I PK 133/11

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego, który oddalił jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w sprawie o zapłatę. Powód domagał się przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, argumentując potrzebą wykładni art. 356 § 2 Kodeksu cywilnego. Wątpliwość prawna dotyczyła sytuacji, w której osoba trzecia spełnia świadczenie z tytułu prawnego innego niż łączący wierzyciela z dłużnikiem, działając własnym imieniem i na własną rzecz. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, odwołał się do art. 3989 § 1 k.p.c., wskazując, że skarga może być przyjęta, gdy występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów, nieważność postępowania lub oczywista zasadność skargi. Sąd Najwyższy podkreślił, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji i uzupełnione przez Sąd odwoławczy wskazują, iż powód uzyskiwał wynagrodzenie od Agencji S.S. Spółki z o.o., która działała jako płatnik wynagrodzenia w imieniu i na rzecz pracodawcy powoda, a nie we własnym imieniu. W związku z tym, Sąd Najwyższy uznał, że przedstawiona przez powoda kwestia prawna dotycząca wykładni art. 356 § 2 k.c. jest oderwana od stanu faktycznego sprawy i nie może stanowić podstawy do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Na tej podstawie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający