I PK 119/11

Sygn. akt I PK 119/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 26 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Hajn 
 
w sprawie z powództwa G. Ż.  
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej w Z. 
o przywrócenie do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 stycznia 2012 r., 
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 31 marca 2011 r.,  
 
 
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
 
Wyrokiem z 31 marca 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację pozwanej 
Spółdzielni Mieszkaniowej w sprawie z powództwa G. Ż. o przywrócenie do pracy.  
 
Powyższy wyrok został zaskarżony przez pozwaną skargą kasacyjną w 
całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwana wskazuje 
na potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów. Skarżąca podnosi, iż w niniejszej sprawie istotą zagadnienia jest to, czy 
pracownik który nabył prawo do wcześniejszej emerytury w wypadku rozwiązania z 
nim stosunku pracy podlega ochronie z art. 39 k.p. Przyjęcie takiego poglądu w 
ocenie skarżącej rodzi na gruncie art. 45 § 3  k.p. konsekwencje w postaci tego, że 
Sąd zobligowany jest do przywrócenia pracownika podlegającego ochronie do 
pracy nawet w przypadku gdy takie przywrócenie jest niecelowe. W ocenie 

 
 
2 
skarżącej wymaga rozstrzygnięcia, czy pracownik, który nabył prawo do emerytury 
na podstawie art. 27 ustawy o rentach i emeryturach FUS podlega ochronie z art. 
39 k.p., czy też z chwilą nabycia prawa do emerytury ochronę tę utracił.  
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej merytorycznego 
rozpoznania. 
 
Powołanie się w skardze kasacyjnej na potrzebę wykładni przepisów 
prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, 
że na podstawie tych samych przepisów prawnych w różnych sprawach tego 
samego rodzaju podejmowane są rozbieżne rozstrzygnięcia sądowe, które nie 
znajdują przekonującego uzasadnienia w różnicach wynikających z ustaleń sądu 
dotyczących okoliczności faktycznych lub prawnych w tych sprawach. Konieczne 
jest opisanie tych wątpliwości lub rozbieżności, wskazanie argumentów, które 
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a nadto przedstawienie przez 
skarżącego własnej propozycji interpretacyjnej (zob. np. postanowienie SN z dnia 
3 listopada 2003 r., II UK 184/03, niepubl.; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 
2004 r., III UK 103/04, niepubl.; postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2003 r., I PZ 
124/02, niepubl.; postanowienie SN z dnia 22 czerwca 2004 r., III UK 103/04, 
niepubl.; postanowienie SN z dnia 28 grudnia 2004 r., I PK 181/04, niepubl.; 
postanowienie SN z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07 OSNP 2009 nr 3-4, poz. 
43). W skardze kasacyjnej pełnomocnik pozwanej nie wykazał, że w orzecznictwie 
Sądu Najwyższego zachodzi jakakolwiek rozbieżność. Powoływane jako 
sprzeczne orzeczenia Sądu Najwyższego dotyczą różnych stanów faktycznych i 
wbrew stanowisku skarżącego, nie są ze sobą sprzeczne. Wbrew zarzutom skargi 
kasacyjnej, na tle wskazanych przez skarżącego zagadnień nie ma żadnej 
rozbieżności w orzecznictwie. Nigdy nie przyjmowano, że okres ochronny 
obejmuje okres 4 lat (a wcześniej 2 lat) przed nabyciem prawa do wcześniejszej 
emerytury. Wiekiem emerytalnym określonym w art. 39 k.p. nie jest wiek, który w 
świetle przepisów emerytalnych daje możliwość przejścia na wcześniejszą 
emeryturę, na przykład na podstawie art. 29 ustawy o emeryturach i rentach (por. 

 
 
3 
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2006 r., II PK 159/05, OSNP 2007 nr 1-
2, poz. 3, wyrok Sądu Najwyższego z 9 marca 2009 r. I PK 180/08 OSNP z 2010 r. 
nr 19-20, poz. 236). W orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie prezentowane 
jest stanowisko, że przez wiek emerytalny, o którym mowa w art. 39 k.p., należy 
rozumieć wiek określony w przepisach emerytalnych zezwalający na uzyskanie 
uprawnień w normalnym trybie, z uwzględnieniem, iż niższy od powszechnego 
wiek emerytalny pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w 
szczególnym charakterze, górników, czy pracowników kolejowych jest dla nich 
normalnym ustawowym wiekiem emerytalnym, a to z kolei sprawia, że tacy 
pracownicy w okresie 4 lat przed osiągnięciem wieku emerytalnego właściwego 
dla tych kategorii zatrudnienia korzystają ze szczególnej ochrony prawnej 
przewidzianej w art. 39 k.p. (por. uchwałę pełnego składu Izby Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 r., III PZP 
10/85, wytyczne w przedmiocie stosowania art. 45 k.p. - OSNCP 1985 nr 11, poz. 
164, czy wyroki Sądu Najwyższego: z dnia: 29 lipca 1997 r., I PKN 227/97, 
OSNAPiUS 1998 nr 11, poz. 326; 28 marca 2002 r., I PKN 141/01, OSNP 2004 nr 
5, poz. 86; 5 lutego 2004 r., I PK 348/03, OSNP 2004 nr 24, poz. 417; 
uzasadnienie wyroku z dnia 9 lutego 2006 r., II PK 159/05, OSNP 2007 nr 1-2, 
poz. 3, jak również wyrok z dnia 8 lipca 2008 r., I PK 309/07 OSNP 2009 nr 23-24, 
poz. 308).  
W ocenie Sądu Najwyższego nie ma sprzeczności między wyrokiem Sądu 
Najwyższego z dnia 9 marca 2009 r., I PK 180/08, a uchwałą Sądu Najwyższego z 
dnia 11 czerwca 1991 r., I PZP 19/91, OSNCP 1992, nr 1, poz. 14, w której Sąd ten 
stwierdził, że „Zakaz wypowiedzenia umowy o pracę wynikający z art. 39 k.p. nie 
dotyczy pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy i 
pobierającego jednocześnie emeryturę. [...] W przypadku osób korzystających już 
ze świadczeń emerytalnych nie ma mowy o uzyskaniu prawa do emerytury z 
osiągnięciem owego wieku, bo prawo to już zostało uzyskane i jest wykorzystywane 
[...]. Wykładnia celowościowa omawianego przepisu prowadzi do wniosku o objęciu 
ochroną tylko takich osób, które będąc w zaawansowanym wieku nie mają jeszcze 
prawa do emerytury, a w przypadku wypowiedzenia mogłyby mieć trudności w 
uzyskaniu innej pracy. Cel taki nie występuje w przypadku osób pobierających już 

 
 
4 
emeryturę”. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że w sprawie 
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.  
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia 
skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c.