I OZ 880/12

I OZ 880/12 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2012-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-11-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Ewa Dzbeńska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Sygn. powiązane
II SO/Kr 19/12 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2012-06-29
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń Burmistrza Miasta Rabka – Zdrój oraz Z. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II SO/Kr 19/12 o wymierzeniu Burmistrzowi Miasta Rabka – Zdrój grzywny z powodu nieprzekazania skargi w terminie postanawia: oddalić zażalenia.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II SO/Kr 19/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył Burmistrzowi Miasta Rabka – Zdrój grzywnę za nieprzekazanie skargi Z. N. w terminie.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Z. N. złożyła 23 stycznia 2012 r. wniosek o wymierzenie organowi grzywny z powodu uporczywego niewywiązywania się z obowiązku przekazania do Sądu jej skargi z 1 lipca 2011 r. Podała, że w wyniku rozpoznania pierwszego wniosku WSA w Krakowie postanowieniem z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SO/Kr 16/11 wymierzył Burmistrzowi Miasta Rabka - Zdrój grzywnę w wysokości 5.000 zł.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta Rabka - Zdrój wskazał, że nie jest winny przedstawionej sytuacji, a zwłoka w przekazaniu skargi zbiegła się z intensywnymi działaniami pełnomocnika organu związanymi z ochroną Szpitala Miejskiego w Rabce - Zdroju. Organ podał, że skarga została przesłana do Sądu 31 stycznia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SO/Kr 4/12, odrzucił wniosek, uznając, że jest on niedopuszczalny.
Naczelny Sąd Administracyjny na skutek rozpoznania zażalenia postanowieniem z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12 uchylił ww. postanowienie i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył organowi grzywnę, zwracając uwagę, że postanowienie z 17 listopada 2011r., sygn. akt II SO/Kr 16/11, na mocy którego wymierzono grzywnę zostało doręczone organowi 22 grudnia 2012 r. Natomiast skarga z dnia 1 lipca 2011 r. została przesłana do Sądu dopiero 31 stycznia 2012 r. Stwierdzono zatem, że wniosek o wymierzenie grzywny jest uzasadniony. Mimo ukarania grzywną organ w dalszym ciągu pozostawał w bezczynności i dopełnił obowiązku z ponad 1,5 miesięcznym opóźnieniem. Określając wysokość grzywny Sąd I instancji wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, że naruszenia przez organ terminów do przesyłania skarg składanych, za jego pośrednictwem, do sądu mają charakter notoryczny, przy czym nawet nałożenie grzywny nie wywiera dyscyplinującego wpływu. Uwzględniono również fakt, iż skarga z 1 lipca 2012 r. została jednak złożona do Sądu i miało miejsce zanim organ uzyskał informację o kolejnym wniosku o ukaranie.
W ocenie Sądu I instancji okoliczność, że w innej sprawie nawet o takim samym stanie faktycznym i prawnym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którym odmówiono wymierzenia grzywny nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Burmistrz Miasta Rabka - Zdrój, domagając się jego uchylenia i odrzucenia wniosku, ewentualnie zmiany w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenia o odmowie wymierzenia grzywny lub znaczne jej obniżenie.
Wnoszący zażalenie zarzucił naruszenie:
1) art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." poprzez jego zastosowanie, gdy tymczasem z treści wskazanego przepisu wynika wprost, że możliwość nałożenia przez sąd grzywny istnieje wyłącznie w przypadku niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Cytowany przepis nie reguluje kwestii naruszenia obowiązków wynikających z innych ustaw, a w szczególności obowiązków wynikających z treści art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Tym samym art. 55 § 1 P.p.s.a. zdaniem organu nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie;
2) art. 55 § 1 P.p.s.a. poprzez wymierzenie organowi grzywny, pomimo istniejących okoliczności usprawiedliwiających niedochowanie terminu przekazania skargi;
3) art. 135 P.p.s.a. poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na okolicznościach nie objętych granicami sprawy wyznaczonej przez wniosek skarżącej o ukaranie organu grzywną.
Ponadto zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Z. N., zarzucając naruszenie art. 55 § 3 P.p.s.a., polegające na pominięciu obligatoryjnego elementu postanowienia wymierzającego organowi powtórną grzywnę tj. zawiadomienia organu nadzoru o rażącym naruszeniu przez Burmistrza Miasta Rabka - Zdrój obowiązku przekazania do Sądu skargi wniesionej przez skarżącą w dniu 1 lipca 2011r. W konkluzji zażalenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Przy czym podkreślić trzeba, że w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wynosi 15 dni.
Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – represyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego bądź jedynie represyjnego charakteru grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 tej ustawy. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera stwierdzenie, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., do których należy przekazanie przez organ skargi, akt sprawy, odpowiedzi na skargę, przy czym wszystkie te dokumenty winny być przedstawione sądowi w terminie 30 dni (w przypadku spraw dotyczących udostępnienia informacji publicznej w terminie 15 dni od dnia wniesienia skargi).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zwrócić należy uwagę, że skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Burmistrza Miasta Rabka – Zdrój. Stosownie zatem do art. 54 § 2 P.p.s.a., organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. Faktem bezspornym jest, że organ przekazał skargę wraz z kompletem dokumentów z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec niewykonania ustawowego obowiązku przekazania skargi w przewidzianym do tego terminie uznać należy, że zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wymierzył organowi grzywnę. Wskazane przez organ przyczyny uchybienia terminu w postaci wzmożonej ilości wniosków składanych w trybie dostępu do informacji publicznych nie usprawiedliwiają opóźnienia w wywiązaniu się organu z obowiązku nałożonego ustawą, jednakże mogą mieć wpływ na wysokość wymierzonej grzywny, co też nastąpiło w rozpoznawanej sprawie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wysokość grzywny ustalona przez Sąd I instancji nie pozostaje w rażącej dysproporcji do okoliczności, w jakich doszło do jej wymierzenia, a w szczególności do przyczyn i czasu trwania opóźnienia. Zasadnie też Sąd I instancji zwrócił uwagę, że opieszałość organu trwała po wymierzeniu pierwszej grzywny postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SO/Kr 16/11, a tym samym zachodziły przesłanki określone w art. 55 § 1 P.p.s.a. przemawiające za koniecznością ponownego wymierzenia grzywny.
Z tych względów, zamierzonego skutku nie mogły odnieść zarzuty Burmistrza Miasta Rabka - Zdrój dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 54 § 2 i art. 55 § 1 P.p.s.a.
Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przez WSA w Krakowie art. 135 P.p.s.a. Sąd I instancji prawidłowo bowiem ustalił stan faktyczny i w ramach przysługującego mu uznania, określił wysokość grzywny wymierzonej organowi nie przekraczając dyspozycji art. 154 § 6 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wziął pod uwagę ilość wniosków o wymierzenie grzywny i oceniając okoliczności niniejszej sprawy prawidłowo uznał, że wysokość grzywny odpowiada zarówno funkcji represyjnej jak i dyscyplinującej.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu przez Z. N. stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 55 § 3 P.p.s.a., o rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2 P.p.s.a., skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków. Sygnalizacja następuje w drodze zarządzenia prezesa sądu lub postanowienia składu orzekającego w sprawie (art. 160 P.p.s.a.). Postanowienie to ma charakter akcesoryjny i nie przysługuje na nie zażalenie. Postanowienie sygnalizacyjne z mocy ustawy służy celom informacyjnym (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 183).
Z powyższego jednoznacznie wynika, iż ze względu na charakter czynności jaką jest sygnalizacja, Sąd wymierzając organowi grzywnę nie ma obowiązku dokonać czynności o której mowa w art. 55 § 3 w postanowieniu o wymierzeniu grzywny. Postanowienia sygnalizacyjne mogą być podjęte w każdym czasie, jeżeli wymagają tego okoliczności sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.