I OZ 886/12

I OZ 886/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-11-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Irena Kamińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Sygn. powiązane
II SO/Ol 20/12 - Postanowienie WSA w Olsztynie z 2012-10-26
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 184, 197 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 października 2012 r., II SO/Ol 20/12 odrzucające wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Olsztynie postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 października 2012 r., II SO/Ol 20/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek F. W. o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Olsztynie w trybie art. 55 §1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 9 lipca 2012r. F. W. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Olsztynie za nieprzekazanie i nieudzielenie odpowiedzi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie na skargę (wniosek) F. W. z dnia 12 kwietnia 2012 r. w przedmiocie zgody Sądu na publikację i upublicznienie nazwisk funkcjonariuszy publicznych i sędziów, którzy w zmowie i z chęci zysku dopuszczali się przestępczej działalności wymierzonej przeciwko F. W.. Ponadto F. W. wymienionym pismem z 9 lipca 2012 r. wniósł o wydanie sądowego nakazu na wyszczególniony organ władzy publicznej odniesienia się na piśmie do skargi (wniosku) skarżącego i przekazania akt sprawy według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W treści wniosku F. W. podniósł, że w dniu 12 kwietnia 2012 r. wpłynął wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie dotyczący publikacji i upublicznienia nazwisk funkcjonariuszy publicznych i sędziów, którzy w zmowie i z chęci zysku dokonywali fałszerstw dokumentów przeciwko F. W. oskarżając go i skazując wyrokami skazującymi w oparciu o fałszywy - podrobiony materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie pismem z dnia 18 kwietnia 2012 r. znak: KO II – 21/12 przekazał wniosek dla organu Prezesa Sądu Okręgowego w Olsztynie - celem odniesienia się co do wniosku, stawianych zarzutów i przekazania akt sprawy w terminie jednego miesiąca do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wnioskodawca wskazał dalej, że z uwagi, iż wskazany organ nie ustosunkował się co do meritum wniosku z 12 kwietnia 2012 r., a także nie przekazał akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o ukaranie jest w pełni uzasadniony albowiem zakreślony termin upłynął.
F. W. podniósł ponadto, że uzasadnione jest też żądanie wydania sądowego nakazu na wyszczególniony organ władzy publicznej odniesienia się na piśmie w sprawie wniosku skarżącego i przekazania akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w celu jego rozpoznania.
W odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną Prezes Sądu Okręgowego w Olsztynie wskazał, że wniosek F. W. z 12 kwietnia 2012 r. faktycznie został przekazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie pismem z dnia 18 kwietnia 2012 r. KO II – 21/12 i wpłynął do Sądu Okręgowego w Olsztynie 19 kwietnia 2012 r. Z pisma przewodniego nie wynikało, aby Sąd Okręgowy miał przedstawić jakiekolwiek informacje lub ustosunkować się do wniosku z 12 kwietnia 2012 r. Wniosek F. W. z 12 kwietnia 2012 r. został potraktowany jako wniosek o udzielenie informacji publicznej i w dniu 26 kwietnia 2012 r. została udzielona zainteresowanemu odpowiedź.
Wydając zaskarżone postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący w dniu 12 kwietnia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek, którym zwrócił się o zgodę Sądu na upublicznienie nazwisk funkcjonariuszy publicznych i sędziów Sądu Rejonowego w Szczytnie oraz sędziów Sądu Okręgowego w Olsztynie, którzy w zmowie w 2002 - 2005 r. dokonywali fałszerstw dokumentów przeciwko niemu - oskarżając go, wydając wyroki skazujące oparte na materiale podrobionym. Ponadto wniósł o zgodę Sądu na publikacje zaistniałych zdarzeń w związku z fałszerstwem, podrabianiem dokumentów przez funkcjonariuszy i wydawaniem wyroków skazujących przez sędziów Sądu Rejonowego w Szczytnie opartych na podrobionym materiale dowodowym - będąc w posiadaniu wiedzy, że oskarżano niewinną niepełnosprawną osobę.
Z treści pisma wynikało, że pismo to nie jest skargą w rozumieniu przepisów 3 § 2 i art. 50 ustawy p.p.s.a. Świadczyła o tym zarówno treść pisma jak i jego nazwa. Dlatego też wniosek z dnia 12 kwietnia 2012 r. został przekazany Prezesowi Sądu Okręgowego w Olsztynie do załatwienia jako organowi wskazanemu przez wnioskodawcę. Wniosek z dnia 12 kwietnia 2012 r. został ponadto odrzucony przez Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt II SO/Ol 27/12, z uzasadnieniem, że pisma z dnia 12 kwietnia 2012 r. nie można uznać za skargę jak również za wniosek w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. Wniosek ten nie został także przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przekazany organowi pismem z dnia 18 kwietnia 2012 r. znak: KO II – 21/12 jako skarga z pouczeniem dla wnioskodawcy i organu o treści art. 54 p.p.s.a.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a., tj. spraw należących do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2010 r. I OZ 953/10 oraz z dnia 3 października 2012 r. I OZ 739/12). Tymczasem skarżący wnioskiem z dnia 12 kwietnia 2012 r. domagał się, wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zgody na upublicznienie nazwisk i publikację zaistniałych zdarzeń wskazanych we wniosku z 12 kwietnia 2012 r., co nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych.
Ponadto złożenie wniosku o wymierzenie grzywny na mocy art. 55 § 1 p.p.s.a., w przypadku gdy nie została złożona za pośrednictwem tego organu skarga do sądu administracyjnego, skutkuje odrzuceniem tego wniosku, gdyż w takiej sytuacji organ nie miał obowiązku przesyłania sądowi skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W sprawie niniejszej skarżący nie złożył skargi do organu, lecz wniosek do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego, który dopiero został przekazany organowi celem jego rozpatrzenia.
Zażalenie na powyższe postanowienie w dniu 5 listopada 2012 r. wniósł F. W. podnosząc, iż nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania spraw innych niż sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, których rozpoznanie należy do właściwości sądów powszechnych. Zakres przedmiotowy kontroli administracji publicznej wyznaczają przepisy art. 3-5 p.p.s.a., wśród których w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. zostały wymienione skargi na decyzje administracyjne. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP, kontrolę sądową działalności administracji publicznej sprawuje Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne oraz – w ograniczonym zakresie, na ściśle określonych zasadach - sądy powszechne.
W rozpatrywanej sprawie skarżący złożył wniosek o wymierzenie grzywny Prezesowi Sądu Okręgowego w Olsztynie z tytułu nieprzekazania i nieudzielenia odpowiedzi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie na jego skargę (wniosek) z dnia 12 kwietnia 2012 r. w przedmiocie zgody Sądu na publikację i upublicznienie nazwisk funkcjonariuszy publicznych i sędziów. Ponadto skarżący we wniosku o wymierzenie grzywny domagał się wydania sądowego nakazu odniesienia się na piśmie do jego skargi (wniosku) i przekazania akt sprawy według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny, bowiem stwierdzenie, że wniosek strony o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie nieobjętej właściwością sądu administracyjnego, powinno stanowić podstawę do odstąpienia od stosowania wnioskowanej sankcji na gruncie art. 55 §1 p.p.s.a. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 4. Wydanie, Warszawa 2011, str. 207 - 208). Wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być jednak rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a. tj. spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Zważyć należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności wyłącznie administracji publicznej. Wynika to wprost z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie podstawą złożenia wniosku o wymierzenie grzywny było nieprzekazanie przez organ odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 12 kwietnia 2012 r. Wnioskiem tym skarżący usiłował zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie. Sąd ten nie potraktował przedmiotowego wniosku jako skargi do sądu administracyjnego, ponieważ nie dotyczył on żadnej ze spraw objętych art. 3 §2 p.p.s.a. i następnie odrzucił go postanowieniem z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II SO/Ol 27/12 wskazując w nim m. in., że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowią podstawy do wydawania przez sądy administracyjne zgody na upublicznienie nazwisk określonej grupy funkcjonariuszy publicznych, czy też zgody na publikacje zaistniałych zdarzeń. Ponadto Sąd pierwszej instancji przekazał w dniu 12 kwietnia 2012 r. omawiany wniosek Prezesowi Sądu Okręgowego w Olsztynie do załatwienia jako organowi wskazanemu przez wnioskodawcę. Z nadesłanego przez ten organ pisma z dnia 19 lipca 2012 r. wynika, iż wniosek ten został potraktowany jako wniosek o udzielenie informacji publicznej i w dniu 26 kwietnia 2012 r. została skarżącemu udzielona odpowiedź.
Sąd pierwszej instancji nie mógł więc wymierzyć organowi grzywny w sprawie nie należącej do kognicji sądów administracyjnych. Wniesiony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny organowi, podlegał więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 §2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.