I PK 180/06

Sygn. akt I PK 180/06 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 12 września 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Herbert Szurgacz 
 
 
w sprawie z powództwa B. M. i A. R. 
przeciwko H. M. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą 
Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowo - Usługowe "M." 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 września 2006 r., 
kasacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w K. 
z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt IX Pa …/04, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Pozwany H. M. w dniu 29 marca 2005 r. wniósł kasację od wyroku Sądu 
Okręgowego w K. z dnia 3 lutego 2005 r. Jako podstawę kasacji wskazał 
naruszenie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy oraz art. 233 § 1 w związku z art. 227 
Kodeksu postępowania cywilnego.  Okolicznością uzasadniającą przyjęcie kasacji 
do rozpoznania – zdaniem skarżącego – jest fakt oczywistego naruszenia prawa 
przez Sądy I i II instancji oraz konieczność wyjaśnienia sformułowania „ciężkie 
naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” przez wskazanie na zakres 
desygnatów tego pojęcia. Kasacja zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i przekazanie sporawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył: 

 
 
2 
 
 
Dopuszczalność kasacji podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy sprzed 
zmiany przepisów postępowania cywilnego, dokonanych ustawą z dnia 22 grudnia 
2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o 
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Z 2005 r. Nr 13, poz. 98), wprowadzających 
skargę kasacyjną. 
Przedstawienie 
przez 
stronę 
wnosząca 
kasację 
okoliczności 
uzasadniających jej rozpoznanie (aczkolwiek w rozpoznawanej sprawie można 
mieć wątpliwości,  czy wskazanie na okoliczności uzasadniające rozpoznanie 
kasacji spełnia wymagania art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie oznacza, że Sąd 
Najwyższy przyjmie kasację do rozpoznania. Spełnienie powyższego wymagania,  
przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym od 
nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawą z dnia 24 maja 
2000 r., nie pozwala jedynie odrzucić kasacji: sądowi drugiej instancji na podstawie 
art. 3935 k.p.c., natomiast Sądowi Najwyższemu – na podstawie art. 3937 § 2 w 
związku z art. 3935 k.p.c. Nie zapewnia jednak przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
Przyjęcie to zależy bowiem od braku okoliczności, które uprawniają Sąd Najwyższy 
do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
Okoliczności te zostały wymienione w art. 393 § 1 i § 2 k.p.c. Według powyższych 
przepisów, Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli 
w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni 
przepisów 
prawnych 
budzących 
poważne 
wątpliwości 
lub 
wywołujących 
rozbieżności w orzecznictwie ani nieważność postępowania, a ponadto gdy 
zaskarżone orzeczenie nie narusza w sposób oczywisty prawa lub gdy kasacja jest 
oczywiście bezzasadna. 
W ocenie Sądu Najwyższego, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do 
przyjęcia kasacji do rozpoznania ponieważ nie występuje w niej istotne zagadnienie 
prawne ani nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne 
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w praktyce (art. 393 § 1 k.p.c.). Przepis 
art. 52 § 1 pkt 1 k.p. był wielokrotnie przedmiotem wykładni w orzecznictwie Sądu 
Najwyższego. W orzecznictwie m.in. stwierdza się, że ponieważ przepis ten 
zawiera zwroty niedookreślone nie można wyznaczyć ścisłego zakresu jego 

 
 
3 
desygnatów. Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 233 § 1 (względnie 233 
§ 1 w związku z art. 227) k.p.c. Uzasadnienie kasacji w istocie stanowi wyłącznie 
polemikę z ustaleniami Sądu Okręgowego. 
Z powyższych względów, na podstawie art. 393 w związku z art. 3937 § 1  
k.p.c.,  orzeczono jak w sentencji postanowienia.