I PK 161/11

Sygn. akt I PK 161/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 2 marca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski 
 
w sprawie z powództwa H.T. 
przeciwko Samorządowej Szkole Podstawowej /…/  
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2012 r., 
skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 19 maja 2011 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych, w uwzględnieniu apelacji powódki H. T. od wyroku Sądu Rejonowego 
- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 października 2010 r., 
oddalającego powództwo przeciwko Samorządowej Szkole Podstawowej /…/  o 
przywrócenie do pracy, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że 
zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 8.039,58 zł z ustawowymi 
odsetkami od dnia 19 maja 2011 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za 
wadliwe rozwiązanie stosunku pracy, a w pozostałym zakresie oddalił apelację 
powódki. 

 
 
2 
Od wyroku Sądu Okręgowego w części oddalającej apelację powódka 
wniosła skargę kasacyjną, w której wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania 
uzasadniła powołaniem się na występujące w sprawie istotne zagadnienia prawne 
wymagające wykładni przepisów, sprowadzające się do następujących pytań: 1) 
jakie skutki ma naruszenie art. 20 ust. 3 Karty Nauczyciela (naruszenie nakazu 
zachowania 
trzymiesięcznego 
okresu 
wypowiedzenia 
wskutek 
doręczenia 
wypowiedzenia po dniu 31 maja 2008 r.), w szczególności, czy w takiej sytuacji 
pracownikowi przysługują roszczenia przewidziane w art. 45 k.p.?; 2) czy na 
podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela pracodawca musi stosować zasadę 
ograniczenia wymiaru zatrudnienia przed wypowiedzeniem stosunku pracy?; 3) czy 
częściowe cofnięcie pozwu podjęte jako "zwyczajny krok w taktyce procesowej" 
można traktować jako częściowe przegranie sprawy przez stronę, powodujące w 
konsekwencji możliwość zniesienia kosztów postępowania, nawet jeśli strona 
przeciwna nie wystąpiła o zasądzenie kosztów na podstawie art. 203 § 3 k.p.c. oraz 
czy oddalenie roszczenia o przywrócenie pracownika do pracy, przy jednoczesnym 
zasądzeniu na jego rzecz odszkodowania, można traktować jako częściowe 
przegranie sprawy, powodujące możliwość zniesienia kosztów pomiędzy stronami? 
Ponadto - zdaniem powódki - wniesiona przez nią skarga jest oczywiście 
uzasadniona, gdyż Sąd Okręgowy wadliwie przyjął, że naruszenie przez 
pracodawcę art. 20 ust. 3 Karty Nauczyciela wskutek doręczenia wypowiedzenia po 
dniu 31 maja 2008 r. nie rodzi po stronie pracownika roszczeń przysługujących w 
razie wadliwego rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę oraz że na 
pracodawcy nie spoczywa prawny obowiązek poprzedzający wypowiedzenie 
umowy o pracę, polegający na złożeniu nauczycielowi propozycji ograniczenia 
zatrudnienia. 
Powódka wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego i 
przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o 
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez 
przywrócenie powódki do pracy u strony pozwanej , a ponadto o zasądzenie na jej 
rzecz kosztów postępowania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
 
3 
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do 
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 
zachodzi nieważność 
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 
Powódka uzasadniła potrzebę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 
powołaniem się na występujące w tej sprawie trzy istotne zagadnienia prawne 
wymagające 
rozstrzygnięcia 
Sądu 
Najwyższego. 
Jednakże 
"istotnym" 
zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest problem mający 
w pierwszej kolejności znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (a nadto 
spełniający dalsze warunki, a więc dotyczący określonych przepisów, mający także 
znaczenie dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw; por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia 
13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158 oraz z dnia 14 lutego 
2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 7-8, poz. 51). Przedstawione zagadnienie 
prawne musi przede wszystkim odnosić się do podstawy faktycznej i prawnej 
orzeczenia, będącego przedmiotem kontroli kasacyjnej (por. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 
151; z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006 nr 7-8, poz. 135; z 
dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037, z dnia 11 kwietnia 2006 r., II 
CSK 65/06, LEX nr 189753, z dnia 8 stycznia 2008 r., I UK 277/07, LEX nr 449015 
oraz z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365). 
Wszystkie trzy zagadnienia przedstawione przez powódkę we wniosku o 
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tych wymagań nie spełniają, gdyż ich 
rozstrzygnięcie nie jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonej podstawie 
faktycznej i jej kwalifikacji prawnej. W zaskarżonym wyroku Sąd Okręgowy (w ślad 
za Sądem Rejonowym) ustalił, że pozwany pracodawca w maju 2008 r. usiłował 
uzgodnić z powódką ewentualną możliwość ograniczenia jej zatrudnienia. 
Jednakże powódka konsekwentnie unikała rozmów z dyrekcją szkoły na ten temat, 
jak również nie odebrała (pomimo dwukrotnego awizowania na poczcie) pisma 
pracodawcy z dnia 8 maja 2008 r. zawierającego w szczególności propozycję 
ograniczenia jej pensum. W świetle tego ustalenia, postawione przez powódkę 

 
 
4 
pytanie, czy w oparciu o art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela pracodawca powinien 
złożyć nauczycielowi propozycję ograniczenia wymiaru czasu pracy, czy też nie ma 
takiego obowiązku (jak przyjął Sąd Okręgowy), nie ma znaczenia dla 
rozstrzygnięcia sprawy. 
W podobny sposób należy ocenić trzecie z przedstawionych przez powódkę 
zagadnień co do zasady rozstrzygania o kosztach postępowania. Kwestia ta 
dotyczy rozstrzygnięcia o charakterze procesowym (w istocie postanowienia), 
ubocznym w stosunku do przedmiotu sporu z powództwa pracownika przeciwko 
pracodawcy o przywrócenie do pracy. Zagadnienie takie mogłoby być postawione w 
postępowaniu zażaleniowym, a więc nie może być uznane za istotne zagadnienie 
prawne, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla rozpoznania skargi kasacyjnej. 
Istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie nie ma wreszcie problem 
związany z konsekwencjami naruszenia przez pracodawcę art. 20 ust. 3 Karty 
Nauczyciela. Wskazując na ten problem powódka pyta się, czy w takiej sytuacji 
pracownikowi przysługują roszczenia przewidziane w art. 45 k.p. Tymczasem Sąd 
Okręgowy uznał, że pozwany pracodawca dopuścił się uchybień formalnych przy 
składaniu powódce oświadczenia woli o wypowiedzeniu jej stosunku pracy (nie 
przeprowadził uprzedniej, obowiązkowej konsultacji ze związkami zawodowymi co 
do zamiaru rozwiązania stosunku pracy), wobec czego właśnie w oparciu o art. 45 
k.p. przyznał powódce odszkodowanie z tego tytułu, stosując art. 45 § 2 k.p. 
Przedstawiona przez powódkę wątpliwość nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia 
sprawy, gdyż nieistotne jest, czy pracodawca dopuścił się naruszenia tylko jednego, 
czy też wielu przepisów prawa pracy. Dla powstania roszczeń z art. 45 k.p. 
wystarczy bowiem naruszenie przez pracodawcę choćby jednego przepisu w tym 
zakresie. Istota rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji tkwi w dokonanej wykładni i 
zastosowaniu art. 45 § 2 k.p., a tego nie dotyczy żadne z zagadnień 
przedstawionych przez powódkę. 
Potrzeby rozpoznania skargi kasacyjnej nie uzasadnia również powołanie się 
na jej oczywistą zasadność. Powódka nie wykazała bowiem, aby naruszenie 
wskazanych przepisów miało kwalifikowany charakter (polegało na zastosowaniu 
przepisu 
błędnie 
interpretowanego, 
co 
spowodowało 
wydanie 
oczywiście 
nieprawidłowego orzeczenia, dotkniętego brakami widocznymi bez potrzeby 

 
 
5 
dokonywania głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka"; por. postanowienia 
Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 
18, poz. 437; z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z 
dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26 
lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107). Powoływane przez powódkę zarzuty 
nie mogą być ocenione jako kwalifikowane naruszenia prawa (prowadzić do 
oczywistej zasadności skargi), choćby z tej przyczyny, że w tym samym zakresie 
powódka przedstawia istotne zagadnienie prawne. 
Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej 
do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.