z kolei według art. 18 ust. 2 
ustawy o kosztach sądowych, przepisy ustawy przewidujące pobranie opłaty od 
pozwu lub wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również, 
między innymi, do opłaty od skargi kasacyjnej, chyba że przepis szczególny stanowi 
inaczej. Treść przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że całej opłacie sądo-
wej (art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych) podlega skarga kasacyjna wniesiona 
w sprawie z zakresu prawa pracy, natomiast rodzaj opłaty (podstawowa wynosząca 
30 zł lub stosunkowa wynosząca 5 % wartości przedmiotu zaskarżenia) jest uzależ-
niony od wartości przedmiotu sporu, określonej według reguł zawartych w przepisach 
Kodeksu postępowania cywilnego (art. 19 i nast. k.p.c.). W rozpoznawanej sprawie 
(o przywrócenie do pracy) do określenia wartości przedmiotu sporu miał zastosowa-
nie art. 231 k.p.c., zgodnie z którym w sprawach o roszczenia pracowników dotyczą-
ce nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu sporu 
stanowi, przy umowach na czas określony - suma wynagrodzenia za pracę za okres 
sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach na czas nieokreślony - za okres 
jednego roku.  
Mając na uwadze, że powód otrzymywał miesięczne wynagrodzenie za pracę 
w kwocie 6.600 zł brutto [...], wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie, 
obliczoną według art. 231 k.p.c., stanowiła kwota 79.200 zł, czyli kwota przewyższa-
jąca 50.000 zł. Nawet gdyby do obliczenia wartości przedmiotu sporu przyjąć wyna-
grodzenie miesięczne netto, wynoszące 4.374 zł [...], wartość przedmiotu sporu wy-
nosiłaby 52.488 zł, czyli ponad 50.000 zł. Sam skarżący wartość przedmiotu zaskar-
żenia określił w skardze kasacyjnej na kwotę 75.600 zł. 
Wobec tego, że wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie od po-
czątku przewyższała kwotę 50.000 zł, skarga kasacyjna podlegała opłacie stosunko-
wej, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 zdanie drugie ustawy o kosztach sądowych. 
Tymczasem pełnomocnik skarżącego opłacił skargę kasacyjną znakami opłaty są-
dowej w kwocie 30 zł, odpowiadającej wysokości opłaty podstawowej. Skarga kasa-
cyjna nie została zatem należycie opłacona. Skutki nieuiszczenia opłat od środków 
odwoławczych i środków zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnych pełnomoc-
ników określa art. 1302 § 3 k.p.c., zgodnie z którym sąd odrzuca bez wezwania o 
uiszczenie opłaty wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika paten-
towego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasa-

 
4
cyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, 
sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie 
referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej 
obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. W rozpo-
znawanej sprawie pełnomocnik skarżącego miał obowiązek uiścić - bez wezwania - 
opłatę w wysokości stosunkowej obliczonej od wskazanej przez siebie wartości 
przedmiotu zaskarżenia. Ustalenie wysokości należnej opłaty było prostą operacją 
arytmetyczną, ponieważ nie stanowi żadnego problemu wyliczenie 5 % od kwoty 
75.600 zł.  
Celem art. 1302 § 3 k.p.c. jest zobowiązanie profesjonalnych pełnomocników 
stron do obliczenia i uiszczenia należnej od środka odwoławczego lub środka za-
skarżenia opłaty w wysokości stałej lub stosunkowej bez wzywania o jej uiszczenie. 
Jeżeli zatem pismo zawierające środek zaskarżenia (w tym przypadku skargę kasa-
cyjną) zostało opłacone tylko częściowo, to naruszony został obowiązek przewidzia-
ny tym przepisem i pismo takie podlegało odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia 
należnej opłaty sądowej. Stanowisko takie można uznać za utrwalone w orzecznic-
twie Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 
2006 r., I CNP 48/06; z dnia 15 listopada 2006 r., V CZ 79/06; z dnia 6 lipca 2006 r., 
III CZ 35/06, z dnia 24 listopada 2006 r., III CZ 70/06).  
Z tych przyczyn, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 1302 § 3 
k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, nie obciążając powoda obowiązkiem 
zwrotu stronie pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyj-
nym (art. 102 k.p.c.). 
========================================