I PK 144/14

Sygn. akt I PK 144/14
POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa N.  w W.
‎
przeciwko A. B.
‎
o zapłatę,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 listopada 2014 r.,
‎
skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt III APa (...),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 18 grudnia 2013 r. Sąd Apelacyjny w (...) w sprawie z powództwa N. w W. przeciwko A. B.  o zapłatę, oddalił apelację powoda i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.
Strona powodowa zaskarżyła powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W ocenie skarżącej istotne zagadnienie prawne polega „na konieczności udzielenia odpowiedzi na pytanie czy w porozumieniu rozwiązującym umowę o pracę możliwe jest – na zasadzie swobody umów (art. 353
1
KC w zw. 300 KP) – zastrzeżenie klauzuli poufności, na podstawie której pracownik zobowiązuje się, w określonym w klauzuli okresie, do zachowania w poufności wszelkich danych i informacji dotyczących pracodawcy, bez względu na przyznanie pracownikowi ekwiwalentu z tego tytułu i zastrzeżenie kary umownej gwarantującej nienaruszenie zakazu przez pracownika, czy też zastrzeżenie takie jest nieważne ze względu na sprzeczność z zasadami prawa pracy i współżycia społecznego (art. 8 KP)”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 398
9
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, że zgodnie z art. 398
4
§ 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie. Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 398
9
§ 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Jeśli więc wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, przez odwołanie się do art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c., jak w rozpoznawanej sprawie, wskazuje na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to w uzasadnieniu wniosku (sporządzonym odrębnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych) winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNP 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, gdy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub gdy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, czy też postanowienie Sądu Najwyższego z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).
Przedstawiona przez stronę powodową kwestia nie spełnia wskazanych wyżej wymogów w rozumieniu art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c. Jak wskazano wyżej przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 398
9
§ 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 398
13
§ 2 k.p.c.), a także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku (
postanowienie
Sądu Najwyższego z 21 maja 2013 r.,
IV CSK 53/13,
LEX nr 1375467).
Natomiast w podstawach skargi kasacyjnej nie zawarto zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wobec braku stosownych zarzutów procesowych Sąd Najwyższy w wypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jest związany ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Apelacyjny. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez Sądy obu instancji w sprawie (uzasadnienie zaskarżonego wyroku s. 6 i 11, 12) pozwany wszelkie informacje zawarte w artykułach umieszczonych na jego blogu pozyskał nie w trakcie zatrudnienia w N., ale z ogólnie dostępnych źródeł i to już po zakończeniu pracy w tej instytucji. Informację o funkcji serwera […].nask.waw.pl jako serwera zapasowego dla domeny .By powód powziął po ustaniu zatrudnienia u strony powodowej, korzystając z publicznie dostępnych źródeł informacji. To samo dotyczy informacji o zmianie abonenta domen p[…].pl i […].pl, którym została A., a która była przez N. upubliczniona za pomocą serwisu W., który jest bazą danych dla wszystkich domen administrowanych przez N.. W tej sytuacji ewentualne rozstrzygnięcie, zawartego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zagadnienia prawnego nie mogłoby mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).