I OZ 84/26

I OZ 84/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Karol Kiczka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6162 Scalanie i wymiana gruntów
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 184 w zw. z art. 197 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1318/25 o odrzuceniu skargi [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 maja 2025 r. znak DNI.ge.604.9.2025 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 1318/25, powołując się na art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) odrzucił skargę [...] - z uwagi na niepodpisanie skargi, pomimo prawidłowego wezwania do jej podpisania.
Zażalenie na to postanowienie złożył skarżący wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania co do meritum. W uzasadnieniu zażalenia wyjaśnił, że późniejsze przesłanie podpisanego egzemplarza skargi powinno być uznane za skuteczne gdyż nie spowodowało uszczerbku dla biegu sprawy ani interesu drugiej strony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać mu prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 p.p.s.a.
W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony. Natomiast w sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Podkreślenia wymaga, że powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi, co oznacza, że nie ma możliwości orzec inaczej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, za bezsporne uznać należało, że skarga z dnia 11 maja 2025 r. dotknięta była brakiem formalnym – nie została podpisana podpisem elektronicznym, ani własnoręcznym.
W tej sytuacji słusznie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 lipca 2025 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu na podany przez niego adres elektroniczny, w dniu 1 sierpnia 2025 r. (karta 135 akt sądowych), a zatem termin do uzupełnienia powyższego braku skargi upłynął 8 sierpnia 2025 r. W zakreślonym terminie (1 sierpnia 2025 r.) skarżący nadesłał do Sądu ponownie skargę i ponownie bez podpisu elektronicznego. Dopiero w dniu 26 września 2025 r. skarżący ponownie nadesłał skargę tym razem zawierającą podpis elektroniczny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaszły przesłanki do odrzucenia skargi (na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Argumentacja zażalenia w żaden sposób nie mogła wpłynąć na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Wyjaśnienia wymaga, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują odstępstw od zasad skutecznego wniesienia pisma procesowego do sądu. Termin wyznaczony przez Sąd jest terminem ustawowym i Sąd nie ma możliwości jego wydłużenia. Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że skargę, z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w zakreślonym terminie należało odrzucić.
Powyższe oznacza, że argumenty zażalenia kwestionujące stanowisko Sądu pierwszej instancji co do uznania, że późniejsze przesłanie podpisanego egzemplarza skargi powinno być skuteczne, gdyż nie spowodowało uszczerbku dla biegu sprawy ani interesu drugiej strony - okazały się nieuzasadnione, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę. Sąd ten co prawda błędnie wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, podstawę prawną odrzucenia skargi stanowi w niniejszej sprawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi), a nie - jak podał Sąd - art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona), jednak z uwagi na trafność formy podjętego rozstrzygnięcia, powyższe uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany bądź uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.