I PK 154/11

Sygn. akt I PK 154/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 15 lutego 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
w sprawie z powództwa A. K. 
przeciwko Młodzieżowemu Ośrodkowi Wychowawczemu w J. 
o ustalenie, że strony wiąże umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lutego 2012 r., 
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 20 stycznia 2011 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy, w uwzględnieniu 
apelacji A. K., zmienił wyrok z dnia 8 listopada 2010 r. Sądu Rejonowego w ten 
sposób, 
że 
ustalił, 
iż 
powód 
pozostaje 
z 
Młodzieżowym 
Ośrodkiem 
Wychowawczym w stosunku pracy na podstawie umowy na czas nieokreślony od 
dnia 1 września 2009 r.  
 
W skardze kasacyjnej strona pozwana zarzuciła naruszenie prawa 
materialnego, a to: 1) niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 4 ustawy - Karta 
Nauczyciela, poprzez przyjęcie, że powód będąc nauczycielem kontraktowym 
winien być zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony; 2) 
błędną wykładnię art. 10 ust. 7 ustawy - Karta Nauczyciela i art. 6 k.c., poprzez 

 
 
2 
przyjęcie, że strona pozwana nie udowodniła istnienia przesłanek z art. 10 ust. 7 
Karty Nauczyciela, uzasadniających zatrudnienie nauczyciela kontraktowego na 
czas określony. 
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego 
wyroku i „oddalenie roszczenia powoda”, ewentualnie uchylenie zaskarżonego 
wyroku i „przekazanie sprawy Sądowi” do ponownego rozpoznania. 
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został jej 
oczywistą zasadnością z uwagi na przyjęcie za udowodnione okoliczności do 
zastosowania art. 10 ust. 4 ustawy - Karta Nauczyciela, co doprowadziło do 
niewłaściwego zastosowania art. 10 ust. 4 tej ustawy i nieuwzględnienia 
przytoczonych 
przez 
pozwanego 
okoliczności 
prawnych 
uzasadniających 
zastosowanie jej art. 10 ust. 7. W ocenie skarżącego, w sprawie doszło do 
oczywistego naruszenia wymienionych przepisów oraz art. 6 k.c. wskutek przyjęcia, 
że nie zostały udowodnione potrzeby wynikające z organizacji funkcjonowania 
strony pozwanej, podczas gdy te „fakty prawne” wynikają bezpośrednio z 
wymienionych przez skarżącego ustaw, tj. z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta 
Nauczyciela, z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty wraz z przepisami 
wykonawczymi, z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z dnia 17 
grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów 
publicznych, z dnia 5 czerwca 1989 r. o samorządzie województwa i z dnia 26 
października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich wraz z przepisami 
wykonawczymi. Przepisy te wskazują - zdaniem skarżącego - na „prawną 
powinność 
zastosowania 
przy 
zatrudnieniu 
nauczycieli 
wychowawców 
w 
placówkach wychowawczych art. 10 ust. 7 Karty Nauczyciela”. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Przepis art. 3984 § 2 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania stanowił odrębny element pisma niezależny od 
przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.). 
Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek przyjęcia 
skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem 

 
 
3 
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie 
występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga 
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. 
powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym 
skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na 
uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie 
uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. 
Poprzestanie w tym zakresie na sformułowaniu podstaw kasacyjnych i ich 
uzasadnieniu jest niewystarczające, bo chociaż przy konstruowaniu obu 
wymaganych elementów skargi argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy 
bada je na różnych etapach postępowania kasacyjnego.  
Z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na 
okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również 
wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący musi 
wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz 
podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób 
oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu 
(przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest 
oczywiście uzasadniona, czyli że jej zarzuty są zasadne „na pierwszy rzut oka” 
(prima facie) i w sposób oczywisty prowadzą do uznania zaskarżonego wyroku za 
błędny i jego wzruszenia (por. między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z 
dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepublikowane i orzeczenia tam powołane). 
Jest tak dlatego, że o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, iż jej 
podstawa jest usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest 
wykazanie kwalifikowanej podstawy naruszenia konkretnych i powołanych w 
podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego lub procesowego 
widocznej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez wdawania się w 
pogłębioną analizę prawną. 
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania 
skarżący w ogóle nie ustosunkowuje się do tak rozumianej przesłanki oczywistej 

 
 
4 
zasadności skargi ani nie wykazuje jej istnienia, ograniczając się do powołania 
przepisów wskazanych w ramach kasacyjnej podstawy obrazy prawa materialnego, 
które - w jego ocenie - zostały naruszone przez Sąd drugiej instancji oraz 
wymienienia aktów prawnych, stanowiących podstawę funkcjonowania pozwanego 
Ośrodka. Podstawą wywodu skarżącego jest założenie, że z (nawet przez niego 
niewskazanych) przepisów tych aktów miałaby wprost wynikać konieczność 
zatrudniania przez pozwany Ośrodek nauczycieli na podstawie umów o pracę na 
czas określony. Tymczasem żadnego z przepisów, z których obowiązek taki miałby 
wynikać skarżący nie przywołuje, a prezentowane przez niego założenie pozostaje 
w sprzeczności już tylko z poczynionym w sprawie ustaleniem co do zapewnienia w 
arkuszu organizacyjnym odpowiedniego pensum nauczycielom zatrudnionym na 
czas nieokreślony. Oznacza to, że skarżący zatrudnia nauczycieli na podstawie obu 
rodzajów umów. Jest to oczywiste i nie narusza przepisów prawa, gdyż zgodnie z 
art. 10 ust. 4 Karty Nauczyciela zasadą jest zatrudnianie nauczycieli kontraktowych 
na czas nieokreślony, jedynie z wyjątkami przewidzianymi w ust. 7 tego artykułu, 
zezwalającymi na zawarcie umowy o pracę na czas określony. Ponieważ ta 
wyjątkowa podstawa zatrudnienia nie może być zależna od uznania pracodawcy, 
ale musi wynikać z faktycznych potrzeb organizacyjnych danej placówki oświatowo-
wychowawczej, przeto obowiązkiem skarżącego wynikającym z ustanowionej w art. 
6 k.c. reguły rozkładu ciężaru dowodu było wykazanie, że zawarcie z powodem 
umowy o pracę na czas określony było uzasadnione faktyczną potrzebą 
organizacyjną wynikającą z okoliczności znanych pracodawcy już w dacie 
zawierania umowy obejmującej okres roku szkolnego 2009/2010 i sięgających poza 
ten okres (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2008 r., I PK 
169/07, LEX nr 448147; z dnia 3 grudnia 2010 r., I PK 122/10, LEX nr 738392; z 
dnia 19 maja 2011 r., I PK 267/10, LEX nr 896463).  
Skarżący nie kwestionuje oceny Sądu drugiej instancji, że istnienia takich 
okoliczności faktycznych nie udowodnił (chociaż powoływał się na nie w odpowiedzi 
na pozew), nie wskazuje również przepisów prawa, z których okoliczności te - w 
jego ocenie - miałyby wynikać, a tym samym nie może być mowy o wykazaniu 
przez niego istnienia przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Wywody 
skarżącego wskazują natomiast, że chodzi mu w istocie o zajęcie przez Sąd 

 
 
5 
Najwyższy stanowiska co do zarzutów przedstawionych zaskarżonemu wyrokowi w 
ramach kasacyjnej podstawy naruszenia prawa materialnego. Taka okoliczność nie 
stanowi jednak ustawowej przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania.  
 
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej 
do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.