I PK 150/04

Sygn. akt I PK 150/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
Dnia 3 listopada 2004 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Józef Iwulski 
 
 
w sprawie z powództwa J. M. 
przeciwko "B." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 listopada 2004 r., 
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w [...] 
z dnia 6 kwietnia 2004 r.,   
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania; 
zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 900 zł 
(dziewięćset) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego oraz 
od Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w [...]) na rzecz adwokata M. 
B. kwotę 900 zł (dziewięćset) tytułem kosztów nieopłaconej 
pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2004 r.,   Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w [...] oddalił apelację powoda J. M. od wyroku Sądu 
Rejonowego-Sądu Pracy   w [...] z dnia 4 lutego 2003 r.,   oddalającego powództwo 
przeciwko "B." Spółce z o.o. w [...] o zapłatę odszkodowania za nieuzasadnione 
wypowiedzenie umowy o pracę oraz o odprawę. 

 
 
2 
Wyrok ten kasacją zaskarżył powód. Jako okoliczności uzasadniające 
rozpoznanie 
kasacji 
powód 
wskazał 
występowanie 
w 
sprawie 
istotnego 
zagadnienia prawnego polegającego na pytaniu, czy art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 
grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami 
stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (jednolity tekst: Dz.U. z 
2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.), "znajduje zastosowanie, jeżeli przyczyny 
wskazane w wypowiedzeniu umowy o pracę (niska efektywność pracy) stanowiły 
jedynie podstawę do selekcji pracowników, którym pracodawca wypowiedział 
stosunki pracy, w sytuacji gdy rzeczywistymi powodami wypowiedzenia były 
przyczyny leżące po stronie zakładu pracy w rozumieniu art. 1 wyżej powołanej 
ustawy". 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji było ustalenie, że 
w październiku 2001 r. zarząd strony pozwanej nakazał kierownikom budów 
dokonanie oceny pracowników i wskazanie osób, "z którymi nie widzieliby 
możliwości dalszej współpracy". Kierownicy budów wskazali powoda jako 
pracownika, którego nie chcą zatrudniać z uwagi na nieprzydatność w pracy. W 
dniu 16 listopada 2001 r. strona pozwana wypowiedziała powodowi umowę o pracę, 
podając jako przyczynę wypowiedzenia nieobecności w pracy spowodowane 
chorobą, które w 2000 r. wynosiły 37 dni, a w 2001 r. - 59 dni. Ponadto na 
podstawie oceny dokonanej przez kierowników budów powód został oceniony jako 
pracownik nieprzydatny z uwagi na niską efektywność i złą jakość świadczonej 
pracy, która wykonywana była w sposób "niedbały, nieskrupulatny, bez zapału i 
powolnie", co w efekcie naraża pracodawcę na koszty i niedotrzymanie terminów 
zadań. Powyższe błędy stały się przyczyną utraty zaufania pracodawcy do 
rzetelności wykonywanych przez powoda prac. W lipcu 2001 r. strona pozwana 
zatrudniała 472 pracowników, a w styczniu 2002 r. - 393 pracowników. Umowy o 
pracę rozwiązano z 34 pracownikami. Sąd drugiej instancji uznał, że 
wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było uzasadnione i nie zostało dokonane 
wyłącznie z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, o których mowa w art. 1 
ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r., a więc brak jest podstaw prawnych do 
zasądzenia odprawy. 

 
 
3 
Z powyższego wynika, że zagadnienie prawne wskazane przez powoda nie 
dotyczy zasadności wypowiedzenia, lecz tylko przesłanek prawa do odprawy z art. 
10 ust. 1  ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. (zwolnienia indywidualne). Skarżący 
zakłada przy tym, że "przyczyny wskazane w wypowiedzeniu umowy o pracę (niska 
efektywność pracy) stanowiły jedynie podstawę do selekcji pracowników", podczas 
gdy przesłanką rozstrzygnięcia było ustalenie faktyczne, że była to przyczyna 
wypowiedzenia, a w każdym razie, że przyczyny występujące po stronie 
pracodawcy nie były "wyłączne" w zakresie uzasadnienia rozwiązania z powodem 
umowy o pracę. 
Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji ze 
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne lub potrzebę 
wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości (art. 393 § 1 pkt 1 i 2 w 
związku z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia i 
wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, 
wyjaśnieniu dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które przepisy wymagają 
wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym 
poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w 
orzecznictwie sądów (postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 
2002 nr 1, poz. 11; postanowienie z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 
2002 nr 12, poz. 151). Istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 393 § 1 
k.p.c. musi dotyczyć podstaw kasacji (postanowienie z dnia 20 lutego 2003 r., I CK 
388/02, BSNIC 2003 nr 10, s. 44) oraz występować w ustalonym stanie faktycznym 
sprawy (wyrok z dnia 13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr 74415). 
Zagadnienie prawne przedstawione przez powoda nie występuje w stanie 
faktycznym sprawy, a nadto pojęcie "wyłącznej przyczyny" wypowiedzenia z art. 10 
ust. 1  ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. jest jednolicie rozstrzygane w utrwalonym 
orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1990 r., I PR 
319/90, OSNCP 1992 nr 11, poz. 204). 
Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione 
w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu 
przesłanek określonych w art. 393 § 2 k.p.c, Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną 

 
 
4 
odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych 
przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c. 
kc